Τι αρχεία μπορεί να έχει στο κινητό του ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων; Μπορεί να έχει memes με χνουδωτά γατάκια και links με «ρουτίνες ομορφιάς» από το TikTok. Τι μηνύματα μπορεί να λαμβάνει στη συσκευή του ο υπουργός Δημόσιας Τάξης ή ο υπουργός Εθνικής Αμυνας; Τι άλλο; Φωτογραφίες από οικογενειακά ταξίδια και συνταγές για σπανακόπιτα με τραγανό φύλλο.
Ποιος ξέρει τι κρύβει σήμερα η συσκευή ενός υψηλόβαθμου κρατικού αξιωματούχου; Αβυσσος το inbox του ανθρώπου. Και οι λειτουργοί που χειρίζονται τα κρατικά μυστικά είναι άνθρωποι. Δεν δικαιούμαστε, λοιπόν, ούτε εμείς ούτε τα δικαστήρια, να «πιθανολογούν, ανεπιβεβαίωτα» (sic) ότι οι επιτελείς της Αμυνας και της Ασφάλειας χρησιμοποιούν τα τηλέφωνά τους για να επικοινωνούν για την πληροφοριακώς ευαίσθητη δουλειά τους. Αυτοί που ήθελαν να τους παρακολουθούν (αυτό δεν «πιθανολογείται» απλώς) μπορεί να σκόπευαν να υποκλέψουν μόνο τα ιδιωτικά μυστικά τους – ή, τέλος πάντων, δεδομένα τους αδιαβάθμητα. Γιατί να πηγαίνει αμέσως ο νους μας στο κακό;
Οταν τα εισαγγελικά πορίσματα περνούν τις πύλες του παραδόξου.
Μπορεί το σκεπτικό να ακούγεται πολύ ελαφρύ για όποιον εξακολουθεί να έχει τη θεμιτή απορία ποιος παγίδεψε και με ποιον σκοπό τα κινητά των επικεφαλής των νευραλγικών Αρχών της ελληνικής πολιτείας. Ομως, η ελαφρότητα φαίνεται ότι ήταν η μόνη διέξοδος του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για να απορρίψει το αίτημα της ανάσυρσης της υπόθεσης των υποκλοπών από το αρχείο.
Ο ισχυρισμός ότι η ιδιότητα των στόχων του παράνομου λογισμικού δεν δικαιολογεί περαιτέρω έρευνα για το αδίκημα της κατασκοπείας, έχει κι άλλο σκαλοπάτι. Ο ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός επικαλείται το γεγονός ότι στη λίστα των στόχων περιλαμβάνονται και άτομα αλλότριων, παρδαλών, ιδιοτήτων. Μαζί με τους υπουργούς και τους στρατηγούς, παρακολουθούνταν και ο «Μένανδρος (Μένιος) Φουρθιώτης» και ένας άλλος αειθαλής τηλε-διασκεδαστής, οι οποίοι «επ’ ουδενί δεν θα μπορούσαν να αποτελούν στόχο κατασκόπων». Ελέω Φουρθιώτη, ο εισαγγελεύς οδηγείται στην «ασφαλή εκτίμηση» ότι κατασκοπευτική σκοπιμότητα δεν υπήρχε. Το να έχει ο αρχηγός της αστυνομίας στο κινητό του απόρρητα δεδομένα θα ήταν εξίσου «τυχαίο και συμπτωματικό» με το να έχει κρατικά μυστικά στη συσκευή του ο Μένιος Φουρθιώτης.
Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος νομικός για να αξιολογήσει την ποιότητα αυτών των συλλογισμών. Είναι η δεύτερη φορά που ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός επιχειρεί για την ίδια υπόθεση να ισχυριστεί ότι η έρευνα είναι περιττή. Στο ίδιο το εισαγγελικό κείμενο αναγνωρίζεται ότι είναι πολλά τα σημεία που δεν έχουν επαρκώς διευκρινιστεί. Αλλά, αφού δεν έχουν διευκρινιστεί, άρα δεν έχουμε νέα στοιχεία για να δικαιολογείται να τα ψάξουμε. Δεν έχουμε «ασφαλή» στοιχεία, επειδή δεν τα έχουμε αναζητήσει, άρα δεν συντρέχει λόγος να τα αναζητήσουμε. Παράδοξο; Και όμως, αυτή είναι η κεντρική σκέψη που διατρέχει το «πόρισμα». «Πόρισμα» η ποιότητα του οποίου θα έφτανε για να μνημονεύεται στα χρονικά της Δικαιοσύνης, ως «πόρισμα Φουρθιώτη».
