Παρασκευή, 15 Μαΐου. Δυτική Οχθη του Ιορδάνη. Στην αυλή ενός σπιτιού Παλαιστινίων, κάποιος Ισραηλινός έποικος, μ’ ένα στειλιάρι σε κάθε χέρι, δέρνει άγρια ένα σκυλί μεσαίου μεγέθους. Το ζωντανό είναι δεμένο, δεν μπορεί να απειλήσει κανέναν. Και τρομοκρατημένο. Δεν έχει δύναμη να αμυνθεί, ούτε καν να γαβγίσει. Κλαίει. Το κλάμα του όμως δεν μεταφράζεται σε γλώσσα ανθρώπων, δεν γίνεται κατανοητό. Ο δίποδος βασανιστής του, ον ανώτερο κατά τας γραφάς, το χτυπάει ανελέητα στο κεφάλι, στα πόδια, σε όλο του το σώμα. Σαν να το μισεί. Ή σαν να νιώθει ότι ξυλοκοπάει άλλο δίποδο, κατώτερο κατά τας γραφάς, εξολοθρευτέο: έναν Παλαιστίνιο.
Οι άνθρωποι του σπιτιού δεν βγαίνουν στην αυλή τους. Και αυτοί τρομοκρατημένοι είναι. Φοβούνται και για τη δική τους ζωή. Δεν θα ‘ναι άλλωστε η πρώτη φορά που κάποιος του έθνους τους μπορεί να πάει σαν το σκυλί στ’ αμπέλι. Σαν το σκυλί τους. Τη Λούσι. Ο νοικοκύρης, όσο νοικοκύρης είναι όποιος ψευτοζεί σε κατεχόμενη περιοχή ή σε καθεστώς απαρτχάιντ, καταγράφει με το κινητό του τον ξυλοδαρμό. Και τηλεφωνεί στην υπηρεσία Petaxi, που μεριμνά για τη διάσωση ζώων σε όλο το Ισραήλ. Και στη Δυτική Οχθη. Και επειδή τα θαύματα δεν είναι αποκλειστικότητα κανενός θεού, η Λούσι σώζεται ως εκ θαύματος. Πρόλαβε και τη μετέφερε ημιθανή σε κτηνιατρική κλινική η Μαριάνα Αμποντόλι, ιδρύτρια της Petaxi.
Δεύτερο θαύμα, το παράπονο του Παλαιστίνιου «ιδιοκτήτη» της Λούσι βρήκε αποδέκτη: τους δημοσιογράφους της Haaretz. Αυτούς που με τη σταθερά τίμια ματιά τους και με την ευαισθησία τους στον πόνο, ανθρώπινο ή σκυλίσιο, βάζουν τα γυαλιά στη συντριπτική πλειονότητα των δημοσιογράφων της Δύσης και περισώζουν την τιμή της χώρας τους. Η Haaretz ανέβασε στο Διαδίκτυο το βιντεάκι και, υποθέτω, άκουσε αναθέματα και κατάρες, για μυριοστή φορά, για τον «αντισημιτικό της κατήφορο», καθώς και διαβεβαιώσεις των ισραηλινών δυνάμεων ασφαλείας ότι «θα γίνουν έρευνες». Οπως γίνονται άλλωστε και για τους βιασμούς Παλαιστινίων αιχμαλώτων μέσα στις φυλακές ή για τα «παιχνίδια σκοποβολής» («σήμερα σημαδεύουμε τα Παλαιστινιάκια στο δεξί χέρι, αύριο στο αριστερό πόδι…»), με τα οποία ξεδίνουν οι Ισραηλινοί στρατιώτες. Ε, τι, μόνο στην Ελλάδα γίνονται ΕΔΕ; Μόνο εδώ ενταφιάζεται η αλήθεια;
Είδα το φιλμάκι στο TVXS το περασμένο Σάββατο και τρόμαξα, ξανατρόμαξα μάλλον, από την ευκολία με την οποία ένας άνθρωπος καταντάει τέρας. Δεν λέω θηρίο, γιατί και τα θηρία ακόμα δεν συνηθίζουν να ασκούν φονική βία χωρίς λόγο και απειλή, απλώς για να διασκεδάσουν, να παίξουν. Ο Ισραηλινός έποικος, πάντως, δεν έκανε κάτι πρωτοφανές ή παράδοξο. «Τέτοια περιστατικά», είπε η Αμποντόλι, «δεν είναι μεμονωμένα αλλά αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου, συχνά μη καταγεγραμμένου φαινομένου». Εως τις ώρες που έγραφα αυτές τις γραμμές, μεσοβδόμαδα, κανένα ελληνικό κανάλι δεν είχε προβάλει το βιντεάκι με τα βασανιστήρια της Λούσι, αλλά και κανένα «επίσημο» μέσον δεν είχε παίξει την είδηση. Μόνο μια-δυο ιστοσελίδες το ανέβασαν. Εύκολη η δικαιολογία: «Υπερβολική βία. Δεν είναι πρέπον να τη δείξουμε. Κι αν βάλουμε μωσαϊκό ή σκιά σε θύμα και θύτη, θα καλυφθεί όλη η οθόνη. Οπότε;».
