ΚΡΙΤΙΚΗ

Δεν είναι λίγοι οι συγγραφείς που καταπιάστηκαν με το θέμα του τέλους της γλώσσας – την αίσθηση ότι λόγος και σκέψη δεν είναι πλέον σε θέση να εκφράσουν τον άνθρωπο. Ή, ακόμη κι αν είναι, είναι σίγουρο πως τον παγιδεύουν σε μια κατάσταση διαλυτική για εκείνον.

Η θεατρική μεταφορά της αγαπημένης ταινίας «Τζένη – Τζένη» των Γιαλαμά – Πρετεντέρη κέρδισε το στοίχημα.

LUISE GLÜCKΑβέρνομτφρ. Χάρης Βλαβιανόςεκδ. Στερέωμα, 2025 σελ. 184 Τα έργα των σημαντικών ποιη-τ(ρι)ών συνιστούν οργανωμένα σύνολα, με γεωμετρία και συνοχή· καταπιάνονται με τα μεγάλα ζητήματα της ύπαρξης· εγγράφονται στην παράδοση την οποία, ταυτόχρονα, ανανεώνουν. Η φόρμα είναι εξίσου σημαντική με το περιεχόμενο, και η συγκίνηση που προκαλούν ανταγωνίζεται τα ερεθίσματα της σκέψης. Η ποίηση της Αμερικανίδας, […]

Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν γράφει ότι «το έργο είναι η νεκρική προσωπίδα της σύλληψης» («Νο 13», μτφρ.: Κ. Κουτσουρέλης, Κίχλη, 2020). Ο Κώστας Μαυρουδής ανθίσταται σε αυτό το ολοκληρωμένο έργο. Παραθέτοντας, μεθοδικά, μια σκοπίμως πλαδαρή αλληλουχία θραυσμάτων από τις σημειώσεις του Χ., όπου, για παράδειγμα, το πράσινο του Παναθηναϊκού αντιπαραβάλλεται στο κόκκινο κραγιόν της μητέρας του, […]

Ο Εμφύλιος έχει λήξει, όχι και οι συνέπειές του. Η επιχείρηση εκδίκησης των νικητών επί των ηττημένων, το μετεμφυλιακό, με άλλα λόγια, καθεστώς τρόμου έχει εγκατασταθεί στον τόπο μας.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, ανανεώθηκε η θητεία του μέχρι και το 2030. Θα εξακολουθεί να είναι ο διευθυντής του Φεστιβάλ της Αβινιόν, που για το θέατρο παραμένει εκείνο με τη μεγαλύτερη αίγλη παγκοσμίως.

Η Μαρία Πανουργιά υπογράφει τη σκηνοθεσία της παράστασης που βασίζεται στο κλασικό έργο του Ιψεν.

Ενα χειμωνιάτικο πρωινό, τρεις φίλοι φεύγουν από το χωριό τους και χάνονται στο δάσος, όπου ανακαλύπτουν ένα έρημο σπίτι, πνιγμένο στη βλάστηση.

Κάθε προσπάθεια να συστήσει κανείς την ποίηση σε μικρούς ή μεγάλους συνοδεύεται σήμερα από την επωδό της κρατούσας αντιποιητικής συνθήκης.

«Οι άνθρωποι παρατηρούμε με μεγεθυντικό φακό λίγα μόνο χιλιοστά του κόσμου και, γεμίζοντας το μάτι μας με αυτή τη μερίδα, πιστεύουμε πως βλέπουμε το όλον. Οταν όμως κάποιος κατεβάσει τον φακό, συγκλονίζεται από το μέγεθος που έχει μπροστά του. Δεν το χωράει ο νους του».

Είναι απολύτως φυσιολογικό όταν στη μαρκίζα γράφει «Αντιγόνη» του Ζαν Ανούιγ, να θέλεις να τον βρεις και στην παράσταση. Oχι μόνο για να εννοούμε αυτά που λέμε.

Το βιβλίο του Γιώργου Τσακνιά αποτελεί ένα σύνθεμα περιπλανήσεων, χωρικών αλλά και νοερών. Ο συγγραφέας αποζητά το αναπάντεχο μες στη νηνεμία του ανιαρού. Oσο οικεία και αν φαίνεται, στην αληθινή ζωή εμφωλεύουν ιλαροτραγικές εκπλήξεις.