Κάποιες φορές, σπάνιες, τυχαίνει να μοιράζονται τα ίδια αισθήματα οι κυβερνώντες και οι συντριπτικά περισσότεροι κυβερνώμενοι. Αίφνης, ποιος από τους πολίτες, που τα τελευταία πολλά χρόνια απελπίζονται στη λαϊκή, στο σούπερ μάρκετ, στο ψιλικατζίδικο, στο βενζινάδικο, δεν θα συνυπέγραφε όσα είπε ο πρωθυπουργός στο συνέδριο του κόμματός του; «Λυπάμαι και ταυτόχρονα σε ένα βαθμό θυμώνω βλέποντας κι εγώ την ακρίβεια να ροκανίζει το εισόδημα», διαβεβαίωσε το ακροατήριό του ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης. Κι «έστειλε μήνυμα στην αγορά», αν πιστέψουμε τους κρατικοκομματικούς διαύλους, συνηθισμένους να ανακαλύπτουν δυο-τρία μηνύματα σε κάθε πρωθυπουργική φράση.
Ανάμεσά μας ζει ο κ. Μητσοτάκης, όσο κι αν το επίρρημα «ανάμεσα» δεν κυριολεκτεί όταν αφορά τη σχέση του βίου των αρχόντων με τον βίο των αρχομένων, η οποία διέπεται μοιραία από τον κανόνα «οι Ανω και οι κάτω». Θα έχει δει λοιπόν ότι στα αλλεπάλληλα Ευρωβαρόμετρα της Eurostat αλλά και στις ελληνικής κοπής δημοσκοπήσεις, ακόμα και εταιρειών φιλικών προς την κυβέρνησή του, δεσπόζουσα θέση στα ευρήματα κατέχει το άγχος της ακρίβειας: Στο εαρινό Ευρωβαρόμετρο, το 53% των Ελλήνων προσδιόρισε την ακρίβεια ως το σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας, με τον μέσο ευρωπαϊκό όρο στο 36%. Για τους φτωχότερους συμπολίτες μας το άγχος είναι σκέτος πανικός, που τους κυριεύει πριν μεσιάσει ο μήνας.
Ηταν λοιπόν υποχρεωμένος από τα πράγματα ο πρωθυπουργός να αναφερθεί στην ακρίβεια. Και να δηλώσει όχι απλώς ενημερωμένος αλλά και «λυπημένος» και «θυμωμένος». Κι ωστόσο, με τρεις λέξεις, «σε ένα βαθμό», ο κ. Μητσοτάκης σχετικοποίησε τον θυμό του, σχετικοποιώντας, κατά συνέπεια, και την ισχύ τού «μηνύματός» του προς την αγορά. Αν όντως έστειλε.
Οι καταναλωτές πάντως, άσχετα με το κομματικό τους φρόνημα, νιώθουν τον θυμό στην απόλυτη τιμή του. Κι ας γνωρίζουν ότι ο υπουργός Υγείας επιμένει στην παραψυχολογική γνωμάτευσή του, με την οποία καταλογίζει «μιζέρια» και «μίρλα» σε όσους δεν συμμερίζονται την ιδέα του πως «ζούμε σε μιαν Ελλάδα ζάχαρη». Κι ας χρησιμοποιεί σαν άλλοθι ο κ. Μητσοτάκης τον ισχυρισμό πως «η ακρίβεια είναι παγκόσμιο φαινόμενο», άρα αναπόδραστο. Ποια «παγκοσμιότητα» άραγε επιβάλλει να καμαρώνει η Ελλάδα για την τιμή της βενζίνης της, την ένατη υψηλότερη στον κόσμο και τρίτη στην Ευρωζώνη, μετά την Ολλανδία και τη Γερμανία, όπου, ως γνωστόν, οι μισθοί δεν είναι ακριβώς «ελληνικοί»;
