Στο Ακροπόλ στις 11 Μαρτίου δεν έπεφτε καρφίτσα. Με την παρέα μου είχαμε καταφέρει να βρούμε θέσεις μόνο στον εξώστη, και σε διαφορετικά σημεία μάλιστα. Για όσους παρακολουθούμε φανατικά τον Θανάση Σαμαρά, τον Θεσσαλονικιό κωμικό-παύλα-οδηγό ταξί, μέσα από τα λάιβ του στα σόσιαλ μίντια ή τα στιγμιότυπα από την προηγούμενη παράστασή του («Πώς τολμάτε;», 2024), η κάθοδος στην Αθήνα με το νέο του κείμενο «Ελεύθερος» ισοδυναμούσε με την άφιξη κάποιου μεγάλου ονόματος του stand up από το εξωτερικό.
Από την άλλη, οι Αμπελόκηποι Θεσσαλονίκης, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε και για τους οποίους γράφει συνεχώς με έναν ωμό αλλά συνάμα τρυφερό τρόπο («κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του κάποιος από την παρέα μου, ανοίγει και μια νέα εισαγγελική έρευνα», «ο καλύτερος στην πολυκατοικία μου έχει σκοτώσει τη μάνα του», «εγώ για να δω σε βρεφικό καρότσι μωρό και όχι παλιοσίδερα έπρεπε να φτάσω 12 χρόνων» – από το «Πώς τολμάτε;»), είναι άγνωστη «χώρα» για πολλούς ειδικά στην Αθήνα.
View this post on Instagram
Αυτός ήταν και ο λόγος άλλωστε που κλείσαμε εκεί ραντεβού. Και ας ζει σήμερα στον Εύοσμο (αυτή είναι άλλωστε η διαδρομή του κατοίκου της δυτικής Θεσσαλονίκης, όπως έχει πει: «Αμπελόκηποι, Εύοσμος και τελευταία στάση Ωραιόκαστρο. Μακρύτερα δεν φτάνουν τα όνειρα εκεί»). Φτάσαμε παραμονή 25ης Μαρτίου και έβρεχε για τα καλά. «Να δεις ότι αν περάσεις τον Βαρδάρη θα έχει ήλιο», είπε ο Θανάσης με το που βρεθήκαμε. Γελάσαμε, αλλά δεν το αποκλείσαμε κιόλας. Η καταχνιά ήταν φόντο σε μια περιοχή που φανερά περνάει δύσκολα. Περπατώντας έως τον Καφενέ της κυρίας Ελευθερίας, το στέκι του, χάσαμε το μέτρημα από τα κλειστά καταστήματα στους δρόμους.
Η κυρία Ελευθερία μάς σερβίρει γκράπα και τους πρώτους μεζέδες. Καυτερή πιπεριά, φέτα και το σκουμπρί. Ο Θανάσης αναλαμβάνει να φτιάξει επιτόπου τυροκαυτερή. Διάβαζε πολύ μικρός θυμάται, αγαπούσε τα βιβλία, κάτι που σε αυτή την πλευρά της πόλης κέρδιζε τον σεβασμό. «Μεγάλωσα ωραία, το καλό είναι ότι ήμασταν πολύ δεμένοι σαν κοινότητα. Νομίζω ότι μας έδενε το ότι είχαμε τις ίδιες αγωνίες και έναν κοινό κώδικα. Κανείς δεν θα πείραζε τον αδύναμο, κανείς δεν θα σήκωνε χέρι σε γυναίκα. Το bare μίνιμουμ, αλλά κατάλαβες».
Το διάβασμα το είχε μάθει στο σπίτι με την εις άτοπον. «Οι γονείς μου έλεγαν ότι “αν δεν θες μη διαβάζεις, απλά να πας στον ΟΑΕΔ να μάθεις μια τέχνη”. Και ο πατέρας μου ΟΑΕΔ είχε τελειώσει. “Μη γίνεις κοπρόσκυλο στην κοινωνία. Να δουλεύεις. Να μην κοροϊδεύεις τους ανθρώπους”, αυτή ήταν η οδηγία, τα βασικά. Το κατάφεραν αυτό».
