Ποιος αντιγράφει ποιον; Ποιος σκέφτηκε πρώτος τις δωρεάν μετακινήσεις με τα μέσα μαζικής μεταφοράς – που το ΠΑΣΟΚ υπόσχεται στους νέους έως 24 ετών, και ο Τσίπρας υπόσχεται σε όλους αδιακρίτως; Ποιος σκέφτηκε την αξιοποίηση της περιουσίας του Δημοσίου για παροχή κοινωνικής κατοικίας ή την ενθάρρυνση των ενεργειακών κοινοτήτων; Ποιος είπε πρώτος ότι θα μειώσει τον χρόνο εργασίας στον ιδιωτικό τομέα και θα αυξήσει τις αμοιβές στο Δημόσιο;
Ο ανταγωνισμός του ΠΑΣΟΚ με τον Τσίπρα έχει κιόλας περάσει στο πεδίο της πνευματικής ιδιοκτησίας για τις προτάσεις που ονομάζονται «προγραμματικές». Λες και χρειαζόταν πολλή πολιτική σκέψη για να αντιγράψεις την ατζέντα του Μαμντάνι, που έχει στο μενού της και τις δωρεάν μετακινήσεις. Λες και απαιτεί έμπνευση η εξαγγελία ότι οι Πανελλαδικές θα καταργηθούν, για να αντικατασταθούν από κάποιας μορφής εθνικό απολυτήριο.
Τα προγράμματα μοιάζουν επειδή αμφότερα ακολουθούν το πρότυπο που δοκιμάζει τώρα η Αριστερά στην Αμερική και στην Ευρώπη (βλέπε affordability), συνδυάζοντας τη μόδα με την πεπατημένη της μεταπολιτευτικής παροχολογίας – για υψηλότερα εισοδήματα «μ’ ένα νόμο». Τα προβλήματα –στέγη, ενέργεια, πληθωρισμός– είναι άλλωστε παντού ίδια και το συνταγολόγιο των λύσεων δεν είναι ανεξάντλητο.
Πόση φαντασία χρειάζονται οι εξαγγελίες για τα μέσα μαζικής μεταφοράς;
Θα μπορούσε μήπως να διαβάσει κανείς αυτή την προγραμματική ομοιότητα ως ένδειξη βαθύτερης πολιτικής συγγένειας, που μπορεί αργότερα να φέρει το ΠΑΣΟΚ και την ΕΛΑΣ πιο κοντά; Δεν καταδεικνύει αυτή τη συγγένεια και η ευκολία με την οποία τα στελέχη αλλάζουν στρατόπεδο;
Οι δύο επικεφαλής δεν αφήνουν περιθώρια τέτοιων ερμηνειών. Ο Τσίπρας ήταν σαφής: Δεν θα είχε κάνει το κόμμα του αν το ΠΑΣΟΚ δεν άφηνε κενό. «Η ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων», είπε, «θα γίνει στην πράξη από αυτόν που οι πολίτες θα διακρίνουν πως μπορεί (…) να χτυπήσει την κυβέρνηση της Ν.Δ. στην επόμενη κάλπη ή στις επόμενες κάλπες». Αυτό είναι το πλάνο του Τσίπρα: στην πρώτη κάλπη να είναι δεύτερος, ώστε στη δεύτερη κάλπη να μπορεί να προβάλει εκείνος ως εναλλακτική στη Ν.Δ. Πρώτα τον Ανδρουλάκη και μετά τον Μητσοτάκη.
Το ίδιο, με πιο αόριστο τρόπο, περιγράφει και ο Ανδρουλάκης όταν λέει ότι «οι πολίτες θα αποφασίσουν» ποιος θα είναι απέναντι στη Ν.Δ., ποιος θα είναι δεύτερος. Αρα, για ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ η εκλογική αναμέτρηση πρέπει να έχει δύο γύρους, όπου στον πρώτο το διακύβευμα θα είναι ο ανταγωνισμός μεταξύ τους.
Η στρατηγική αυτή δεν αφήνει περιθώρια προεκλογικών συγκλίσεων. Μετεκλογικά, όμως; Ο νικητής δεν θα προσπαθήσει να ρυμουλκήσει τον ηττημένο σε μια λογική αντικυβερνητικού μετώπου για την ανατροπή; Ο ηττημένος θα μπορέσει να αντισταθεί σε αυτήν την έλξη; Και τι θα λένε τότε; Οτι έχουν προγραμματικές διαφωνίες, ενώ από τώρα ομολογούν ότι οι διαφορές τους είναι μόνο διαφορές κλίμακας;
