Αν μείνουμε μόνο στα σχολικά βιβλία κάθε χώρας, θα συμπεράνουμε πως η Ιστορία είναι γεμάτη νικητές αφενός, γεμάτη «αδικημένους» αφετέρου. Κανένα έθνος δεν αποδέχεται ότι ηττήθηκε στο πεδίο έστω και της πιο ασήμαντης μάχης, ούτε βεβαίως ότι διέπραξε βαρβαρότητες για να κατορθώσει τη νίκη. Κι αν αποδεχτεί κάποια μικρή «υποχώρηση», θα τη χρεώσει στις «άδικες» Μεγάλες Δυνάμεις κάθε εποχής, θα τη χαρακτηρίσει «σχεδιασμένη», για να μην πληγεί το φρόνημα, και τελικά θα την αποκαλέσει ευφημιστικά «μη νίκη». Ποτέ ήττα. Το λεκτικό υβρίδιο «πανωλεθρίαμβος» για κάτι τέτοιες περιπτώσεις αντιστροφής της πραγματικότητας επινοήθηκε.
Η Ιστορία πάντως, όταν οι δέλτοι της δεν φτιασιδώνονται για να υπηρετήσουν βαυκαλιστικά εθνικά αφηγήματα, άλλα έχει να πει, καθόλου παραμυθητικά. Οτι σε έναν πόλεμο είναι εξαιρετικά πιθανό να ηττηθούν όλοι, άλλος βαριά, άλλος λιγότερο. Δεν υπάρχει όμως κανένα ενδεχόμενο να νικήσουν όλοι. Τώρα αναγγέλλεται συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου που ξεκίνησε στις 28/2, με τις αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν. Η ανακοίνωση, συμφωνούν όλοι, μοιάζει σοβαρότερη απ’ ό,τι τις προηγούμενες δεκάδες φορές που ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε τη λήξη των εχθροπραξιών. Καμιά συμφωνία δεν υπάρχει, όμως, ως προς το ποιοι είναι οι νικητές.
Ο κατά φαντασίαν ειρηνοποιός Τραμπ και οι θεοτύραννοι του Ιράν μαδούν ήδη τις δάφνες του ίδιου στεφανιού, στο Ισραήλ πάντως δεν ακούγονται ιαχές νίκης αλλά οι αγανακτισμένες φωνές των πιο ακροδεξιών μελών της ακροδεξιάς κυβέρνησης. Οι επικείμενες εκλογές στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ υπαγορεύουν τους όρους τους και στο πεδίο αυτό τα συμφέροντα του Τραμπ και του Νετανιάχου φαίνονται ασυμβίβαστα. Εξ ου και οι διαρροές ή διαδόσεις πως ο πλανητάρχης αισθάνεται (με κάποια αργοπορία) παγιδευμένος από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό και ενοχλημένος, λέει, από τις πολεμόχαρες εμμονές του.
Αν μετρούσαμε ηττημένους, για να τους προσθέσουμε στους ήδη γνωστούς, την ανθρωπότητα εν γένει, το περιβάλλον και την παγκόσμια οικονομία, θα συμπεριλαμβάναμε οπωσδήποτε τον λαό του Λιβάνου, που κήδεψε ανάμεσα σε συντρίμμια χιλιάδες ανθρώπους, καθώς και τους λαούς του Ισραήλ και του Ιράν. Ενόψει της εξωτερικής απειλής, οι εμπόλεμοι θρησκευτικοί εγγονοί του Αβραάμ συγχώρησαν πολλά στους στρατάρχες τους, κατά των οποίων διαδήλωναν νωρίτερα. Η δημοκρατία δεν πήγε στο Ιράν. Και στο Ισραήλ πάγωσε.
