Εχει τις πρωτιές του το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Το συνδιοργανώνουν, πρώτη φορά, τρεις χώρες: ΗΠΑ, Καναδάς, Μεξικό, η μοναδική χώρα (συν)διοργανώτρια τριών Μουντιάλ. Πρώτη φορά μία από τις οργανώτριες, οι ΗΠΑ, βρίσκεται σε πόλεμο (παράνομο, το είπε και το Κογκρέσο) με χώρα που έχει προκριθεί στο Κύπελλο, το Ιράν, ο δε πρόεδρός της έχει καθυβρίσει πολλάκις τους συνδιοργανωτές, Καναδά και Μεξικό. Επίσης, για πρώτη φορά συμμετέχουν 48 χώρες, δεκαέξι παραπάνω από του προηγούμενου Μουντιάλ, που είχε γίνει χειμώνα καιρό στο Κατάρ, επειδή ούτως έδοξε τοις βασιλείς και τοις ιερείς της Στρογγυλής Θεάς, σεσημασμένους μάστορες στο δούναι και λαβείν. Τα εισιτήρια των αγώνων είναι τα (κατά πολύ) ακριβότερα στην ιστορία των Μουντιάλ. Κατά πολύ βαθύτερο από κάθε άλλη φορά προαναγγέλλεται το οικολογικό αποτύπωμα του Κυπέλλου. Κι αυτό βάσει μελετών, όχι επειδή το διακηρύσσει αυθαιρέτως ο (μισοκοιμισμένος άλλωστε) λαϊκιστικός αντιαμερικανισμός μας.
Η διεύρυνση των συμμετοχών, που τείνει να δώσει χαρακτήρα Ολυμπιακών (στους οποίους δικαιούνται εξ υπαρχής να συμμετάσχουν όλες οι χώρες) σε μια αθλητική διοργάνωση εξ ορισμού σκληρά ανταγωνιστική, δεν έγινε για το καλό του ποδοσφαίρου. Κι ας επιμένει περί του αντιθέτου ο πρόεδρος της FIFA Τζάνι Ινφαντίνο, οι αντίπαλοι του οποίου τον κατηγορούν ότι πέτυχε την εκλογή του αποσπώντας την ψήφο πολλών χωρών με το δέλεαρ της αριθμητικής επέκτασης των συμμετοχών. Το σχήμα που κυβερνάει τα μυαλά των επιτελαρχών του επαγγελματικού ποδοσφαίρου δεν είναι το στρογγυλό, της μπάλας. Είναι το σχήμα της τούρτας. Ετσι βλέπουν τον κόσμο: μια τουρτόμορφη αγορά, χωρισμένη σε λιμπιστικά κομμάτια. «Να πάρουμε κι αυτή τη φέτα, και την άλλη, και την παράλλη». Μια γαστροοικονομική μέθοδος που θα άξιζε να πάρει το όνομα του Οβελίξ. Ποιος δεν τον θυμάται να κόβει σε τρία περίπου ίσα κομμάτια (το δικό του, του Αστερίξ και του δρυΐδη Πανοραμίξ) τη δηλητηριασμένη τούρτα που προοριζόταν για την Κλεοπάτρα.
Τα εισιτήρια των αγώνων; Η είσοδος στο εναρκτήριο παιχνίδι, στο στάδιο Αζτέκα, ανάμεσα στο Μεξικό και στη Νότια Αφρική, κόστιζε 2.985 δολάρια. Η FIFA είχε θέσει εξαρχής ψηλά τον πήχυ των προσδοκώμενων εσόδων της, που, ως γνωστόν, προορίζονται «για την ανάπτυξη του ποδοσφαίρου παγκοσμίως», στη διαδρομή ωστόσο αύξησε την τιμή του εισιτηρίου κατά 64% και βάλε. Οποιος πεντακοσιομέδιμνος θέλει να απολαύσει τον τελικό από θέση περιωπής πρέπει να καταβάλει 10.990 δολάρια. Υπάρχουν βέβαια και φθηνότερα, για τους τριακοσιομέδιμνους – οχταχίλιαρα και εφταχίλιαρα. Αλλά και για ένα παιχνίδι της σειράς, απαιτούνται κατά μέσον όρο πεντακόσια δολάρια.
Πρώτη φορά μία από τις οργανώτριες, οι ΗΠΑ, βρίσκεται σε πόλεμο (παράνομο, το είπε και το Κογκρέσο) με χώρα που έχει προκριθεί στο Κύπελλο, το Ιράν, ο δε πρόεδρός της έχει καθυβρίσει πολλάκις τους συνδιοργανωτές, Καναδά και Μεξικό.
