Μιχάλης Τσιντσίνης

Γίνεται πολιτική χωρίς πολιτικούς; Κόμμα χωρίς βουλευτές; Γίνεται κυβέρνηση χωρίς αιρετούς; Αλλά μήπως η πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους επαγγελματίες πολιτικούς; Μήπως οι υποτελείς του σταυρού είναι καταδικασμένοι να αναπαράγουν την πολιτική κουλτούρα που κληρονόμησαν; Σε αυτή την εσωτερική διαμάχη που έχει ξεσπάσει με θρυαλλίδα το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ στους […]

Ποιος είναι ο «πολιτικά αναλφάβητος»; Τον όρο εισήγαγε ο Αλέξης Τσίπρας στην πρόσφατη προκήρυξή του. Ο πρωθυπουργός, λέει, αντιμετωπίζει τους Ελληνες σαν «πολιτικά αναλφάβητους». Δηλαδή; Μπορούσε να πει σκέτο «αφελείς».

Περάστε έξω, παρακαλώ. Αν παρακολουθούσε κανείς την αλληλουχία των δηλώσεων το πρωί του Σαββάτου, θα νόμιζε ότι η κυβέρνηση υπέκυψε στο βάρος του αυτονόητου.

Σε αυτό ξέραμε ότι ήταν καλοί. Ξέραμε ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης βρίσκει πάντα κάτι καλό να πει όταν τον πνίγει το δίκιο. Βρίσκει ρεπερτόριο όταν καλείται να αποδομήσει τον Μητσοτάκη. Εκεί που υστερούσε και υστερεί είναι όταν χρειάζεται να μιλήσει χωρίς να τον πνίγει τίποτε.

Ποιον ακούει ο Θεός; Ακούει τον ύπατο εκπρόσωπό του; Τον ακούει όταν λέει ότι ο Θεός «δεν ακούει τις προσευχές όσων έχουν αίμα στα χέρια τους»; Και ποιον ακούει το ποίμνιο; Δεν πρέπει να ακολουθεί την κρίση του Ποντίφικα, που δογματίζει για τους άδικους πολέμους; Οχι, λέει ο προσηλυτισθείς στον καθολικισμό αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. […]

Ζήσαμε για καιρό με αντίπαλες ηθικολογίες. Αδύνατο να τις αποφύγεις. Στον πολιτικό ανταγωνισμό δεν αρκούν ποτέ τα προγράμματα. Χρειάζεται πάντα και η επίκληση των άυλων αξιών, εκλαϊκευμένων, ώστε να μπορούν να στοιχιστούν πίσω τους οι πολλοί.

Για σχεδόν μισόν αιώνα όταν λέγαμε «Ευρώπη» εννοούσαμε τη μισή Ευρώπη. Η άλλη μισή είχε ξεχαστεί. Είχε αφεθεί μετά το 1945 στη δεσποτεία της σοβιετικής αυτοκρατορίας. Δυτικά του Ελβα, η Ευρώπη κινούνταν σε άλλο ρεύμα χρόνου – της μεταπολεμικής ανάπτυξης, της δημοκρατίας, του κοινωνικού κράτους, της υπέρβασης των εθνικισμών διά της ενοποίησης. Ιδίως η Κεντρική […]

Ποιος συντηρεί την πελατειακή κουλτούρα; Αυτός που ζητάει το ρουσφέτι ή αυτός που το εκπληρώνει; Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Το μόνο βέβαιο είναι ότι το σύστημα επιζεί επειδή λειτουργεί. Επειδή ικανοποιεί τους δέκτες και τους λήπτες.

Ο στρατηγός τα μάσαγε. Δεν διατύπωνε ευθέως την άποψή του για το ενδεχόμενο του πολέμου κατά του Ιράν.

Χρειάστηκε, λέει, «διόρθωση στην κτηνιατρική βάση δεδομένων» ώστε να μειωθεί το «ποσοστό επιλέξιμων θηλυκών ζώων». Εν τέλει, όμως, επετεύχθη η «ενεργοποίηση δικαιωμάτων βοσκότοπου». Διαβάζει κανείς τη δικογραφία στο κεφάλαιο που αναφέρεται στις –φορτικές, όπως φαίνεται– επικοινωνίες που είχε η βουλευτής Τρικάλων Κατερίνα Παπακώστα με τον επικεφαλής του oργανισμού διανομής των επιδοτήσεων. Διαβάζει και συνειδητοποιεί ότι […]

Ο Κώστας Σημίτης κυβερνούσε οκτώ χρόνια με ένα κόμμα που τον θεωρούσε ξένο. Ηταν από τα ιδρυτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αλλά «πασόκος» δεν ήταν. Μπορεί να πει κανείς το ίδιο και για τον Μητσοτάκη; Μπορεί να ισχυριστεί ότι, αν και ο ίδιος μεγάλωσε μέσα στο κόμμα, κέρδισε την προεδρία του ως αουτσάιντερ κόντρα στο νεοδημοκρατικό […]

Είναι νύχτα. Αλλά κανείς δεν σου χτυπάει την πόρτα. Δεν έχεις λόγο να βιαστείς. Στη νύχτα που διάγει τώρα το πολιτικό σύστημα, κανείς δεν χτυπάει την πόρτα της κυβέρνησης. Μόνη της έχει χάσει τον ύπνο της.