Μιχάλης Τσιντσίνης

Πώς να αισθάνθηκαν άραγε οι συνοδοιπόροι της στα μεγάλα συλλαλητήρια; Οι αριστεροί και οι ανένταχτοι πολίτες, οι ευαίσθητοι τραγουδοποιοί που τη βοήθησαν να γεμίσει συναυλιακές αρένες, οι πολλοί που συγκινήθηκαν από τον θρήνο της, όταν κατάφερε να αρθρωθεί σαν πολιτικό κατηγορώ; Πώς να αισθάνθηκαν, όταν είδαν τις σκηνές με τη Μαρία Καρυστιανού να αναβαπτίζεται ως […]

Την Ιστορία δεν μπορείς να τη γράψεις καθώς συμβαίνει. Σου λείπει η καλύτερη οπτική γωνία – η θέα από το τέλος. Το τέλος της δίκης όπου ο Ελον Μασκ βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Σαμ Αλτμαν, επειδή ο πρώτος ήθελε να επιστρέψει η OpenAI σε καθεστώς μη κερδοσκοπικού –φιλανθρωπικού– νομικού προσώπου, ήταν μια χαραμάδα από την […]

Τον βλέπεις. Και σου έρχεται μια ανθρωπιστική ορμή, να φωνάξεις: «Ανθρωπος στη θάλασσα!». Βλέπεις τον Σωκράτη Φάμελλο πιασμένο από το τελευταίο ξύλο που έχει απομείνει να επιπλέει του συριζαϊκού ναυαγίου. Και είναι αδύνατον να μην τον λυπηθείς. «Πρόεδρε», θέλεις να του φωνάξεις. «Το κόμμα φεύγει!». Μπορούσε βέβαια να το είχε δει από καιρό. Μπορούσε να […]

Αν αποσυναρμολογήσεις τoν ΣΥΡΙΖΑ, στο τέλος θα δεις να σου απομένει ο Πολάκης. Που σημαίνει ότι αυτόν μόνο τον ξαναφτιάχνεις. Δεν είναι υπερβολικό όταν ο άρτι διαγραφείς βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζεται περίπου ότι χωρίς αυτόν δεν υπάρχει κόμμα. Οτι με εκείνον αποκλεισμένο δεν νοείται να υπάρχουν τα όργανα. Δεν είναι υπερβολικό να θεωρεί ότι ο […]

Κάθε εκλογή καταλήγει σε μια διάζευξη. Θες αυτόν ή τον άλλον; Τον Μητσοτάκη ή τον Ανδρουλάκη; Τον Μητσοτάκη ή τον Τσίπρα; Το είπε μόνος του ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ομιλία με την οποία έκλεισε το συνέδριο του κόμματός του. Ή εγώ ή κάποιος (κάποια) από τους άλλους. Για την ενίσχυση του ίδιου μηνύματος επιστρατεύθηκε και […]

Είναι κάποια πράγματα που δεν λέγονται. Που δεν τα φτάνει η γλώσσα. Από αυτά το πιο απρόσιτο είναι ο πόνος για τον θάνατο του παιδιού σου. Ο Σπύρος Μπουκάλας σκοτώθηκε στα είκοσί του, το 2011. «Εθνική οδός τροχαίο καραμπόλα. Νεαρός μοτοσικλετιστής»

Πόσες ώρες τηλεοπτικού χρόνου πρέπει να καλυφθούν κάθε μέρα. Πόσα στελέχη πρέπει να έχει έτοιμα για να βγουν στον αέρα κάθε κόμμα. Πόσο πιθανό είναι αυτοί οι ποταμοί του τηλεοπτικού λόγου να φέρουν στην επιφάνεια και κανένα λύμα. Πόσο ευκολότερο είναι πια αυτό το λύμα να διαδοθεί και να σπιλώσει την παρουσία του κόμματος – […]

Ντέιβιντ Κάμερον, Τερέζα Μέι, Μπόρις –ω Μπόρις!– Τζόνσον, Λιζ Τρας, Ρίσι Σούνακ. Και τώρα, μήπως ήρθε η σειρά του Κιρ Στάρμερ; Πέντε πρωθυπουργοί των Συντηρητικών έπεσαν στη δίνη που το κόμμα τους προκάλεσε, υποκύπτοντας στον λαϊκιστικό πυρετό του Brexit. Η επιστροφή των Εργατικών, με ένα μετριοπαθή πρωθυπουργό, προβαλλόταν ως προσγείωση στη σταθερότητα. Ο Στάρμερ δεν […]

Ο Κώστας Ζαχαριάδης είναι εκπρόσωπος κόμματος. Αλλά δεν σκοπεύει να πολιτευθεί με το κόμμα του. Περιμένει ένα άλλο «σχήμα ενωτικό και ανασυνθετικό». Περιμένει τον Αλέξη Τσίπρα, στην εκδήλωση του οποίου προσήλθε όχι ως εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ως εκροή προς τον μετα-συριζαϊκό ταμιευτήρα που ετοιμάζει ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Η περίπτωση του εκπροσώπου που […]

Δεν θα είναι πια μια κορνίζα στον τοίχο. Θα είναι νόμος. Η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν θα ανήκει πια μόνο στη σφαίρα της ρητορικής του τουρκικού μεγαλοϊδεατισμού. Μεθοδεύεται να γίνει και νόμος του κράτους. Ε, και; Νομοθετημένες ή όχι, οι αξιώσεις αυτές θα παραμείνουν εξαγγελίες για εσωτερική κατανάλωση, χωρίς ισχύ για κανέναν εκτός Τουρκίας. Το ποιος […]

Το ανέκδοτο το αφηγείται η ιστορικός του Χάρβαρντ, Τζιλ Λεπόρ, άρτι βραβευθείσα με το βραβείο Πούλιτζερ για το βιβλίο της «We The People», που αποτελεί μια ιστορία της συνταγματικής περιπέτειας των Ηνωμένων Πολιτειών.

Το είχε γράψει κάποτε στον «Νιου Γιόρκερ» ο Τζον Απντάικ. Το να είσαι πρόεδρος «είναι απλώς ένας σταθμός καθ’ οδόν προς την ευλογημένη κατάσταση του να είσαι πρώην πρόεδρος». Και πού να είχε γνωρίσει ο Απντάικ τον Κώστα Καραμανλή! Υπάρχει άραγε άλλος πολιτικός που να ενσαρκώνει με μεγαλύτερη επιτυχία το αξίωμα του τιτάνα της αμερικανικής […]