«Δεν θέλω να διορθώσω τον κόσμο. Απλώς από μικρός έμαθα από την οικογένειά μου ότι πρέπει στη ζωή κανείς να είναι ωφέλιμος. Και ως άνθρωπος και ως επαγγελματίας», έλεγε πριν από χρόνια σε μια συνέντευξή του στην «Κ» ο ηθοποιός Στέφανος Ληναίος. Τον είχαμε συναντήσει στο θέατρο Αλφα, όπου μας είχε υποδεχθεί μαζί με την Ελλη Φωτίου, ζευγάρι στη ζωή και στο θέατρο για πολλές δεκαετίες. Ο Στέφανος Ληναίος έφυγε από τη ζωή στα 98 του χρόνια, το Σάββατο 18 Απριλίου. Υπήρξε ωφέλιμος στη ζωή, στην τέχνη και στην κοινωνία. Ανθρωπος με ασίγαστο πάθος και πνευματικά ακμαίος μέχρι το τέλος, με αυτήν τη μοναδική αίσθηση του χρέους, που του υπαγόρευε να προσφέρει διαρκώς ό,τι καλύτερο μπορούσε, να παίρνει θέση, ανεξάρτητα από το κόστος. Ανεπιτήδευτος, απλός, δίκαιος, αληθινός, λάτρης του θεάτρου, αφοσιωμένος στην τέχνη, γνήσιος αγωνιστής.
Ο Στέφανος Ληναίος (Μυτιληναίος Διονύσιος) γεννήθηκε στη Μεσσήνη το 1928, τελείωσε στην Αθήνα τη Σχολή Θεάτρου του Σωκράτη Καραντινού, φοίτησε ένα χρόνο στο Πάντειο και στη δραματική σχολή RADA, στο Λονδίνο. Ανέβηκε πρώτη φορά στη σκηνή στο θέατρο Κοτοπούλη το 1954 και από τότε μέχρι το 1967 έπαιξε σε όλα, σχεδόν, τα αθηναϊκά θέατρα. Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος της πρωτοποριακής κίνησης «Δωδέκατη Αυλαία» και γενικός γραμματέας του ΣΕΗ (1965-1967), που διαλύθηκε από τη δικτατορία.
Την περίοδο 1967-1970 ήταν αυτοεξόριστος στο Λονδίνο, υπήρξε εκπρόσωπος του εργατικού ΠΑΜ στην Ευρώπη και μέλος του αντιδικτατορικού αγώνα. Εργάστηκε στο ελληνικό παράρτημα του BBC και στις ελληνικές εκπομπές της Deutsche Welle. Μαζί με Ελληνες και Αγγλους ηθοποιούς δημιούργησαν μια καλλιτεχνική ομάδα που παρουσίασε στα περισσότερα πανεπιστήμια της Αγγλίας ένα πρόγραμμα με πολιτικά και λογοτεχνικά κείμενα κατά της δικτατορίας.
Το 1970, επιστρέφοντας στην Ελλάδα, δημιούργησε με την Ελλη Φωτίου, το Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο και παρουσίασαν, στο θέατρο Αλφα, περισσότερα από 40 θεατρικά έργα, τα οποία σκηνοθέτησε ο ίδιος. Μεγάλες επιτυχίες του ήταν τα έργα «Καληνύχτα Μαργαρίτα», «Δεν πληρώνω δεν πληρώνω», «Τυχαίο ατύχημα», «Εμποροι της δόξας», ενώ στην επιλεκτική παρουσία του στον κινηματογράφο άφησε το αποτύπωμά του στις ταινίες «Μιας πεντάρας νιάτα», «Η κόμησσα της φάμπρικας» κ.ά. Από την πρώτη στιγμή τον ενέπνευσε το έργο του Ντάριο Φο και το πρώτο έργο του που παρουσίασε ήταν το «Τυχαίο ατύχημα». Το 1986 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων, ενώ το 1989 βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ. Η ενασχόλησή του με θέματα που αφορούσαν την κοινωνία, τη ζωή, τη δημοκρατία, δεν σταμάτησε ποτέ.
Ο Στέφανος Ληναίος ήταν ένας ρομαντικός του θεάτρου. «Τι νιώθετε βλέποντας πίσω σας όλη αυτή την πορεία;», τον είχαμε ρωτήσει. «Βλέπω όλα αυτά που έγιναν και καμιά φορά δεν το πιστεύω, αλλά δεν μπορώ και να καμαρώσω, γιατί νιώθω πως δεν έκανα τίποτα περισσότερο από αυτό που όφειλα να κάνω. Δεν ξέρω αν υπήρξα σπουδαίος ηθοποιός, ήμουν, όμως, πάντοτε αληθινός».
Επιθυμία του Στέφανου Ληναίου και των δικών του ανθρώπων ήταν η αποτέφρωση σε στενό οικογενειακό κύκλο. Πραγματοποιήθηκε χθες στο αποτεφρωτήριο Ριτσώνας.
