ΚΡΙΤΙΚΗ

Κάπου στο Μεξικό, σε μια τακερία ελεεινή, κάθεται μόνη σε ένα τραπέζι μια γυναίκα με επικήδεια διάθεση. Ζορίζεται να μη βάλει τα κλάματα.

Το κινηματογραφικό μιούζικαλ αναβιώνει με την παράσταση «Του αγοριού απέναντι» των Ρέππα – Παπαθανασίου.

Στη σκηνή βρισκόταν μια καντίνα από τις χαρακτηριστικές στη Νότια Κορέα, που σερβίρουν επίσης ποτά και κοκτέιλ και που η ποιότητα του φαγητού είναι αξιοπρεπέστερη.

Η αλλαγή εποχής στα αναγνώσματα των παιδιών και των εφήβων είναι ένα σημαντικό, αν και υποτιμημένο στον δημόσιο διάλογο, χαρακτηριστικό της Μεταπολίτευσης.

Η Μαντάμ ντε Βολάνζ, δυστυχώς, δεν έχει κατακτήσει τον κόσμο όσο θα της άξιζε. Είναι περίεργο, αλλά έτσι είναι.

Η πραγματικότητα είναι ανεξάντλητη. Το αντιληπτικό πεδίο –κατοπτρισμός του οπτικού–, δίχως όρια. Το να αφιερώσει κανείς σχεδόν επτακόσιες σελίδες σε έναν «αγνοούμενο» φαντάζει υπερβολή.

Ο Απόστολος Δοξιάδης συνεχίζει την παράδοση που ξεκίνησε πριν από σαράντα χρόνια με το «Βίος παράλληλος» (1985) και ταυτόχρονα πραγματοποιεί μια τομή.

Οχι υπαινικτικά, μα ρητά, η φωνή ενός γιου που μιλάει στο ποίημα καλεί τον νεκρό πατέρα να περπατήσει μέσα στους στίχους του ποιήματος.

«Το κέικ» της Ρέας Γαλανάκη είναι ένα κρυπτικό πεζόμορφο ποίημα, κερματισμένο σε είκοσι τέσσερα μικρά κομμάτια.

Το ελεύθερο γαλλογερμανικό κανάλι Αrte φημίζεται για τα ντοκιμαντέρ του και ειδικά για τα πορτρέτα προσωπικοτήτων.

Το «Φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ» του Δημήτρη Χατζή ανέβηκε από τη Στεφανία Γουλιώτη στην Πειραιώς 260.

Τέσσερις πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις συνθέτουν το μυθιστόρημα του Ξενοφώντα Κοντιάδη για την Κατοχή, τον Εμφύλιο και τα μεταπολεμικά χρόνια.