Εντάξει, εκεί στον Νέο Κόσμο πληρώνονται καλύτερα από μας (εξαιρουμένου του Μεξικού), αλλά και πάλι, σε ποιον απευθύνουν το εμπόρευμά τους οι Φίφαρχοι; Σε βιπ και ινφλουένσερ; Θα υπάρξουν κι αυτοί, είναι αναπόφευκτοι, όπως οι κώνωπες το καλοκαίρι, ανωφελείς και επιβλαβείς. Εκατομμύρια εκατομμυρίων μετανάστες κάθε φυλής, γλώσσας και εθνικής προέλευσης ζουν στις ΗΠΑ και στον Καναδά, χώρες άλλωστε που δημιουργήθηκαν από πληθυσμούς που άλλαξαν ήπειρο, εκουσίως ή διά ανελέητης ρατσιστικής χριστιανολευκής βίας, όπως συνέβη με τους μαύρους της Αφρικής. Πώς θ’ αντέξουν όλοι αυτοί το δυσβάσταχτο οικονομικό φορτίο για να δουν την ομάδα τους, να σμίξουν με συμπατριώτες τους, γιορτινά και χαρούμενα, όσα κι αν είναι τα βάσανά τους στον πραγματικό βίο τους, ν’ ακούσουν και τον εθνικό τους ύμνο, που γι’ αυτούς, για πολλούς από αυτούς, μπορεί να είναι ο ωραιότερος εθνικός ύμνος του κόσμου; Και το λέω αυτό γιατί έχει καταντήσει πια αφόρητη κοινοτοπία το κλισέ με το οποίο συνοδεύει, πάλι και πάλι και ξανά, ένας από τους μπασκετικούς σπορτκάστερ των κρατικών μας καναλιών την ανάκρουση του ελληνικού εθνικού ύμνου πριν από την έναρξη των αναμετρήσεων: «Και τώρα ο ωραιότερος (ή ο ομορφότερος) εθνικός ύμνος του κόσμου». Βρέθηκε άραγε και εθνικοϋμνόμετρο; Στα ζυγίσματα τέτοιου τύπου η αντικειμενικότητα είναι όση και στο επίρρημα «αντικειμενικά» που χρησιμοποίησε ο Ινφαντίνο για να δικαιολογήσει τις φιλοτραμπικές ίντριγκές του. Τρομάζω, δεν το κρύβω, στην ιδέα ότι ο εθνικοϋμνομέτρης σπίκερ μπορεί να σκαρώσει κάποια στιγμή, κατά το χούι του, παρατσούκλι και για τον Διονύσιο Σολωμό ή τον Νικόλαο Μάντζαρο.
Η απάντηση για την υψηλή τιμή των εισιτηρίων, πάντως, είναι εύκολη. Την έδωσε με τον γνωστό ήπιο και μετρημένο τρόπο του ο Ντόναλντ Τραμπ, ο αρχιτελετάρχης του Κυπέλλου, ο οποίος, ας μην το λησμονούμε, παρηγορήθηκε από τον αθλιοκόλακα Ινφαντίνο, στις 5 Δεκεμβρίου 2025, με ένα «Βραβείο Ειρήνης της FIFA», δικής του έμπνευσης και κατασκευής. «Αντικειμενικά, το αξίζει», έχει δηλώσει ο επικεφαλής της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, δικαιολογώντας τη βράβευση του λατρεμένου του Τραμπ. Σωστά. Αυτό ακριβώς το βραβείο, και οι ευθύνες που του αναλογούν, συγκράτησε τον πλανητάρχη και δεν έστειλε τα στρατεύματά του να σφυροκοπήσουν το Ιράν, στας διαταγάς του Μπίμπι Νετανιάχου. Τι, τα έστειλε τελικά; Ε, ας του δοθεί επιτέλους και το Νομπέλ Ειρήνης, μήπως και πάψει να σπέρνει πολέμους.
Τον ρώτησαν λοιπόν τον Τραμπ για τα ακριβά εισιτήρια όχι του Μουντιάλ, αλλά του τρίτου αγώνα των τελικών του ΝΒΑ, στο Madison Square Garden, ανάμεσα στους Νιου Γιορκ Νικς και τους Σαν Αντόνιο Σπερς. Κι αυτός, που δεν μπορεί, κάτι θα ‘χει ακούσει για τη Μαρία Αντουανέτα, ενοχλημένος πιθανόν από τις ιαχές αποδοκιμασίας που είχε ακούσει μέσα στο στάδιο, απεφάνθη για όσους (αναρίθμητους) αδυνατούν να πληρώσουν τέτοια εισιτήρια: «Μπορούν να το δουν στην τηλεόραση. Είναι ημι-δωρεάν να το βλέπεις στην τιβί. Ετσι πάει η ζωή». Και στη γλώσσα του: «They can watch it on television. It’s semi-free to watch it on TV. That’s the way life goes».
«That’s the way life goes»… Απλά πράγματα, απλούστατα. Οπως απλοί είναι οι νόμοι της Φύσης. Γιατί σαν νόμο της Φύσης, της Ιστορίας και εντέλει του Θεού υποστηρίζει το δόγμα του αυτό ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Και την ίδια ακριβώς αξία απέδιδε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο δικό του δόγμα, για την ανισότητα, που είναι λέει μοιραία και αθεράπευτη, ακαταμάχητη. «Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες. Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση», αυτό είχε πει, παραφιλοσοφώντας δαρβινικά, στην ομιλία του στην 82η Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης, τον Σεπτέμβριο του 2017. Τραμπ και Μητσοτάκης ομνύουν στο δόγμα ΤΙΝΑ: «There Is No Alternative», δεν υπάρχει εναλλακτική, δεν υπάρχει Ιστορία, βολευτείτε με τα ολίγιστα, ανεχτείτε τον κόσμο ως έχει, κανένας άλλος δεν είναι νοητός και εφικτός. Παρατήστε τα και παραιτηθείτε. Θα έλεγαν άραγε ποτέ στην ομάδα του Κουρασάο να μην κατέβει καν στο γήπεδο, αφού θα χάσει έτσι κι αλλιώς από τη Γερμανία; Θα συνεχίσουμε την επόμενη Κυριακή με τις περιβαλλοντικές συνέπειες του Κυπέλλου, που προδιαγράφονται βαρύτατες.