Η αλήθεια είναι ότι η αδελφή του, που ήταν λίγο μεγαλύτερη, είχε περάσει δυσκολότερα. «Οταν είπε ότι δεν θέλει να πάρει το Proficiency έπεσαν να τη φάνε. Γιατί χωρίς Proficiency δεν μπαίνεις στο Δημόσιο, διότι αυτό ήταν ο στόχος. Οταν είπα εγώ στο τραπέζι μια μέρα πως δεν θέλω να πάω για Proficiency, η αντίδραση ήταν Ο.Κ.». Γι’ αυτό της το συγχώρεσε που μια φορά σε μια παράσταση τον αποσυντόνισε διότι έτρωγε πατατάκια – χράτσα χρούτσα. «Το δικαιούται το κορίτσι μου, δεν πέρασε και λίγα».
Δεμένη οικογένεια
Με γλυκύτητα μιλάει και για τους γονείς του. «Εχω πολύ καλή οικογένεια, πολύ δεμένη δηλαδή. Είμαι πολύ χαρούμενος που ακόμη και τώρα, αν είμαι στενοχωρημένος ή ζορισμένος μπορώ να πάω στους γονείς μου. Θα καθίσω. Θα φάω το μεσημέρι, θα κοιμηθώ στον καναπέ, θα πιω έναν καφέ με τη μάνα μου και μετά θα φύγω έχοντας φορτώσει μπαταρίες. Δεν πήρα αγάπη τώρα; Πήρα», λέει καθώς στο μαγαζί ακούμε Μιχάλη Μενιδιάτη, «μάνα μου, όλα περνούνε και όλα γίνονται ξανά, όμως τούτη η θητεία δε σταματάει πουθενά».
Ειρήσθω εν παρόδω, η αδελφή του μπήκε στο Δημόσιο «και ζει το όνειρο» και ο Θανάσης, μολονότι σπούδασε φιλολογία, έπιασε το ταξί. «Και φιλολογία πάντως πήγα όχι για να βρω δουλειά, αλλά γιατί μ’ αρέσει η λογοτεχνία. Και επειδή η ζωή είναι πολύ μικρή, δεν θέλω να κάνω πράγματα που δεν μου αρέσουν. Ελεγα Ο.Κ., θα τον βρω τον δρόμο μου». Ηξερε ποιος είναι: η κωμωδία. Είχε αγαπήσει το stand up παρακολουθώντας Νύχτες Κωμωδίας και το πάλευε από μικρός. Εγραφε, ξανάγραφε, ανέβαζε βίντεο, έπαιζε με μικρές ομάδες σε όλη την Ελλάδα. «Αλλά δεν γίνεται να τα κάνεις και τα δύο. Οποιος σου λέει κυνήγα τα όνειρά σου και τέτοια συνήθως είναι γιάπης. Να προσπαθείς ναι, αλλά να μην κάνεις τον άλλο να νιώθει άσχημα άμα δεν τα καταφέρνει. Για δύο χρόνια έκοψα τελείως το stand up, γιατί δούλευα συνέχεια ταξί. Δεν έπαιρνα ρεπό διότι έπρεπε να μαζέψω λεφτά και να μπορώ να καθίσω λίγο για να αφοσιωθώ σε αυτό».
Οποιος σου λέει «κυνήγα τα όνειρά σου» και τέτοια, συνήθως είναι γιάπης. Να προσπαθείς ναι, αλλά να μην κάνεις τον άλλο να νιώθει άσχημα άμα δεν τα καταφέρνει.