Kάνουμε πως δεν είδαμε και δεν ακούσαμε τίποτε. Φερόμαστε δηλαδή ακριβώς σαν την κυβέρνησή μας. Αντιγράφουμε τη «στρατηγικώς συμμαχική» στάση της απέναντι στο Ισραήλ και τη δράση του στη Γάζα, στη Δυτική Οχθη, στον Λίβανο, στη Μεσόγειο – σε διεθνή ύδατα ή στα νερά της Ελλάδας και της Κύπρου.
Οπότε, κάνουμε πως δεν είδαμε και δεν ακούσαμε τίποτε. Φερόμαστε δηλαδή ακριβώς σαν την κυβέρνησή μας. Αντιγράφουμε τη «στρατηγικώς συμμαχική» στάση της απέναντι στο Ισραήλ και τη δράση του στη Γάζα, στη Δυτική Οχθη, στον Λίβανο, στη Μεσόγειο – σε διεθνή ύδατα ή στα νερά της Ελλάδας και της Κύπρου. Ακόμα και στο Ιράκ έχει εγκαταστήσει ιεροκρυφίως δύο βάσεις το κράτος που εννοεί το «δικαίωμα στην αυτοάμυνα» σαν δικαίωμα στην επέκταση, στην κατάκτηση, στην κατοχή, στην κατασκευή – δημιουργία «ζωνών ασφαλείας» και «ζωτικών χώρων» ακόμα και μιαν ανάσα από την πρωτεύουσα γειτονικών του χωρών. Από τη σφοδρή επιθυμία τους να αποδείξουν πόσο υπολήπτονται το διεθνές δίκαιο και πόσο σέβονται την εθνική κυριαρχία του Ιράκ, που οι νατοϊκοί το εκδημοκράτισαν διά της λεηλασίας και της διαλύσεως, οι Ισραηλινοί έστησαν δύο προκεχωρημένα φυλάκια στην ιρακινή έρημο Νατζάφ. Γιατί; Επειδή μπορούν. Τέτοιες μέρες πέρυσι, ο Γιάιρ Γκολάν, πρώην στρατηγός και ηγέτης του κόμματος «Οι Δημοκράτες», δήλωνε ότι «το Ισραήλ “οδηγείται προς το καθεστώς κράτους παρία, όπως η Νότια Αφρική στο παρελθόν”, αν δεν επανέλθει σε μια “λογική, θεσμική συμπεριφορά”. “Μια λογική χώρα δεν πολεμά εναντίον αμάχων, δεν σκοτώνει μωρά για διασκέδαση και δεν έχει στόχο την εκδίωξη πληθυσμών”, είπε χαρακτηριστικά ο Γκολάν, κατηγορώντας την κυβέρνηση Νετανιάχου ότι “θέτει σε κίνδυνο την ύπαρξη του ίδιου του Ισραήλ”» («K», 20.5.2025).
