Πόσες ώρες τηλεοπτικού χρόνου πρέπει να καλυφθούν κάθε μέρα. Πόσα στελέχη πρέπει να έχει έτοιμα για να βγουν στον αέρα κάθε κόμμα. Πόσο πιθανό είναι αυτοί οι ποταμοί του τηλεοπτικού λόγου να φέρουν στην επιφάνεια και κανένα λύμα. Πόσο ευκολότερο είναι πια αυτό το λύμα να διαδοθεί και να σπιλώσει την παρουσία του κόμματος – να απλωθεί στην εικόνα του ασύμμετρα, σαν επικοινωνιακή κηλίδα.
Αυτόν τον μηχανισμό απατηλών μιντιακών αντικατοπτρισμών μπορεί να επικαλείται το ΠΑΣΟΚ για τον δυσανάλογο απόηχο που είχε η μπαλωθιά μιας πολιτεύτριάς του – της Βάσιας Αναστασίου. «Να λουστεί», κάλεσε τον Τσίπρα η κυρία Αναστασίου, «γιατί έχει βάψει το μαλλί και είναι αρκετά έντονη η μπογιά». Η παραίνεση, παρότι εκπορεύεται προφανώς από μακρά και άλικη βαφική πείρα, δεν εκτιμήθηκε ως χιούμορ. Μπογιάτισε το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα κομπλεξικό και φοβικό – ταραγμένο από την επιστροφή του χαρισματικού δημαγωγού που ετοιμάζεται πάλι να σαγηνεύσει το πασοκικό ακροατήριο.
Η αγωνία δεν φάνηκε μόνο στις εξάρσεις κομμωτηριακής τοξικότητας – της οποίας η αυτουργός ζήτησε ανόρεχτα συγγνώμη. Φάνηκε και στη φούρια άλλων στελεχών να χαρακτηρίσουν τον Τσίπρα βολικό αντίπαλο για τον Μητσοτάκη. Φαίνεται και στις διαρκείς αναζωπυρώσεις της πασοκικής γκρίνιας για τις δημοσκοπήσεις, που είναι τάχα εις βάρος τους σημαδεμένες, και στα «συφέροντα» (το μι το τρώει πάντα η αγανάκτηση) που τους υπονομεύουν μέσω των media.
Ενα κόμμα πολυ-αντιπολιτευτικό: Αντιμητσοτακικό, αντιτσιπρικό, αντιδημοσκοπικό και αντιμιντιακό.
Αυτή η υποτροπή στην αυτοθυματοποίηση δεν εξαντλείται στο ολίσθημα ενός μικρομεσαίου στελέχους. Εκπέμπεται από την ίδια την ηγεσία του κόμματος, στην πολιτική κουλτούρα της οποίας η καχυποψία είναι ο κυρίαρχος τρόπος θέασης της πολιτικής σκηνής. Ολο κάποιο «σύστημα» πάει να μας παγιδέψει. Ολο και κάποια πλεκτάνη εξυφαίνεται εις βάρος μας, πάνω που πάμε να σηκώσουμε κεφάλι. Το ακούει κανείς τώρα, που η θέση του ΠΑΣΟΚ ως μικρού δεύτερου δείχνει να απειλείται από την εμφάνιση νέων κομμάτων.
Το άκουγε όμως και πριν, όσο το ΠΑΣΟΚ ήταν μόνο του, χωρίς αντίπαλο στην Κεντροαριστερά. Είχε όλο τον χρόνο για να εδραιωθεί. Δεν τα κατάφερε. Εφταιγαν και τότε οι σκιές και οι εντός κι εκτός υπονομευτές – που η ηγεσία «κάρφωνε» με διαρροές στα media. Οι σκιές φταίνε και τώρα.
Το ανδρουλακικό ΠΑΣΟΚ καθιερώνεται έτσι ως πολυ-αντιπολιτευτικός οργανισμός, που προσανατολίζεται με βάση τις συντεταγμένες των αντιπάλων του – ορατών τε και αοράτων. Είναι κόμμα αντιμητσοτακικό, αντιτσιπρικό, αντιδημοσκοπικό και αντιμιντιακό. Κόμμα αδικημένο και περικυκλωμένο, καταδικασμένο να υπερασπίζεται την αυθεντικότητά του απέναντι στις προπαγανδιστικές βαφές με τις οποίες επιχειρούν να το μπογιατίσουν οι δόλιοι εχθροί του.
Οχι απλώς ένα πληγωμένο κόμμα. Αλλά ένα ατελεύτητο πολιτικό μελόδραμα. Η Μιλάγρος της ύστερης μεταπολίτευσης.
