Ανάλαφρη, ανώδυνη, επίπεδη, σεναριακού τύπου θεατρική γραφή, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα ενός εαρινού θεάματος και στις απαιτήσεις ενός ευρέος κοινού πλήρως εκπαιδευμένου στην αισθητική των ελληνικών μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη, συστηματικά προβεβλημένων από την τηλεοπτική οθόνη ως ρετρό υπερθέαμα μιας «χρυσής» κινηματογραφικής εποχής. Το μιούζικαλ των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου με τίτλο «Του αγοριού απέναντι» παραπέμπει ευθέως στη δημοφιλή μουσική κωμωδία της Φίνος Φιλμ «Μια κυρία στα μπουζούκια» (1968) με τη Μαίρη Χρονοπούλου να διαπρέπει στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το έργο δεν έχει καμία σχέση με την κινηματογραφική σάτιρα «Το κλάμα βγήκε από τον παράδεισο» (2001) που οι ίδιοι συγγραφείς έγραψαν και σκηνοθέτησαν ως μια επίσης νοσταλγική αναπόληση όλου του φάσματος των εμπορικών ταινιών της δεκαετίας του 1960, μια ολοκληρωμένη σεναριακή και σκηνοθετική πρόταση με άξονα την κωμωδία, το μιούζικαλ, το μελόδραμα και το βουκολικό δράμα.
Η δράση του μουσικοθεατρικού «Αγοριού» τοποθετείται στο 1965, σε ένα «παρθένο» νησί του Αιγαίου, όπου ζουν οικογένειες ψαράδων και καραβοκύρηδων, τα νεαρά και αθώα μέλη των οποίων ερωτοτροπούν ανέμελα, ώσπου η ισορροπία διαταράσσεται με την έλευση της γοητευτικής Αμερικανίδας επενδύτριας Καρολάιν Πάπας, του «μήλου της Εριδος» ανάμεσα στα ερωτευμένα ζευγάρια για πολλούς και διαφορετικούς λόγους.
Η συνταγή της δραματικής σύνθεσης περιλαμβάνει τα εξής θεματικά συστατικά: την τουριστικοποίηση των ελληνικών νησιών, την εμπορευματοποίηση του ερωτικού αισθήματος, τον αθεράπευτο γυναικείο ρομαντισμό, την παρουσία του ξένου ως διασπαστικού παράγοντα στην τοπική κοινωνία, τον γιο που ανακαλύπτει την γκέι πλευρά του, την ελεγκτική Ελληνίδα μάνα… Και το αποκορύφωμα της δραματικής σούπας, το ευφυές δραματουργικό εύρημα, η λύση στα αδιέξοδα της δράσης: τα μάγια! Το παντοδύναμο «φτερό του κόκορα», τα μάγια με «πόδι αράχνης» και «φτερά θηλυκού κόρακα». Η στόχευση της ρηχής ηθογράφησης προσώπων και καταστάσεων της ελληνικής πραγματικότητας εκπληρώνεται άριστα, προβάλλοντας την ίδια ισοπεδωτική λογική που υποτίθεται ότι η συγκεκριμένη κωμωδία καταγγέλλει.
