Ποιος δεν θα ήθελε να ξαναζήσει την αποθέωσή του; Ποιος δεν θα ήθελε να επιστρέψει στην καλύτερή του στιγμή – τότε που όλα τα φώτα του κόσμου ήταν στραμμένα πάνω του· όλη η Ευρώπη κρεμόταν από τα απύλωτα χείλη του.
Ισως αυτό το ψυχικό αντανακλαστικό εξηγεί την τάση του Τσίπρα να επιστρέφει στο 2015 – τάση που, ζυγισμένη με τις παρούσες πολιτικές του σκοπιμότητες, θα έμοιαζε αλλιώς ακατανόητη. Γιατί ακατανόητη; Διότι μπορεί να φανταστεί κανείς πώς νιώθει ο ψηφοφόρος που τότε τον πίστεψε. Πώς αισθάνεται όταν βλέπει την ιστορία να ζωντανεύει με οδυνηρό ρεαλισμό στα πλάνα από το ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό» που άρχισε τη Δευτέρα να προβάλλεται στον ΣΚΑΪ; Μπορεί στη μνήμη του τηλεθεατή, που τότε είχε σαγηνευτεί από το μαγεμένο νταούλι, να αναρριπίζεται για λίγο η παλιά ελπίδα. Αλλά δεν μπορεί να μην αναβιώνει έτσι και η πικρία της διάψευσης: Η ελπίδα αποδείχτηκε πλάνη, σε όποιον κι αν καταλογίζεται πολιτικά. Ακόμη και για τους οπαδούς του Τσίπρα, το 2015 ήταν μια μεγάλη απογοήτευση.
Το ντοκιμαντέρ της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού καταγγέλλεται ως δολιοφθορά εις βάρος του πρώην πρωθυπουργού, επειδή θυμίζει το annus horribilis της ελληνικής κρίσης, τώρα που εκείνος επιχειρεί την πολιτική του επανεκκίνηση. Ομως, ο ίδιος ήταν που επέλεξε να επανεμφανιστεί με ένα βιβλίο για το παρελθόν του. Ο ίδιος οδήγησε τη συζήτηση για το 2015 σε κορύφωση αναθεωρητισμού, όταν ισχυρίστηκε ότι θα έπρεπε να είχε κλείσει πρώτος από την αρχή τις τράπεζες (ενώ μέχρι προχθές παρουσίαζε το κλείσιμο των τραπεζών ως τον ύστατο εκβιασμό των δανειστών).
Ακόμη κι όσοι είχαν σαγηνευτεί από το νταούλι, θέλουν να ξεχάσουν.
Στη δραματοποίηση αυτής της συζήτησης συντελεί και η προληπτική απόρριψη του ντοκιμαντέρ, με τη δημοσιοποίηση της επιστολής που έστειλε στις δημοσιογράφους για να δικαιολογήσει την άρνηση της συμμετοχής του. Δολοφονείται, λέει, ο χαρακτήρας του, από τον ισχυρισμό ότι αντάλλαξε τη Μακεδονία για τις συντάξεις (ισχυρισμός που δεν διατυπώνεται στο βιβλίο, όπως εκείνος τον παρουσιάζει). «Η Ιστορία», λέει ο Τσίπρας, «ακόμη και όταν γράφεται από τους νικητές ή κατ’ εντολήν τους, είναι πεισματάρα».
Ποιοι ήταν οι νικητές στη στιγμή της Ιστορίας που (ξανα)συζητάμε; Δεν ήταν εκείνος, που διέλυσε το πολιτικό σύστημα, κερδίζοντας δύο εκλογικές αναμετρήσεις κι ένα δημοψήφισμα μέσα σε εννιά μήνες; Δεν ήταν εκείνος που μηδένισε την αποτυχία του, αποσπώντας φρέσκια εντολή από τις δεύτερες κάλπες;
Για τέσσερα και πλέον χρόνια, ο Τσίπρας ήταν ο νικητής, και, χάρη στις δυνάμεις που κατάφερε να συγκρατήσει ακόμη και στην πρώτη ήττα του, το 2019, ο πρωταγωνιστής – επικεφαλής μιας ισχυρής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η τωρινή του αυτοθυματοποίηση είναι το εύκολο καταφύγιο. Τη «δολοφονία χαρακτήρα» αρκεί να την καταγγέλλεις. Για την αυτοκτονία χαρακτήρα πρέπει να αφήσεις και ερμηνευτικό σημείωμα.
