Ας πούμε ότι είσαι ψηφοφόρος εθνικώς υπερευαίσθητος – πιο ευαίσθητος από τους υπόλοιπους, απλούς Ελληνες. Ας πούμε ότι ψηφίζεις με κριτήριο την αντιμετώπιση των εθνικών κινδύνων, τις φρεγάτες, τα Ραφάλ. Τι επιλογές έχεις στην εκλογική αγορά; Θα δυσκολευόσουν, με αυτά τα κριτήρια, να ψηφίσεις τη Ν.Δ.; Υπάρχουν στο μενού άλλοι που δίνουν καλύτερα εχέγγυα γι’ αυτή την ατζέντα;
Η εξωτερική πολιτική και η Αμυνα είναι στα ατού της κυβέρνησης. Γι’ αυτό και θα ήταν δύσκολο να επιζήσει ένα μονοθεματικό αντιπολιτευτικό εγχείρημα, που θα βασιζόταν μόνο στην επίκληση εικαζόμενων απειλών και παπουλακικών εσχατολογιών. Αυτή η διαπίστωση ίσως κρύβεται και πίσω από την προσπάθεια του Αντώνη Σαμαρά να επεκτείνει το ρεπερτόριό του σε ζητήματα «κοινωνικά» – τα δάνεια, την ασφάλεια στα πανεπιστήμια, και τη συνιστώμενη ώρα πρωινής εγέρσεως για προκομμένους υπουργούς. Οι ανεπρόκοποι πάνε στο γραφείο στις 11. Οι προκομμένοι έχουν «χρονοστοχοπροσήλωση», είπε ο πρώην πρωθυπουργός. Διότι, όπως λέει –παραφρασμένη– και η παλιά παροιμία: Γλυκός ο ύπνος το πρωί, γυμνά τα νώτα τη Λαμπρή.
Το ερώτημα είναι τι πραγματική απήχηση μπορεί να έχει ένα τέτοιο πολιτικό προϊόν – ένα μείγμα κινδυνολογικής εθνικοφροσύνης και γυμνασιαρχικής ηθικολογίας, που θα εκπροσωπείται από μια ομάδα αποτυχόντων πολιτευτών και βετεράνων. Ποιο είναι εκείνο το ακροατήριο που θα εμπιστευόταν τέτοιο σχήμα για το μέλλον του;
Θα ανοίγεις το πρώτο κέλυφος και θα βρίσκεις μέσα το καβούκι άλλου πρώην.
Αφελής ερώτηση. Τα κριτήρια της ψήφου δεν είναι (μόνο) ορθολογικά. Ψηφίζει κανείς κι επειδή θέλει να ενώσει τον θυμό του με τον θυμό των άλλων – χωρίς να τον περισπά καμία αγωνία για το μέλλον. Με βάση την κυβερνητική ανάγνωση, υπάρχουν δύο κοινωνικές κατηγορίες της παραδοσιακής κομματικής βάσης της Ν.Δ. που εμφανίζουν τάσεις απονενοημένου εκλογικού διαβήματος: οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι αγρότες. Αυτοί –θεωρητικά, γιατί κανονικές μετρήσεις δεν έχουμε– θα μπορούσαν να παροχετεύσουν τη δυσαρέσκειά τους σε ένα κόμμα διαμαρτυρίας υπό τον πρώην πρωθυπουργό. Θα έχουν έτσι την αίσθηση ότι δεν φεύγουν μακριά από την πολιτική τους εστία. «Παρκάρουν» το συναίσθημά τους εντός της περιμέτρου της παράταξης.
Τι εύρος μπορεί να έχει αυτό το ρεύμα; Κάποιοι βλέπουν νέο ΚΙΔΗΣΟ. Συγκρίνουν δηλαδή τη δεύτερη διασπαστική προσπάθεια Σαμαρά με την απόπειρα του έτερου πρώην πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, να επιστρέψει στην πολιτική, διασπώντας το κόμμα που είχε ιδρύσει ο πατέρας του. Η σύγκριση είναι παρατραβηγμένη για δύο λόγους: Πρώτον, όταν ο ΓΑΠ επιχείρησε να το διασπάσει, το «πατρικό» του κόμμα βρισκόταν σε αποδρομή. Η σαμαρική παρέκκλιση βρίσκει τη Ν.Δ. πρώτη με διψήφια διαφορά. Δεύτερον, το όνομα «Σαμαράς» δεν έχει τη βαρύτητα του ονόματος «Παπανδρέου».
Και η μπάμπουσκα; Θα ανοίγεις, λένε, το πρώτο κέλυφος (Σαμαράς) και θα βρίσκεις μέσα το πιο μπαμπάτσικο όνομα (Καραμανλής). Στο σενάριο ΚΙΔΗΣΟ, η απονομιμοποίηση θα είναι εγκάρσια. Θα τέμνει όλα τα ξύλινα καβούκια.
