Το «συντομότερο ανέκδοτο» του 1990, «Αλβανός τουρίστας», δεν εξέπνευσε με το πέρασμα στη νέα χιλιετία. Δεν παλεύονται εύκολα οι ρατσιστικές προκαταλήψεις αιώνων, που αποτυπώθηκαν σε παροιμίες και παραδόσεις πολύ πριν χυτευθούν σε συνθήματα, όπως το «Δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ, Αλβανέ», που έσταζε αλαζονική μισαλλοδοξία. Το βλέπουμε και τώρα το πνεύμα της «ελληνικής υπεροχής», μετασχηματισμένο σε γαλανόλευκη διαδικτυακή χολή απαξίωσης των Αλβανών. Εν συνόψει: «Αλβανός διαδηλωτής. Χα».
Η πεισματική μάχη της αλβανικής κοινωνίας κατά της εκχώρησης της οικολογικά ευαίσθητης περιοχής της Σβέρνιτσας στις «αναπτυξιακές» ορέξεις της οικογένειας Τραμπ, μαθημένης να βλέπει τον κόσμο τεμαχισμένο σε οικόπεδα (μην ξεχνάμε το καταματωμένο «θέρετρο» της Γάζας), πρέπει να αιφνιδίασε και να δυσαρέστησε τους εξ ημών «Ελληνότερους» όσο και τον Εντι Ράμα. Τον πρωθυπουργό που η όλη στάση του απέναντι στους διαδηλωτές («τι να καταλάβουν οι φτωχοί…») έδειξε πως όταν αθροίζει κανείς κυβερνητικές θητείες, με εκλογές σχετικά τίμιες ή κραυγαλέα διαβλητές (Ερντογάν, Ορμπαν, Πούτιν…), η εξουσία του αποκτά αφεύκτως γνωρίσματα αυταρχικού Καθεστώτος, πρώτο μέλημα του οποίου είναι η πάση θυσία υπεράσπιση του Αρχηγού-Πατερούλη.
Δεν είναι ανέκδοτο ο αγώνας των Αλβανών να μην μπει πωλητήριο στον τόπο τους στο όνομα της Ανάπτυξης, μιας θεάς σκοτεινής παρά τα φωτεινά χρώματα που χρησιμοποιούν οι λάτρεις της. Ενα παράδειγμα είναι τα φλαμίνγκο που υψώνονται σαν λάβαρα. Για την ακαπέλωτη μαζικότητα, τη μαχητικότητα, τον πάνδημο, χειραφετημένο χαρακτήρα ενός κινήματος που δεν αφορά πια μόνο τον σφετερισμό περιουσίας (ομογενών ή άλλων Αλβανών πολιτών) και την ιδιωτικοποίηση ενός από τα πετράδια του εθνικού αλβανικού πλούτου. Για «στρατηγικής σημασίας επένδυση» μιλάει ο Ράμα. Ξέρουμε και από τα δικά μας ότι οι τουριστικές «στρατηγικές επενδύσεις» είναι ένας δούρειος ίππος που μέσα του κρύβονται η περιφρόνηση του νόμου, η αδιαφορία για την αλλοίωση του «αναβαθμιζόμενου» τοπίου, η άπληστη ισχύς του χρήματος.
Τέλη του 2025 οι δήμαρχοι Κυκλάδων ζήτησαν να απαγορευτούν οι στρατηγικές, μεγάλης κλίμακας τουριστικές επενδύσεις, επειδή «είναι μη παραγωγικές, καθώς έχουν καθαρά χαρακτήρα real estate». Εχει και στην Ελλάδα φλαμίνγκο. Και μαυρόγυπες. Και Σαρακήνικα. Οικολογικό κίνημα δεν έχει. Μόνο σποραδικές αντιδράσεις στη λαφυραγώγηση του κοινού πλούτου από «στρατηγικούς επενδυτές».