Το ταξί δεν το αγάπησε ποτέ. «Είσαι πάρα πολλή ώρα μόνος σου. Μόνος με τις σκέψεις σου και στοχάζεσαι. Και υπεραναλύεις, μήπως δεν έπρεπε το 2015 να έχεις πει σ’ αγαπάω». Εχοντας δει τις δύο παραστάσεις του, τον ρώτησα πώς θυμάται μονόλογο μιάμισης ώρας χωρίς σημειώσεις. «Τα μαθαίνεις γιατί είναι είτε αυτό είτε δώδεκα ώρες ταξί», απάντησε. Το καλό είναι ότι στην κούρσα πρόβαρε πολλά αστεία σε πελάτες. «Αν έβλεπα ότι έχουν όρεξη για κουβέντα και τέτοια δοκίμαζα. Μια φορά ένα ζευγάρι απ’ την Καβάλα μού λέει “γιατί δεν κάνεις stand up comedy;” Λέω, κάνω, παιδιά. Οταν πήγα στην Καβάλα ήρθαν και με είδαν, γιατί με θυμήθηκαν απ’ την αφίσα. Αυτό ήταν ωραίο».
Και όπερα, και «σκυλάδικο»
Πάντως η λογοτεχνία συνέχισε να διατρέχει τη ζωή του. Κάποτε είχε μια ωραία ατάκα, ότι καμιά φορά αισθάνεται ότι έρχονται οι ήρωες από το «Υπόγειο» του Ντοστογιέφσκι και του λένε «πάμε Βενιζέλου». «Ετσι πάει, συνδέονται αυτά. Βλέπεις αυτούς τους χαρακτήρες στην καθημερινότητά σου. Εδώ Αριστοφάνη διαβάζεις και βλέπεις να γίνονται ακριβώς τα ίδια. Ή διαβάζεις Σαίξπηρ “Κωμωδία με πλάνες” και βλέπεις σε σίριαλ να γίνονται τα ίδια μπερδέματα». Να μία ακόμη μεγάλη αγάπη του Θανάση, η τηλεόραση. Ακόμη και η trash πλευρά της. «Και Σαίξπηρ και Κοκλώνης. Ενοχλώ κανέναν; Οτι βγαίνω σε σκυλάδικα και πηγαίνω σε καντίνες τι σημαίνει, ότι δεν μπορώ να πάω να δω οπερέτα Γιόχαν Στράους Τζούνιορ, που είχε έρθει πριν από δύο χρόνια στο Μέγαρο με τη “Νυχτερίδα”; Δηλαδή, σήμερα έχει Μάκη Δημάκη με Χαρά Βέρρα στην παραλία και τρώγομαι να πάω».
Στα μεγάφωνα παίζει Γιάννη Βογιατζή («Σου το ’πα μια και δυο και τρεις κι εφτά κι οχτώ και δέκα, αν μ’ αρνηθείς δεν θέλω πια να ξαναδώ γυναίκα») και αναρωτιέμαι τις αλλαγές που έχει διακρίνει οδηγώντας. «Ξεκίνησα το ταξί κοντά στην καραντίνα. Πάντα ο κόσμος είναι χωρισμένος στα δύο. Είτε είναι εμβολιαστές – αντιεμβολιαστές τότε είτε Ισραήλ – Παλαιστίνη τώρα. Είναι φανατισμένοι. Μπαίνουν μέσα και βγάζουν λογύδρια. Και οι μεν και οι δε, δεν μπορείς να πιάσεις μια κουβέντα». Οσο για τη Θεσσαλονίκη, τη βρίσκει κολλημένη στην αίγλη του ’90. «Εχουμε να λέμε ιστορίες ότι από εδώ ξεκίνησαν οι Τρύπες ότι εμείς βγάλαμε τον Ρέμο».
Δεν περίμενε ότι θα κάνει επιτυχία. «Δεν είχα σκοπό να τα καταφέρω στην κωμωδία. Μετά τα πρώτα 3-4 χρόνια που δεν είχα κάνει κάτι πιο εμπορικό, δεν περίμενα, όχι. Είναι κάτι που συνέχιζα να κάνω για τον εαυτό μου. Τώρα το είδε ο κόσμος και του άρεσε και πήγε καλά. Δηλαδή, άμα δεν πήγαινε καλά, θα ήταν η 14η χρονιά που απλά θα το έκανα για μένα». Φέτος έπαιξε στην Πάτρα και ένα παιδί τού έκανε παράπονα ότι ήρθε πρώτη φορά στην πόλη του. «Του λέω “όχι, φίλε μου, πρώτη φορά εσύ ήρθες να με δεις στην Πάτρα”. Εγώ, λέω, ήρθα και το ’12 και το ’15 και πέρυσι. Αλλά τότε ήμασταν 20 και όχι 300».
