Τίποτε πιο εύκολο από τον χυδαίο χλευασμό, και τίποτε δηλωτικότερο ψυχικής αναλγησίας: «Ελα μωρέ, σιγά τα ωά με τους Φλοτίλες. Πάνε βαρκάδα πέντε μέρες στη Μεσόγειο και θέλουν να τους πούμε και μπράβο για το αγωνιστικό τους φρόνημα, λες και θα σώσουν τον κόσμο με τα εκατό κουτιά φάρμακα που κουβαλούν. Τους τσακώνουν αργά ή γρήγορα οι Ισραηλινοί, τους φέρονται με όλο το τακτ του κόσμου, κι αυτοί ουρλιάζουν σαν τα παιδοπούλια, πως τάχα τους κακοποίησαν και τους βασάνισαν. Και στο κάτω κάτω, όλοι αυτοί οι λεβέντες της τάχαμ δήθεν αλληλεγγύης, γιατί δεν σκέφτηκαν ποτέ να πάνε στην Ουκρανία;».
Τέτοια –κι άλλα, πολύ πιο βάναυσα– λέγονται και γράφονται, προπάντων στο διαδίκτυο, για όσους Ελληνες, Ιταλούς, Ιρλανδούς, Τούρκους, Ισπανούς κ.ά. προσπαθούν να φτάσουν στη Γάζα με τα σκάφη του «Global Sumud Flotilla». «Δεν σώζεται ο κόσμος με εκατό κουτιά φάρμακα»; Κι όμως, σώζεται. Γιατί και ένα μόνο παιδί να σωθεί με τα φάρμακα αυτά, είναι σαν να σώζεται ο κόσμος όλος. Και σαν να σώζεται η ελπίδα πως ο κόσμος αυτός που ζούμε μπορεί και ν’ αλλάξει κάποτε. Να ειρηνέψει και να ανθρωπέψει.
«Γιατί μόνο στην Παλαιστίνη και όχι στην Ουκρανία»; Γιατί μόνο στην Παλαιστίνη συντελείται μια γενοκτονία, των Γαζαίων, με άλλοθι μια πρότερη γενοκτονία, των Εβραίων. Και συντελείται μπροστά στα μάτια μιας ανθρωπότητας που πια τα βλέπει και τα πληροφορείται όλα, παρά τη λογοκρισία, και δεν μπορεί, δεν δικαιούται να ισχυριστεί, όπως στα χρόνια του ναζισμού, ότι «δεν ήξερε τίποτε». Εβραίοι, ειδικοί μελετητές και ιστορικοί, όπως ο Ομέρ Μπάρτοφ, τεκμηρίωσαν τον χαρακτηρισμό «γενοκτονία» για την εθνοκάθαρση στη Γάζα. Και οι ίδιοι μιλούν για καθεστώς απαρτχάιντ που προσβάλλει το Ολοκαύτωμα.
«Τους τσακώνουν αργά ή γρήγορα οι Ισραηλινοί»; Οχι αργά. Ταχύτατα τους τσακώνουν και βαρύτατα τους κακοποιούν, μίλια και μίλια μακριά από τις αποκλεισμένες ακτές της καταπληγωμένης Λωρίδας. Στα διεθνή ύδατα. Ή σε ζώνες ευθύνης της Ελλάδας και της Κύπρου, που οι κυβερνήσεις τους, για να μη ρισκάρουν τη «στρατηγική συμμαχία» τους με το Ισραήλ, περιμένουν να ψευτοψέξει πρώτα ο Νετανιάχου τα καμώματα του ποταπού ακροδεξιού υπουργού του, του Μπεν-Γκβιρ, που έμεινε φυσικά στο πόστο του, ένας ήρωας, για να ψελλίσουν έπειτα κι αυτές δυο λέξεις: «Μα δεν είναι πρέπον»…
Ποιοι; Αυτοί που, για να αντιμετωπίσουν τον τουρκικό πειρατικό επεκτατισμό, λένε ότι ορκίζονται στο διεθνές δίκαιο και στο δίκαιο της θάλασσας.
