Η κουκλίτσα έφαγε το κουκλόσπιτο
Μια «Αντιγόνη-χωρίς-αιτία» με μπεμπεκισμό και δάκρυα
Είναι απολύτως φυσιολογικό όταν στη μαρκίζα γράφει «Αντιγόνη» του Ζαν Ανούιγ, να θέλεις να τον βρεις και στην παράσταση. Oχι μόνο για να εννοούμε αυτά που λέμε.
Ερείπιο με κατάντησες χάρη στη θέλησή μου
Η παραιτημένη από κάθε αξίωση από τη ζωή. Η αδυσώπητη με τον εαυτό της και τους άλλους. Η ηρωίδα της Λούλας Αναγνωστάκη με τ’ όνομα Σοφία Αποστόλου – υπαινικτικό εξ ομοηχίας. Η διαρκώς κατάπληκτη απ’ τα δεινά στο διάβα της.
Παράλληλες αφηγηματικές πιρουέτες
Η «Διόρθωση» του Τόμας Μπέρνχαρντ στο θέατρο Ροές και η «Αχόρταγη σκιά» του Μαριάνο Πενσότι στη Μικρή Στέγη.
ΘΕΑΤΡΟ
Στην Πομπηία οι «Βάκχες» του ΘεόδωρουΤερζόπουλου
Για έβδομη φορά οι «Βάκχες» του Ευριπίδη θα ανέβουν στη σκηνή από τον Θεόδωρο Τερζόπουλο, αλλά για πρώτη φορά θα ταξιδέψουν στην Ιταλία…
Η τέχνη της μνήμης ως πράξη πολιτισμού
Ο Πορτογάλος δημιουργός Τιάγκο Ροντρίγκες επιστρέφει και πάλι στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση με δύο θεατρικά έργα.
Η Lisy έφερε ειρήνη στη Σαγκάη
Η Κατερίνα Ευαγγελάτου αφηγείται την εμπειρία της από την παρουσίαση της «Λυσιστράτης» στην Κίνα.
Νέες θεματικές και δημιουργοί στο Φεστιβάλ Αθηνών
Δίνοντας βήμα στην «ανα-ταραχή» – Νέες φωνές, εξωστρέφεια, ελληνική δραματουργία και παλαιοί γνώριμοι στο Φεστιβάλ Αθηνών.
Οι αρχιμάστορες της «μπηχτής» στο Θέατρο Τέχνης
Η διαφορά ήταν ότι ο Ιψεν αφοσιώθηκε στην «εξερεύνηση του εσωτερικού κόσμου» των δραματικών προσώπων του. Κι έτσι επήλθε μια μείζων εξέλιξη, που ανανέωσε τη θεατρική γραφή, δρομολογώντας την προς το σήμερα.
Το τάμα πέρα από την πίστη
Διερευνώντας επί σκηνής τις πολλαπλές εκφάνσεις της πνευματικότητας
Στέφανος Ληναίος (1928-2026): Αφοσιωμένος στο θέατρο, στη ζωή και στην κοινωνία
Ανέβηκε πρώτη φορά στη σκηνή το 1954. Μετά την αυτοεξορία του, δημιούργησε με τη σύζυγό του, Ελλη Φωτίου, το Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο.
Αναζητώντας μια αναπνοή ελευθερίας
Η «Κουκλίτσα» στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Μαρίας Πανουργιά.
Θανάσης Σαμαράς: Εκανα πρόβα τα αστεία στο ταξί
Δυτικές συνοικίες Θεσσσαλονίκης, 12ωρες βάρδιες στο τιμόνι και πάθος με την κωμωδία.
Κατάδυση στα σκοτάδια της ψυχής
Φόβοι, πάθη, ενοχές, ερωτικά απωθημένα και ψευδαισθήσεις σε ένα εκρηκτικό κοκτέιλ με βάση το «Τζόνι Μπλε»
Στον πάγκο του οστεοπαθητικού, χωρίς μεγάλα κρακ
Η γκρίνια ξεκινάει επειδή η διασκευή για τη σκηνή περιορίζεται σε σχηματική απόδοση του Μάριου – του αδελφού της Νίνας, η οποία επειδή στεφανώνεται τρεις φορές προκύπτει ο περίφημος τίτλος «Το τρίτο στεφάνι».
