Το είχε γράψει κάποτε στον «Νιου Γιόρκερ» ο Τζον Απντάικ. Το να είσαι πρόεδρος «είναι απλώς ένας σταθμός καθ’ οδόν προς την ευλογημένη κατάσταση του να είσαι πρώην πρόεδρος». Και πού να είχε γνωρίσει ο Απντάικ τον Κώστα Καραμανλή! Υπάρχει άραγε άλλος πολιτικός που να ενσαρκώνει με μεγαλύτερη επιτυχία το αξίωμα του τιτάνα της αμερικανικής πεζογραφίας;
Ακόμη και ο ίδιος όσο ήταν πρωθυπουργός έδινε την εντύπωση ότι διεκπεραιώνει την πρωθυπουργία του σαν μια αγγαρεία που του έταξε η μοίρα. Οταν όμως, επιτέλους, ήρθε η ώρα της λυτρώσεως, την οποία ο ίδιος με μια επιτήδεια προσφυγή στις κάλπες φρόντισε να επισπεύσει, ξεδίπλωσε το ταλέντο του. Εδειξε και δείχνει απαράμιλλο χάρισμα στο να είναι πρώην πρωθυπουργός. Εδειξε μαεστρία στην αυτοπροστασία του και στην οικονομία της σιωπής του όσο παρέμενε («παρευρισκόταν», ίσως θα ήταν καταλληλότερο ρήμα) στο Κοινοβούλιο. Δείχνει ακόμη μεγαλύτερη ικανότητα στη διαχείριση του πολιτικού κεφαλαίου τώρα, που απέκτησε ξανά τη λαλιά του ως εξωκοινοβουλευτικός.
Θα έπρεπε να διδάσκεται σε σεμινάριο. Ο Τσίπρας, ας πούμε, ο νεότερος «πρώην» της μεταπολίτευσης, θα είχε πολλά να μάθει αν καθόταν επιμελώς στα θρανία του ΙΕΚ Καραμανλή, στο μάθημα της προστασίας προσωπικής μνήμης. Θα είχε μάθει ότι η καλή υστεροφημία χτίζεται ενίοτε με μια στρατηγική λήθης – με το να φροντίζεις πώς θα σε ξεχάσουν, ενώ ακόμη διαρκούν οι συνέπειες των πράξεών σου. Με το να δείχνεις γαϊδουρινή υπομονή, μένοντας έξω από τις αντιπαραθέσεις για το τι έγινε και τι δεν έγινε επί των ημερών σου.
Σεμινάρια λήθης από τους ειδήμονες.
Ο Καραμανλής δεν μπήκε ποτέ στο καμίνι του 2009 για να υπερασπιστεί ο ίδιος τα πεπραγμένα του. Εβαλε άλλους να το κάνουν για λογαριασμό του. Δεν επέστρεψε ποτέ στον «τόπο» της χρεοκοπίας. Ο Τσίπρας πήγε μόνος του και τρύπωσε στη στοά της μαρμότας. Αναζωπύρωσε και εξακολουθεί να αναζωπυρώνει τη συζήτηση για το 2015.
Λουφάζοντας επί δεκαεπτά χρόνια ως πρώην, ο Καραμανλής έχει καταφέρει να συζητιέται ακόμη ως πολιτικός παράγων. Εχει καταφέρει μέχρι και να επινοούνται εσωκομματικοί ρόλοι υπό τη σκιά του – όπως ο ρόλος της αυτόκλητης «πρέσβειρας συνεδρίου». Και πάλι η απουσία του από την κομματική εκδήλωση θα χρησιμοποιηθεί ως λευκό πανί για να προβληθεί πάσα παραπολιτική φαντασίωση.
Είναι τέτοια η επιτυχία του στην ύφανση αυτού του σουρεαλιστικού πέπλου που περιτυλίγει την περιωπή του, ώστε μπορεί να μιλάει ως πρόεδρος του ομίλου της Συνεταιριστικής Ενωσης Καπνοπαραγωγών Ελλάδος σε φόρουμ της Κεντρικής Συνεταιριστικής Ενωσης Αμπελοοινικών Προϊόντων για να καταγγείλει «αδιαφανή, ενίοτε σκανδαλώδη και πελατειακής αντίληψης διαχείριση των αγροτικών ενισχύσεων» – και αυτό να μην είναι ανέκδοτο. Εχει πίστη στη μαεστρία του. Εχει τη βεβαιότητα ότι κανείς δεν θα θυμηθεί τα 425 εκατομμύρια του πακέτου Χατζηγάκη. Είναι ο ικανότερος «πρώην». Γεννημένος για πρόεδρος των λωτοπαραγωγών.
