Μιχάλης Τσιντσίνης

Ο στρατηγός τα μάσαγε. Δεν διατύπωνε ευθέως την άποψή του για το ενδεχόμενο του πολέμου κατά του Ιράν.

Χρειάστηκε, λέει, «διόρθωση στην κτηνιατρική βάση δεδομένων» ώστε να μειωθεί το «ποσοστό επιλέξιμων θηλυκών ζώων». Εν τέλει, όμως, επετεύχθη η «ενεργοποίηση δικαιωμάτων βοσκότοπου». Διαβάζει κανείς τη δικογραφία στο κεφάλαιο που αναφέρεται στις –φορτικές, όπως φαίνεται– επικοινωνίες που είχε η βουλευτής Τρικάλων Κατερίνα Παπακώστα με τον επικεφαλής του oργανισμού διανομής των επιδοτήσεων. Διαβάζει και συνειδητοποιεί ότι […]

Ο Κώστας Σημίτης κυβερνούσε οκτώ χρόνια με ένα κόμμα που τον θεωρούσε ξένο. Ηταν από τα ιδρυτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αλλά «πασόκος» δεν ήταν. Μπορεί να πει κανείς το ίδιο και για τον Μητσοτάκη; Μπορεί να ισχυριστεί ότι, αν και ο ίδιος μεγάλωσε μέσα στο κόμμα, κέρδισε την προεδρία του ως αουτσάιντερ κόντρα στο νεοδημοκρατικό […]

Είναι νύχτα. Αλλά κανείς δεν σου χτυπάει την πόρτα. Δεν έχεις λόγο να βιαστείς. Στη νύχτα που διάγει τώρα το πολιτικό σύστημα, κανείς δεν χτυπάει την πόρτα της κυβέρνησης. Μόνη της έχει χάσει τον ύπνο της.

Ελα, μωρέ. Δεν έκλεψε κανείς. Ρουσφέτια είναι. (Τα λεφτά είναι ξένα – ευρωπαϊκά.) Αυτή είναι η πρώτη άμυνα στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Βουλευτές ζητούν μικρο-διευθετήσεις για λογαριασμό ψηφοφόρων τους. Είναι, βεβαίως, ρετρό και άσχημο. Αλλά δεν είναι δα και σκάνδαλο που σε σκοτώνει. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να δώσει χρόνο στον εαυτό της. Να αφήσει […]

Η ιστορία της «17 Νοέμβρη» είναι η αντι-ιστορία της Μεταπολίτευσης. Η διαχρονική επιχειρησιακή αδυναμία απέναντι στους τρομοκράτες δεν ήταν ο πιο σημαντικός από τους λόγους που τους επέτρεπε να κρύβονται πίσω από ένα αιματηρό πέπλο μυστηρίου για σχεδόν τριάντα χρόνια. Το αστυνομικό έλλειμμα ήταν το σύμπτωμα. Η «υποκείμενη νόσος» ήταν η πολιτική κουλτούρα των πρώτων χρόνων […]

Μονόδρομος. Αυτή τη φράση χρησιμοποίησε προχθές ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Αυτή μάλλον θα ακούσουμε πολλές φορές, αυτούσια ή με περιφράσεις, τους επόμενους, προεκλογικούς μήνες: Η αυτοδυναμία της Ν.Δ. είναι μονόδρομος. Γιατί; Γιατί το ΠΑΣΟΚ έχει, με τη συνεδριακή διακήρυξή του, αποκλείσει κάθε άλλο, αριθμητικά εφικτό, ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης. Θα μπορούσε να διαβάσει κανείς και ανάποδα το […]

Μπορεί κιόλας να χαίρεται. Μπορεί να αισθάνεται ότι επικράτησε στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ο Χάρης Δούκας, ακόμη κι αν η καταμέτρηση στις εσωτερικές εκλογικές διαδικασίες δεν ευνοεί το γόητρό του. Η επιρροή του στο κόμμα τεκμαίρεται, όμως, από το γεγονός ότι εκείνος έθεσε το ζήτημα που μονοπώλησε το ενδιαφέρον και τις ομιλίες στο Τάε Κβον […]

Αιχμαλωτιστήκαμε. Εχουμε γίνει μέρος μιας «καμπαρετίστικης διαστροφής». Ενός «δόλιου θεάτρου», που στο τέλος μπορεί και να μας λείψει. «Η επιστροφή στη σοβαρότητα θα είναι οδυνηρή. Θα πρέπει να συμφιλιωθούμε ξανά με την ανία».

Ο Νίκος Ανδρουλάκης τα έχει καταφέρει. Ρωτούσες τα ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, προτού εκείνος αναλάβει τα ηνία, ποιος είναι ο σκοπός. Αφού δεν θέλετε να (συγ)κυβερνήσετε, αφού η πρώτη αξία σας είναι η «αυτονομία» σας, τι θέλετε; «Ενα καλό, διψήφιο ποσοστό», ήταν τότε η απάντηση. Σε αυτόν τον στρατηγικό ορίζοντα έχει κινηθεί και η περίοδος […]

Αυτή τη φορά όλα τελείωσαν μελιστάλαχτα. Χώρισαν με εγκώμια. Ισως επειδή ο χωρισμός είχε προδιαγραφεί πριν από δύο μήνες, όταν η άποψη του προέδρου είχε καταψηφιστεί στο συνέδριο του κόμματος. Ετσι, βελούδινα και αγαπησιάρικα, ο Αλέξης Χαρίτσης παρέδωσε τα ηνία της Νέας Αριστεράς στον Γαβριήλ Σακελλαρίδη, χωρίς το κόμμα να επιβεβαιώσει την παράδοση των εμφύλιων […]

Τους διέλυσε μια φορά. Και έρχεται τώρα πάλι για να τους ξαναδιαλύσει. Τους άφησε μια φορά σκορπισμένους, τον Ιούνιο του 2023, για να παρακολουθήσει από την αποστρατεία τον Κασσελάκη να παίρνει περπατώντας το κόμμα. Τους σκορπίζει τώρα με τη μακρά καμπάνια για το δικό του κόμμα, στην έλξη του οποίου υποκύπτουν όλα τα σχήματα που […]