Παντελής Μπουκάλας

Για το αυτάρεσκο «Ελλάδα 2.0» ο λόγος και για τα πολλά Των «πλην» του. Σε κάμποσους δείκτες, όχι μόνο οικονομικούς, είμαστε στα χαμηλά της Ευρώπης. Ή και του πλανήτη, αν συνεκτιμήσουμε την 108η θέση της Ελλάδας στο «άθλημα» της ελευθεροτυπίας.

Οποτε το βλέπω γραμμένο, «Ελλάδα 2.0», και κυρίως όποτε το ακούω, «Ελ-λά-δα-δύο-μη-δέν», ειπωμένο συνήθως στον τόνο του στόμφου που υπηρετούν τα κρατικοκομματικά κανάλια στην αναπόφευκτη προπαγανδιστική τους υπερβολή […]

Αχταρμάς, αυτό είναι το προπαγανδιστικό βίντεο των 42 δευτερολέπτων που διακινεί ο Λευκός Οίκος. Κατασκευάστηκε με τα αισθητικά, πολιτικά και ηθικά κριτήρια ενός πλανητάρχη που με το παιδαριώδες λεξιλόγιο και την αναιμική σκέψη του διεκδικεί τον τίτλο του πλέον απαίδευτου μέλους της σέχτας των Υπερδύναμων. Σίγουρα πάντως είναι ο πλέον αμοραλιστής. Τα άλλοθι που βαριεστημένα […]

Η ιστορία της ανθρωπότητας, αλλά και κάθε έθνους χωριστά, είναι μια αλυσίδα από αλλεπάλληλα «Ποτέ πια!».

«Επική Οργή» και «Βρυχηθμός του Λιονταριού». Για πολεμικές επιχειρήσεις πρόκειται, όχι για χολιγουντιανές υπερπαραγωγές. Για τις επίσημες ονομασίες της αμερικανικής και της ισραηλινής επίθεσης κατά του Ιράν. Ψευδεπίγραφος στόχος: η εισαγωγή δημοκρατίας στην Περσία. Να πετύχουν δηλαδή τα όπλα των εθνικών εχθρών (δεκαετίες τώρα, έτσι εννοούν τις ΗΠΑ και το Ισραήλ οι Ιρανοί στο σύνολό […]

Κράτος δικαίου; Εν Ελλάδι; Δύσκολο θέμα, εξαιρετικά δύσκολο. Δεν χωρούν εδώ «κάθετες» απαντήσεις, του τύπου «είν’ όλα χάρμα» ή «είν’ όλα χάλια» – ή «είν’ όλα μαύρα», για να μείνουμε πιστοί στον Στέλιο Καζαντζίδη.

Δεν είν’ ανάγκη να λέμε ψέματα στον εαυτό μας. Ανόητο είναι και αυτοκαταστροφικό. Που σημαίνει, διά της επαγωγής, δεν είναι ανάγκη να λέμε ψέματα στον λαό μας, σ’ εμάς τους ίδιους δηλαδή.

Κάποιες φορές η Ιστορία επιστρέφει απροσδόκητα, σαν να θέλει να διαβεβαιώσει ότι ορισμένες στιγμές, που άλλοι τις αναπλάθουν σαν θρύλους και άλλοι τις ταξινομούν στα παραμύθια, είναι αληθινές. Αυτό ζούμε τώρα, με την εμφάνιση στο Διαδίκτυο, σε πλειστηριασμό, οκτώ φωτογραφιών από την Πρωτομαγιά του 1944 και την εκτέλεση 200 αριστερών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Τροτσκιστές […]

Να το πω εξαρχής και όσο πιο απλά γίνεται: Ο Θωμάς Ιωάννου, o εξ Αρτης Πρεβεζάνος –ή ο εν Πρεβέζη Αρτινός–, είναι καλός ποιητής. Και ολιγογράφος. Το νέο βιβλίο του, η «Ανοιχτή ημερομηνία» (Πόλις, 2025), δεύτερο της παραγωγής του, ήρθε σχεδόν μιάμιση δεκαετία μετά το πρώτο, το «Ιπποκράτους 15» (Σαιξπηρικόν, 2012).

Σπουδαία υπόθεση ο μανιχαϊσμός. Γι’ αυτό και αντέχει, κι ας κλείνουν 1.750 χρόνια αφότου σταύρωσαν τον Μανιχαίο, που χώρισε στα δύο το σύμπαν: στον Πατέρα του Φωτός και τον Αρχοντα του Σκότους. Το δυϊστικό σύστημά του βολεύει απίστευτα όσους αποφεύγουν τον κόπο της δεύτερης σκέψης και των συναισθημάτων που πάνε βαθύτερα από την επιδερμίδα, διαφέροντας […]

Με το Ρολόι της Συντέλειας ή της Αποκάλυψης δεν ασχολούμαι φέτος πρώτη φορά. Τον καημό του, τον φόβο του μάλλον, τον έχω κάμποσα χρόνια.

Στις παροιμίες δεν υπάρχουν αστερίσκοι με εξαιρέσεις. Αναγκαστικά λοιπόν αποδεχόμαστε ότι το δόγμα «Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή» ισχύει και για δουλειές που τις βαραίνει εκ συστάσεως κάποια απαξία. Να, όπως η δουλειά του εκπροσώπου κόμματος, κυβέρνησης, εταιρείας, αθλητικής ομάδας κ.ά. Ο ρόλος τον υποχρεώνει να ομολογεί το ένα τρίτο της αλήθειας και να εκχωρεί […]