«Να φοβάσαι όσους μιλούν σαν γιατροί δίχως να είναι γιατροί». Παμπάλαιος ο άγραφος νόμος, σε χίλιες γλώσσες ειπωμένος, κυριολεκτεί απολύτως όταν τις γνωματεύσεις και τις «θεραπείες» υπογράφουν ποικίλοι «ηγέτες». Των πραξικοπηματιών συμπεριλαμβανομένων, όπως γνωρίζουν όσοι θυμούνται τον «χειρουργό» Γεώργιο Παπαδόπουλο και δεν ξύπνησαν μια ωραία πρωία έτοιμοι να κηρύξουν ότι δεν ήταν δα όλα άσχημα επί χούντας.
Το έργο «Ο Ντόναλντ Τραμπ γιατρός», που ανέβασε ο πλανητάρχης επί του όρους Ράσμορ στην επέτειο των 250 χρόνων των ΗΠΑ, το έχουμε ξαναδεί. Τώρα, εμφυλιοπολεμικός σε περιστάσεις που υπαγορεύουν ενωτική ρητορική, ανακαλύπτει (σαν Κολόμβος του χυδαίου λαϊκισμού) τον «κομμουνιστικό κίνδυνο που απειλεί τις ΗΠΑ», διαβεβαιώνει όμως ότι αγρυπνά «για να αποτρέψει τον κομμουνισμό, που είναι σαν τον καρκίνο». Για τον πρόεδρο (και για όλους τους τραμπίζοντες του κόσμου τούτου) ο κομμουνισμός είναι το Μέγα Κακό, αλλά τι ακριβώς είναι ο κομμουνισμός τού διαφεύγει. Είναι βέβαιος, πάντως, ότι ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζοράν Μαμντάνι είναι η μετενσάρκωση του Λένιν, το δε μουστάκι του φέρνει στον μύστακα του Στάλιν.
Επί κορωνοϊού, ο γιατρός Τραμπ έβαλε τα γυαλιά στους κρυφοκομμουνιστές τύπου Φάουτσι, συστήνοντας στους Αμερικανούς να κάνουν ενέσεις χλωρίνης για να βρουν την υγειά τους ή να «λουστούν» με υπεριώδεις ακτίνες. «Δεν είμαι γιατρός, αλλά έχω καλό, ξέρετε τι», είχε πει ο σεμνός πανεπιστήμων, δείχνοντας τη σοφή κεφαλή του. Η οποία κεφαλή απεφάνθη πέρυσι, εξοργίζοντας ξανά τους ειδήμονες, ότι οι εγκυμονούσες δεν πρέπει να χρησιμοποιούν παρακεταμόλη, γιατί θα γεννήσουν παιδί με αυτισμό. Πόσους ανθρώπους πήρε στον λαιμό του άγνωστο. Και, για την αυτού Ηγεμονικότητα, παντελώς αδιάφορο.
Γενικώς, άλλωστε, αδιαφορεί για ό,τι κι αν του καταλογίζουν. Για την αμοραλιστική εκμετάλλευση του αξιώματός του, λ.χ., με στόχο το αβγάτισμα της περιουσίας του. Ή για τη διαταγή του στη FIFA να ακυρώσει την κόκκινη κάρτα του Φόλαριν Μπάλογκαν, του αστεριού της Εθνικής των ΗΠΑ. Σκάνδαλο; Οχι βέβαια. Ο Τραμπ θέλησε απλώς να δείξει ότι επιχειρεί μεν να καταργήσει το δίκαιο του εδάφους, στο οποίο οφείλει την αμερικανική υπηκοότητα ο Μπάλογκαν (γεννήθηκε τυχαία στο Μπρούκλιν, επειδή απαγορεύτηκε στην έγκυο Νιγηριανή μητέρα του να επιστρέψει αεροπορικά στο Λονδίνο), για το καλό της πατρίδας όμως είναι πρόθυμος να πείσει το μυαλό του να πάει κόντρα στην καρδιά του. Ναι, μα τον Ινφαντίνο.
