Ο Νικόλας Φαραντούρης δεν ένιωσε ότι «μεταγράφεται». Η προσχώρησή του στο ΠΑΣΟΚ έγινε αφότου είχαν περάσει πέντε μήνες από τη διαγραφή του από τον ΣΥΡΙΖΑ. Χειραφετήθηκε. Εξαγνίστηκε. Εζησε, όπως το είπε ο ίδιος, «μια περίοδο ανεξαρτησίας και πολιτικής ωρίμανσης». Προφανώς στην κερδισμένη ωριμότητά του συντέλεσε και το γεγονός ότι τον είχε απορρίψει δημοσίως η Μαρία Καρυστιανού. Υπάρχει κάτι στη ζωή που σε ωριμάζει περισσότερο από τις απορρίψεις;
Ο Φαραντούρης είχε διεκδικήσει και την προεδρία του κόμματος που τον διέγραψε. Αλλά δεν άλλαξε εκείνος. Αλλαξε ο ΣΥΡΙΖΑ – από τον Τσίπρα, στον Κασσελάκη, στον Φάμελλο.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί παρά να περίμενε ότι, προσηλυτίζοντας τον ευρωβουλευτή, θα προκαλούσε αυτή την αναδίφηση στο βραχύ αλλά πλούσιο βιογραφικό του. Η πολιτική ευλυγισία του στελέχους που μετράει την ωριμότητα σε πεντάμηνα θα αντανακλούσε και στο κόμμα που τον υποδέχεται. Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να πάρει ό,τι βρει. Τα ονόματα που ακούγεται ότι προαλείφονται στον προθάλαμό του έχουν πολύ βαρύτερη προϋπηρεσία, στο πεδίο του αντιμνημονιακού (βλέπε και αντιπασοκικού) λαϊκισμού.
Γιατί το κάνει; Τι κερδίζει από πρόσωπα που αναζητούν σανίδα «επαγγελματικής» επιβίωσης; Προφανώς υποκύπτει στη λογική «καλύτερα να τους παίρνεις στελέχη παρά να σου παίρνουν». Υστερα από πολλά χρόνια, το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται και πάλι ως ο ελκυστικός προορισμός στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Το γεγονός ότι το αναζητούν survivors της πολιτικής αγοράς, ως φορέα σχετικής εκλογικής ασφάλειας, βελτιώνει την «παράσταση νίκης» του. Δεν πρόκειται φυσικά για κανονική νίκη, αλλά για «νίκη» στη ζωτική για το ΠΑΣΟΚ μάχη της δεύτερης θέσης. Για να μπορέσει το κόμμα να προσπεράσει, έστω και με μισή ψήφο, τον Τσίπρα και την Καρυστιανού.
Τι κερδίζει το ΠΑΣΟΚ από τη συλλογή χρησιμοποιημένων στελεχών;
Αυτή η συνθήκη είναι πολύ πιο καθοριστική για το ΠΑΣΟΚ απ’ ό,τι η φήμη των κεφαλών που συλλέγει –όπως ο κυνηγός που βαλσαμώνει τα θηράματά του– για λόγους γοήτρου. Τους Φαραντούρηδες μπορεί να τους μεταβολίσει, χωρίς να αφήσουν αποτύπωμα βαθύ στη φυσιογνωμία του. Τον ανταγωνισμό με τον Τσίπρα, όμως;
Τι δείχνει η φούρια του Ανδρουλάκη να προλάβει το «μανιφέστο» Τσίπρα, ανακοινώνοντας ο ίδιος τετραήμερη εργασία, λίγες ώρες προτού δημοσιευθεί η πρόταση του πρώην πρωθυπουργού για 35ωρο χωρίς μείωση αποδοχών;
Δείχνει μάλλον ότι ο ετεροκαθορισμός που ξορκίζουν διαχρονικά στο ΠΑΣΟΚ δεν τους απειλεί μόνο από τα δεξιά – από τον ανταγωνισμό με την κυρίαρχη δύναμη. Η ανταγωνιστική έλξη που αισθάνονται από έναν Τσίπρα, ο οποίος εγκαταλείπει το rebranding για χάρη του παλιού αριστερού του brand, είναι πολύ ισχυρότερη. Είναι ήδη έκδηλη στις μεταγραφές, στα προγράμματα και στο παιχνίδι των συμβόλων.
Εχει την πολυτέλεια το ΠΑΣΟΚ να αφεθεί σε αυτήν την έλξη; Αντέχει να μπει στην τροχιά του Τσίπρα;