Δεν μου αρέσει να είμαι προσβλητικός. Εγώ θέλω όποιος άνθρωπος έρχεται να περάσει καλά· άμα είναι να έρθει και να νιώσει προσβεβλημένος, είναι κακό.
Τα αστεία του περνούν γιατί ξέρει να αυτοσαρκάζεται. «Τα έχω καλά με τον εαυτό μου· πιστεύω ότι είναι δείγμα ότι τα έχεις καλά με τον εαυτό σου. Δεν μου αρέσει να είμαι προσβλητικός. Εγώ θέλω όποιος άνθρωπος έρχεται να περάσει καλά· άμα είναι να έρθει και να νιώσει προσβεβλημένος, είναι κακό. Και επειδή ξέρω πως ο αντίλογος σε αυτό είναι ότι η κωμωδία πρέπει και να προσβάλλει, πρέπει και να προσβάλλει και να κριτικάρει, αλλά με ένα πρόσημο στήριξης σε ευαίσθητα θέματα. Γιατί το άλλο είναι εύκολο».
Σκέφτεται ποτέ τον εαυτό του καθηγητή; «Ναι, θα ήθελα να γίνω. Ισως σε ένα παράλληλο σύμπαν είμαι. Και κατεβαίνω με την ΟΛΜΕ σε πορείες αντί για τους ταξιτζήδες». Τις προάλλες, συμπτωματικά κάθισε στο αεροπλάνο δίπλα στον Κυρανάκη. «Ημουν σε ένα αεροπλάνο όπου ήταν Παπαλουκάς, Διαμαντίδης, Δαμανάκη και άπειροι άλλοι. Λέω θα πέσει και θα είμαι ο λιγότερο διάσημος. Θα γίνω υποσημείωση, ότι σκοτώθηκε και γνωστός ΤikToker. Ξενέρωσα».
Ημουν σε ένα αεροπλάνο όπου ήταν Παπαλουκάς, Διαμαντίδης, Δαμανάκη και άλλοι. Λέω, θα πέσει και θα είμαι ο λιγότερο διάσημος. Θα γίνω υποσημείωση, ότι σκοτώθηκε και γνωστός ΤikToker.
Μεταξύ μας κάνουμε αστεία. Οι άλλοι δεν μπορούν
Αραγε είναι δεκτικοί οι συντοπίτες στα σχόλιά του; «Ναι, γιατί είναι αλήθεια. Και γιατί τα λέω εγώ που μεγάλωσα εκεί. Αμα πάει κάποιος από άλλη περιοχή και αρχίζει και λέει για τα δυτικά, δεν θα είναι αστείο. Μια φορά σε μια παρέα λέω σε μια κοπέλα “από πού είσαι”, μου λέει “Ηλιούπολη”. “Α”, τη λέω, “φτωχιά δηλαδή”. Σκάλωσε μέχρι που της είπα ότι είμαι από τους Αμπελοκήπους και γέλασε. Αμα ήμουν από τη Σοφούλη ή την Κρήνη στην Καλαμαριά, δεν θα ήταν αστείο, θα ήταν προσβλητικό. Μεταξύ μας μπορούμε να κάνουμε αστεία για τους Αμπελοκήπους. Οι άλλοι δεν μπορούν».
*Ο Θανάσης Σαμαράς θα εμφανιστεί στο Θέατρο Δάσους της Θεσσαλονίκης στις 4 Ιουνίου και στο Θέατρο Πέτρας της Αθήνας στις 15 Ιουλίου.
