ΘΕΑΤΡΟ

«Τώρα, αυτό είναι καλό ή κακό;». Ιδού μια ερώτηση που ξεπήδησε αυθόρμητα διαβάζοντας για το άνοιγμα του Cine Paris ήδη από τις 23 Απριλίου, βάζοντας υποψηφιότητα για την πλέον «πρόωρη» έναρξη στην ιστορία των θερινών σινεμά στην Αθήνα.

Η διαφορά ήταν ότι ο Ιψεν αφοσιώθηκε στην «εξερεύνηση του εσωτερικού κόσμου» των δραματικών προσώπων του. Κι έτσι επήλθε μια μείζων εξέλιξη, που ανανέωσε τη θεατρική γραφή, δρομολογώντας την προς το σήμερα.

Οι δουλειές στο εξωτερικό, η ομάδα Blitz και ο «Κυνόδοντας», οι ποδηλατάδες στην Αθήνα και η νέα παράσταση, που θυμίζει ζωντανή ραδιοφωνική εκπομπή.

Το έργο του Καταλανού συγγραφέα Γκιλιέμ Κλούα που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη, και βασίζεται στην τρομοκρατική επίθεση σε γκέι μπαρ του Ορλάντο το 2016, δεν είναι η ακριβή καταγραφή των γεγονότων· είναι το αποτύπωμα σε αυτούς που έμειναν πίσω να θρηνούν τους νεκρούς.

Ανέβηκε πρώτη φορά στη σκηνή το 1954. Μετά την αυτοεξορία του, δημιούργησε με τη σύζυγό του, Ελλη Φωτίου, το Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο.

Δυτικές συνοικίες Θεσσσαλονίκης, 12ωρες βάρδιες στο τιμόνι και πάθος με την κωμωδία.

Ετοιμάζοντας το σκηνικό της θεατρικής παράστασης «Τζένη Τζένη», ο 31χρονος σκηνογράφος μάς μιλά για τη δημιουργική του διαδρομή, τη μουσική που τον εμπνέει, την ελευθερία της γενιάς του.

Φόβοι, πάθη, ενοχές, ερωτικά απωθημένα και ψευδαισθήσεις σε ένα εκρηκτικό κοκτέιλ με βάση το «Τζόνι Μπλε»

Η γκρίνια ξεκινάει επειδή η διασκευή για τη σκηνή περιορίζεται σε σχηματική απόδοση του Μάριου – του αδελφού της Νίνας, η οποία επειδή στεφανώνεται τρεις φορές προκύπτει ο περίφημος τίτλος «Το τρίτο στεφάνι».

Κάποια ελάχιστα αυτοκόλλητα στους τοίχους· σε κάποιο σημείο υπάρχει μια μικρή εικονίτσα αγίου. Ποιος να τα έχει αφήσει; Τι τον έφερε εδώ; Τι πέρασε; Πώς τελείωσε η περιπέτειά του; Ποιες οι μνήμες των συγγενών του από εκείνον και τη νοσηλεία;

Τι σημαίνει να συντρίβεσαι; Να ορμάς με φόρα σε τοίχους και να αιμορραγείς κυνηγώντας και ταυτόχρονα απωθώντας το μεγάλο πάθος – το απαγορευμένο, το «μιαρό»;

Ενα ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο του «Βυσσινόκηπου» του Τσέχοφ υπάρχει ως προέκταση του έργου στη συνέχεια της δράσης του, η οποία ολοκληρώνεται με τον ήχο των τσεκουριών που κόβουν τις βυσσινιές.