Παντελής Μπουκάλας

Είναι κάποια κείμενα, λογοτεχνικά, δοκιμιακά ή δημοσιογραφικά, που δείχνουν σαν να σκαλίστηκαν στην πέτρα ή στο μάρμαρο, κι ας τυπώθηκαν με τις τεχνικές της μεταγουτεμβεργιανής εποχής.

Το «συντομότερο ανέκδοτο» του 1990, «Αλβανός τουρίστας», δεν εξέπνευσε με το πέρασμα στη νέα χιλιετία. Δεν παλεύονται εύκολα οι ρατσιστικές προκαταλήψεις αιώνων, που αποτυπώθηκαν σε παροιμίες και παραδόσεις πολύ πριν χυτευθούν σε συνθήματα, όπως το «Δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ, Αλβανέ», που έσταζε αλαζονική μισαλλοδοξία. Το βλέπουμε και τώρα το πνεύμα της «ελληνικής υπεροχής», μετασχηματισμένο […]

Η νοστιμιά στις αθλητικές διοργανώσεις είναι οι εκπλήξεις, ό,τι πάει κόντρα στο «λογικώς αναμενόμενο»: μια μπαλιά διαβήτης με εξωτερικό φάλτσο, ένα εννιάμετρο τρίποντο, ένα σουτ πίσω από την πλάτη στο πόλο, ένα ράλι στο βόλεϊ, με την μπάλα να μη λέει να πέσει κάτω·

Αν μείνουμε μόνο στα σχολικά βιβλία κάθε χώρας, θα συμπεράνουμε πως η Ιστορία είναι γεμάτη νικητές αφενός, γεμάτη «αδικημένους» αφετέρου. Κανένα έθνος δεν αποδέχεται ότι ηττήθηκε στο πεδίο έστω και της πιο ασήμαντης μάχης, ούτε βεβαίως ότι διέπραξε βαρβαρότητες για να κατορθώσει τη νίκη. Κι αν αποδεχτεί κάποια μικρή «υποχώρηση», θα τη χρεώσει στις «άδικες» […]

Εχει τις πρωτιές του το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Το συνδιοργανώνουν, πρώτη φορά, τρεις χώρες: ΗΠΑ, Καναδάς, Μεξικό, η μοναδική χώρα (συν)διοργανώτρια τριών Μουντιάλ.

Παραείναι μικρό το 100% για να χωρέσει τα όνειρα εξουσίας όχι ενός και δύο, αλλά πεντέξι κομμάτων. Παραείναι μικρό το όλον, η πλήρης πίτα, για να καλύψει τις φιλοδοξίες (αν όχι βεβαιότητες) πρωτιάς ισάριθμων αρχηγών. Κάνουν ό,τι μπορούν οι δημοσκόποι, ανεβοκατεβάζοντας ποσοστά με συνοπτικές διαδικασίες, πριν προλάβει η κοινωνία να εξετάσει, να συγκρίνει, να προκρίνει […]

Μπορεί ν’ ακούγεται δογματικό, το πιο πιθανό πάντως είναι ότι καμία λέξη δεν έχει μία και μόνο σημασία, και καμία επίσης δεν έμεινε παγωμένη στο πέρασμα του χρόνου.

Τον ποιητή Νίκο Καμπά (Μυτιλήνη 1857 – Αλεξάνδρεια 1932) δεν τον παραθυμόμαστε. Στον ουρανό των γραμμάτων μας διέγραψε μια τροχιά πεφταστεριού, που φαίνεται για να σβήσει ή φαίνεται ακριβώς επειδή σβήνει.

Τίποτε πιο εύκολο από τον χυδαίο χλευασμό, και τίποτε δηλωτικότερο ψυχικής αναλγησίας: «Ελα μωρέ, σιγά τα ωά με τους Φλοτίλες. Πάνε βαρκάδα πέντε μέρες στη Μεσόγειο και θέλουν να τους πούμε και μπράβο για το αγωνιστικό τους φρόνημα, λες και θα σώσουν τον κόσμο με τα εκατό κουτιά φάρμακα που κουβαλούν. Τους τσακώνουν αργά ή […]

Παρασκευή, 15 Μαΐου. Δυτική Οχθη του Ιορδάνη. Στην αυλή ενός σπιτιού Παλαιστινίων, κάποιος Ισραηλινός έποικος, μ’ ένα στειλιάρι σε κάθε χέρι, δέρνει άγρια ένα σκυλί μεσαίου μεγέθους. Το ζωντανό είναι δεμένο, δεν μπορεί να απειλήσει κανέναν. Και τρομοκρατημένο. Δεν έχει δύναμη να αμυνθεί, ούτε καν να γαβγίσει. Κλαίει. Το κλάμα του όμως δεν μεταφράζεται σε […]

Κάποιες φορές, σπάνιες, τυχαίνει να μοιράζονται τα ίδια αισθήματα οι κυβερνώντες και οι συντριπτικά περισσότεροι κυβερνώμενοι. Αίφνης, ποιος από τους πολίτες, που τα τελευταία πολλά χρόνια απελπίζονται στη λαϊκή, στο σούπερ μάρκετ, στο ψιλικατζίδικο, στο βενζινάδικο, δεν θα συνυπέγραφε όσα είπε ο πρωθυπουργός στο συνέδριο του κόμματός του; «Λυπάμαι και ταυτόχρονα σε ένα βαθμό θυμώνω […]

«Της Λευκάδος ποτέ το μοιραίον / ακρωτήριον κόρη λευχείμων / επεσκόπει από των ερήμων / και δυσβάτων της νήσου ορέων / με δακρύβρεκτον βλέμμα η τλήμων».