Ο Κώστας Ζαχαριάδης είναι εκπρόσωπος κόμματος. Αλλά δεν σκοπεύει να πολιτευθεί με το κόμμα του. Περιμένει ένα άλλο «σχήμα ενωτικό και ανασυνθετικό». Περιμένει τον Αλέξη Τσίπρα, στην εκδήλωση του οποίου προσήλθε όχι ως εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ως εκροή προς τον μετα-συριζαϊκό ταμιευτήρα που ετοιμάζει ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.
Η περίπτωση του εκπροσώπου που έχει καταλήξει να εκπροσωπεί την προσδοκία διάλυσης του κόμματός του είναι ενδεικτική της ρευστότητας που επικρατεί στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Στελέχη πάνε κι έρχονται από το ΠΑΣΟΚ στον Τσίπρα και από τη διασπορά του κατακερματισμένου ΣΥΡΙΖΑ στο ΠΑΣΟΚ. Ιδέες πάνε κι έρχονται επίσης, καθώς το ένα πρόγραμμα απηχεί το άλλο, στα εργασιακά, στις τράπεζες, στο στεγαστικό.
Αν κοιτάξει κανείς τα κόμματα –υπαρκτά και κυοφορούμενα– από απόσταση, δεν θα δει μεγάλες διαφορές. Κι ωστόσο αυτή ακριβώς η συνθήκη είναι που προοιωνίζεται έναν ανελέητο ανταγωνισμό μεταξύ τους – προδικάζει την πυροδότηση του ναρκισσισμού των μικρών διαφορών, που εκδηλώνεται ήδη με ανταγωνισμό μεταγραφών αλλά και ευθείες βολές. Ο Ζαχαριάδης είπε, ας πούμε, ότι η αποτυχία του Ανδρουλάκη στην αντιπολίτευση δικαιολογεί την επιστροφή του Τσίπρα. Το ΠΑΣΟΚ αντιτείνει ότι ο Τσίπρας είναι ο αντίπαλος που θα επιθυμούσε ο Μητσοτάκης, γιατί μπορεί ακόμη να του φορτώνει το παρελθόν του.
Το ΠΑΣΟΚ, ο Τσίπρας και η ρευστή μάχη για το προβάδισμα στην Κεντροαριστερά.
Εχουν και οι δύο μια μερίδα δίκαιου. Το ΠΑΣΟΚ δεν κατάφερε να εδραιωθεί στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, παρά τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. (Ας μην ξεχνάμε ότι δεν κατάφερε στην πραγματική κάλπη των ευρωεκλογών να ξεπεράσει ούτε τον ΣΥΡΙΖΑ του Κασσελάκη.) Ο Τσίπρας, ήδη ηττημένος και ως πρωθυπουργός και ως αξιωματική αντιπολίτευση, λειτουργεί και ως σκιάχτρο αφυπνίσεως του αντισύριζα συναισθηματικού ιζήματος.
Κανείς εκ των Ανδρουλάκη και Τσίπρα δεν είναι νέος. Αμφότεροι έχουν γνωστές αδυναμίες – ίσως και οριοθετημένα «ταβάνια». Φαίνεται ότι τις αδυναμίες αυτές δεν θα χρειάζεται να τις αναδεικνύει η Νέα Δημοκρατία. Θα κατασπαράσσουν αλλήλους. Η «ανασύνθεση» που συνθηματολογικά μόνο επικαλείται ο Ζαχαριάδης, και άλλα στελέχη ακόμη και του ΠΑΣΟΚ, δεν είναι εφικτή όσο δεν ξεκαθαρίζει ποιος έχει το προβάδισμα. Θα πρέπει πρώτα να μετρηθούν στην κάλπη οι άσπονδοι συγγενείς –θα πρέπει τον συσχετισμό μεταξύ τους να τον ορίσουν οι ψηφοφόροι– ώστε να μπορέσουν μετά να συνομιλήσουν.
Μέχρι τότε, Ανδρουλάκης και Τσίπρας μοιάζουν καταδικασμένοι να αναλίσκονται σε ένα διμέτωπο – να σπαταλούν τόση ενέργεια για τον μικρό διπολισμό μεταξύ τους, όση θα διοχετεύουν και κατά της Ν.Δ. Στο τέλος αυτής της διαδρομής, μπορεί τα τραύματα του κεντροαριστερού εμφυλίου να είναι τέτοια, που δεν θα επιτρέπουν πια τη συναινετική συγχώνευση. Ο δεύτερος –πρώτος στη μικρή κούρσα– θα ασκήσει ηγεμονική βία στην ελάσσονα αντιμητσοτακική δύναμη. «Ανασύνθεση» διά του παρασυντροφικού ανασκολοπισμού.
