ΚΡΙΤΙΚΗ

Eνα είναι σίγουρο, δεν πρόκειται να βαρεθείς. Ανάλογα πού στέκεσαι μπορεί να διαφωνήσεις, ίσως να θυμώσεις ή και να αγανακτήσεις με εκείνον που τα γράφει, αλλά να πλήξεις, όχι.

Το να μελετά κανείς μια αλλότρια κουλτούρα είναι σαν να την αλλοιώνει, λένε, ενίοτε, οι ανθρωπολόγοι.

Θεσσαλονίκη, Ιούλιος 1987. Ολόκληρη η χώρα ζεματάει από έναν πρωτοφανή, φονικό καύσωνα, ενόσω στη νύμφη του Θερμαϊκού οι υψηλές θερμοκρασίες σε συνδυασμό με την υγρασία κάνουν το κλίμα αποπνικτικό.

Ο Σαμ Σέπαρντ, που πολλοί τον περιέγραφαν ως «Ευγένιο Ο’Νηλ ντυμένο καουμπόη», θεωρήθηκε εξαρχής σουρεαλιστικός δραματουργός. Αυτό ισχύει, αλλά εν μέρει.

Με τη δεύτερη συλλογή ποιημάτων της η Ακριβή Κακλαμάνη (γεννηθείσα το 1966) επιβεβαιώνει την ειδική, όχι όμως ασυνήθιστη, ιδιαίτερα στην ποίηση που γράφεται από γυναίκες, συνθήκη της όψιμης και, ταυτόχρονα, ώριμης εμφάνισης.

Μια μέρα ένας άνδρας μονήρης, που ζει σε μια αθηναϊκή συνοικία παρέα με τον σκύλο του, δέχεται μια ανύποπτη κληρονομιά. Ενας άγνωστος ηλικιωμένος άνδρας, που ψυχομαχεί σε νοσοκομείο, του κληροδοτεί την περιουσία του και μαζί ένα αλγεινό παρελθόν.

Oταν, καιρό μετά τη δολοφονία του συζύγου της, η Τζάκι Ω άρχισε να επιστρέφει στα κοσμικά σαλόνια, οι παρευρισκόμενοι την παρατηρούσαν κατάπληκτοι να αφήνεται σε μία εμμονική αφήγηση, που επαναλαμβανόταν απαράλλακτη σε κάθε ευκαιρία – σαν θεατρικός μονόλογος με θέμα την κύρια αντίδρασή της τη στιγμή του φρικτού περιστατικού.

Είκοσι χρόνια πριν από το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη στις 28 Φεβρουαρίου 2023, στις 13 Απριλίου 2003, ένα λεωφορείο με σαράντα εννέα μαθητές λυκείου από το Μακροχώρι Ημαθίας επέστρεφε από σχολική εκδρομή […]

Η εργασία του πολιτικού επιστήμονα Στάθη Ν. Καλύβα και της σκηνοθέτιδος Νατάσας Τριανταφύλλη πάνω στην ελληνική πολιτισμική και καλλιτεχνική άνθηση την εποχή της χούντας δημιουργεί ένα πανόραμα.

Η απαίτηση για τηλεοπτική απλότητα στο λαϊκό θέατρο ποτέ δεν λύγισε. Τουναντίον, μεταλλάχθηκε σε σκληρότερη απαίτηση για απλοϊκότητα. Η απλοϊκότητα πάλι δείχνει μεν να κανακεύει τη λαϊκότητα, αλλά, στην πράξη, περιορίζει τον αυθορμητισμό της.

Υπάρχουν τρεις κατηγορίες ανθρώπων, αν λάβουμε υπ’ όψιν την –πραγματική– ιστορία του γιαπωνέζου σκύλου Χάτσικο (1923-1935), που το άγαλμά του κοσμεί εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα τον σιδηροδρομικό σταθμό Σιμπούγια (Τόκιο).

Ο Μεγάλος Ρέι, ο «νοσηρά παχύσαρκος» και βαθιά κακοποιητικός πατέρας του αφηγητή, δεν στοιχειώνει απλώς το παρελθόν του· οργανώνει και τη μορφή του ίδιου του βιβλίου.