Η σκηνοθεσία επιλέγει την εναλλαγή μικρών σκηνικών πλάνων που συνδυάζονται θεματικά με είκοσι ένα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα και καθώς η μουσική και το τραγούδι αναλαμβάνουν τον ρόλο του αφηγητή στην παράσταση, καλύπτουν και τα δραματουργικά κενά της προβλέψιμης δράσης. Η σκηνοθεσία επιλέγει επίσης την τεχνική της αδιάκοπης κίνησης, τις γρήγορες εναλλαγές των σκηνών και την αναπαραγωγή ενός ηχηρού παιξίματος με φωνές που επιχειρούν να κυριαρχήσουν στο θέαμα, χάνοντας ωστόσο την αποτελεσματικότητά τους καθώς ανακυκλώνουν διαρκώς την ίδια αδιέξοδη ερμηνευτική γραμμή. Η εσωτερική οργάνωση, τα χορευτικά δομικά συστατικά και το στήσιμο του μουσικού θεάματος, κυρίως στη σκηνή του «Crazy Girl», προδίδουν την πρόθεση των σκηνοθετών να διακοσμήσουν το υποτυπώδες στόρι με ηχητική πανδαισία, φαντασμαγορία και έντονο μουσικοχορευτικό ρυθμό. Δεν απουσιάζουν οι ταλαντούχοι χορευτές και ο Γιώργος Λιβανός αποδεικνύεται έξοχος ερμηνευτής των τραγουδιών του Μίμη Πλεσσα. Δεν απουσιάζουν επίσης οι επαγγελματίες ηθοποιοί ικανοί να δημιουργήσουν ένα κλίμα θεατρικότητας και να γοητεύσουν με τις δεξιότητές τους το κοινό σε αυτό το δύσκολο είδος της μουσικής κωμωδίας. Ο σκηνικός κώδικας του μιούζικαλ με τη λαμπερή πρωταγωνίστρια, που ενσάρκωσε υποδειγματικά η Ναταλία Δραγούμη, την ενδυματολογική χλιδή των κοστουμιών της Ιωάννας Τσάμη, τις χορογραφίες του Δημήτρη Παπάζογλου και τα ζωντανά σκηνικά με τα 3D videos των Γιάννη Μουρίκη και Χρήστου Μαγγανά υπηρετήθηκε σε επαρκές επίπεδο και προσέφερε στο θεατή τον αισθησιασμό μιας οπτικοακουστικής μαγείας. Οι ερμηνείες των ηθοποιών υπηρετούν με υψηλό επίπεδο επαγγελματισμού τις απαιτήσεις του εμπορικού μιούζικαλ, χωρίς πάντως να προκαλούν τις συναισθηματικές ρήξεις ή τα ονειρικά πετάγματα στον κόσμο της κινηματογραφικής ουτοπίας.
Καλοφτιαγμένη θεατρική κατασκευή, ανέμπνευστη δραματουργία, πολύ καλές οι ερμηνείες, κυρίως των γυναικών ηθοποιών. Η Nαταλία Δραγούμη γεμίζει με την υποκριτική της άνεση τη σκηνή, η Kατερίνα Γερονικολού επιτυγχάνει να δώσει ένα σχολιαστικό τόνο στον ρόλο της ερωτευμένης κοπέλας και η Σοφία Κουρτίδου ξεχωρίζει για τις επιδόσεις της στο τραγούδι, ξεσηκώνοντας το κοινό με την εξαιρετική σχεδόν οπερατική φωνή της.
Καλοφτιαγμένη θεατρική κατασκευή, ανέμπνευστη δραματουργία, πολύ καλές οι ερμηνείες, κυρίως των γυναικών ηθοποιών.
Αδύναμος, χωρίς φωνητικές δεξιότητες ο Αλέξης Γεωργούλης στο τραγούδι, επίπεδος και στην ερμηνευτική γραμμή, καταγόμενη εσκεμμένα από τον ζεν πρεμιέ του ελληνικού σινεμά Φαίδωνα Γεωργίτση. Ο Γιάννης Τσιμιτσέλης, ο Λευτέρης Ελευθερίου, η Κατερίνα Ζαρίφη, η Νίκη Λάμη, ο Μανώλης Κλωνάρης, η Φαίη Φραγκαλιώτη, η Μαρία Φιλίππου και η Χριστίνα Τσάφου συμβάλλουν καθοριστικά ως τηλεοπτικοί κυρίως αστέρες στην αναβίωση του κινηματογραφικού μιούζικαλ, χωρίς ωστόσο τη δημιουργική πνοή που θα οδηγούσε στην υπέρβαση ενός συμβατικού υπερθεάματος.
Αδύναμος, χωρίς φωνητικές δεξιότητες ο Αλέξης Γεωργούλης στο τραγούδι, επίπεδος και στην ερμηνευτική γραμμή.
*Η κ. Ρέα Γρηγορίου είναι διδάκτωρ Ιστορίας – Δραματολογίας ΑΠΘ.
