Λέει, ξελέει, ξαναλέει. Ποιος μπορεί να είναι σίγουρος ότι αυτή τη φορά η συμφωνία θα υπογραφεί; Ποιος μπορεί να δώσει βάση πια σε όσα λέει η Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ; Αν υπάρχει ένα «κεφάλαιο» που έχει καταστραφεί, ακόμη κι αν ο πόλεμος τελειώσει τώρα, αυτό είναι το γεωπολιτικό βάρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Τουλάχιστον για όσο ο Τραμπ μένει στον Λευκό Οίκο, κανείς δεν θα μπορεί να κλείνει μαζί του «ντιλ». Κανείς δεν θα μπορεί να είναι έστω κυνικός με μια ηγεσία η οποία ξεχνά τις διακηρύξεις της στο δευτερόλεπτο αφότου τις έχει εκστομίσει. Τα κράτη του Κόλπου, που προέβαλαν ως πρόθυμοι συνεταίροι, για να καταλήξουν να υποστούν τον πόλεμο, είναι ένα ζωντανό παράδειγμα της αξίας που έχουν ακόμη και οι στυγνές διευθετήσεις με αυτόν τον πρόεδρο.
Ο γεωπολιτικός «ίσκιος» της Αμερικής συρρικνώνεται όχι μόνο λόγω της κραυγαλέας διπλωματικής της αστασίας, αλλά και επειδή ο κόσμος πια ξέρει ότι έχουν σπαταληθεί αλόγιστα δυνάμεις –κυριολεκτικά πυρομαχικά– σε μια αναμέτρηση που δεν απέφερε τίποτε για τα αμερικανικά συμφέροντα.
Μήπως απέφερε για τα ισραηλινά; Αυτή η σύγκρουση ήταν άλλωστε ο πόλεμος του Μπίμπι. Την επίθεση στο Ιράν την προπαγάνδιζε για πάνω από τριάντα χρόνια. Το επιχείρημα ήταν σταθερά το ίδιο: ο άμεσος πυρηνικός κίνδυνος.
Μετά τη διεθνή απομόνωση, η απομάκρυνση από τον πιο ισχυρό σύμμαχο.
Ο Τραμπ ήταν ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος που έστερξε να εκπληρώσει τη φαντασίωση του Νετανιάχου. Αλλά δεν του είναι αρκετό. Ακόμη επιμένει ότι αν η αμερικανοϊσραηλινή επίθεση δεν είχε εκδηλωθεί, «οι Ιρανοί θα είχαν κιόλας ατομική βόμβα» και οι «Ισραηλινοί θα διέτρεχαν τρομερό κίνδυνο μαζικής εξόντωσης». Ακόμη, αψηφά τη συμφωνία κατάπαυσης και διακηρύσσει ότι «ο αγώνας δεν τελείωσε».
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έχει βάλει τη χώρα του σε αυτό το εσχατολογικό σπιράλ: Πρέπει «να τελειώσει η δουλειά». Η Γάζα μπορεί να έχει ισοπεδωθεί, η Δυτική Οχθη μπορεί να «εκκαθαρίζεται» μέρα με τη μέρα, ο νότιος Λίβανος μπορεί να έχει καταληφθεί, η Βηρυτός μπορεί να σφυροκοπείται, το καθεστώς της Τεχεράνης και η Χεζμπολάχ μπορεί να έχουν αποκεφαλιστεί, αλλά δεν έχει έρθει ακόμη το «τέλος». Πότε θα έρθει; Οταν όλοι οι εχθροί του Ισραήλ έχουν εξαϋλωθεί. Οταν έχουν βομβαρδιστεί οι ηγεσίες και εκδιωχθεί από προσώπου γης –από τις υπόγειες κρυψώνες τους και από τις επίγειες εστίες τους– όλοι οι «κακοί», ένοπλοι και άοπλοι. Αυτή η συντέλεια δεν θα έρθει βέβαια με συμβιβασμούς και διαπραγματεύσεις. Θα έρθει μόνο με πόλεμο. Με αέναη βία.
«Εχουμε τα δικά μας συμφέροντα», λέει τώρα ο Νετανιάχου. Το λέει για να διαχωρίσει τη θέση του Ισραήλ από τις ΗΠΑ. Ετσι έχει υπηρετήσει τα τελευταία τρία χρόνια το συμφέρον του Ισραήλ: απομονώνοντάς το στη διεθνή κοινότητα. Απομακρύνοντάς το ακόμη και από τον πιο ισχυρό σύμμαχό του. Μετατρέποντάς το σε ένα διαρκώς εμπόλεμο έθνος που υπάρχει με διακηρυγμένο σκοπό να τους «τελειώσει» όλους.