Τι είχε απαντήσει ο Νετανιάχου; Εβαλε την κασέτα να δουλεύει και κατηγόρησε τον Γκολάν, έναν Ισραηλινό, έναν Εβραίο, «για “ακραία υποκίνηση” και “αισχρά αντισημιτικά ψεύδη” που πλήττουν τον στρατό και το κράτος του Ισραήλ. Ενώ δίνουμε μάχες σε πολλά μέτωπα, ο Γκολάν και η ριζοσπαστική Aριστερά αναπαράγουν τις πιο ποταπές κατηγορίες εναντίον μας».
Ξαναέψαξα το βιντεάκι στο Διαδίκτυο, πουθενά. Πιθανόν θα κατέβηκε από τας ιντερνετικάς αρχάς «λόγω υπέρμετρης βίας». Να έβαλαν το χεράκι τους οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ; Κι αυτό πιθανό, μόνο που την περασμένη εβδομάδα δεν είχαν χρόνο για τα τριτεύοντα. Τους είχε απορροφήσει το εθνικό χρέος να προωθήσουν στη Γιουροβίζιον το τραγούδι της χώρας τους.
Κατόπιν αυτών, τι μπορεί να περιμένει, τι άλλο εκτός τη συνήθη κατηγορία για αντισημιτισμό και «υποκίνηση μίσους», ο Λαμίν Γιαμάλ, που πανηγύρισε το πρωτάθλημα της Μπαρτσελόνα ανεμίζοντας παλαιστινιακή σημαία; Τι άλλο από τον εργασιακό αποκλεισμό τους, που τον επιβάλλει ένας νέου τύπου μακαρθισμός, μπορούν να περιμένουν όσοι Αμερικανοί ηθοποιοί δεν συνυπογράφουν το (άρρητο πλην πανίσχυρο) «πόρισμα» του Χόλιγουντ, που απαλλάσσει εκ προοιμίου το Ισραήλ από οποιαδήποτε κατηγορία, οσοδήποτε τεκμηριωμένη; Και τι άλλο από ρεσάλτο, αιχμαλωσία, απαγωγή και σωφρονιστικούς ξυλοδαρμούς μπορούν να περιμένουν όσοι επιχειρούν, με στολίσκους αλληλεγγύης, να πάνε λίγα φάρμακα στα αποκλεισμένα παιδιά της Γάζας, που πεθαίνουν με χίλιους και έναν τρόπους;
Ξαναέψαξα το βιντεάκι στο Διαδίκτυο, πουθενά. Πιθανόν θα κατέβηκε από τας ιντερνετικάς αρχάς «λόγω υπέρμετρης βίας». Να έβαλαν το χεράκι τους οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ; Και αυτό πιθανό, μόνο που την περασμένη εβδομάδα δεν είχαν χρόνο για τα τριτεύοντα. Τους είχε απορροφήσει το εθνικό χρέος να προωθήσουν στη Γιουροβίζιον το τραγούδι της χώρας τους. Τι πιστοποίησε η έρευνα των New York Times; Το διαβάσαμε στην «Κ», 12.5, σε ρεπορτάζ της Ελένης Σαμπάνη: «Η ισραηλινή κυβέρνηση δεν περιορίστηκε σε επικοινωνιακή υποστήριξη, αλλά αξιοποίησε διπλωματικά δίκτυα, κρατικά κονδύλια και οργανωμένες καμπάνιες ψήφου για να διασφαλίσει τη συμμετοχή της χώρας και να ενισχύσει τη δημόσια εικόνα της, πρακτικές που έρχονται σε αντίθεση με το πνεύμα του διαγωνισμού, ο οποίος απαγορεύει την άμεση κυβερνητική εμπλοκή».
Τι κατάφεραν; Δεύτερο το Ισραήλ το ’25, δεύτερο και το ’26. Αν, σαν καλοί τους σύμμαχοι, τους δανείζαμε το Πρέταντορ, και κυρίως την τεχνογνωσία που αποκτήσαμε δουλεύοντάς το επ’ αγαθώ της πατρίδας, ίσως αρίστευαν.
