Άγγελε, πίνουμε καφέ στον Λυκαβηττό, με την Αθήνα να απλώνεται μπροστά μας. Είσαι παιδί του κέντρου;
Μεγάλωσα στον Πειραιά, έπειτα στην Κηφισιά, αλλά από τα είκοσί μου ζω στο κέντρο… Εξάρχεια, Νεάπολη… Νεότερος, αγαπούσα την εύκολη πρόσβαση στη διασκέδαση, την πολυκοσμία, ακόμα και τη φασαρία. Πλέον, καθόλου. Πάντα ήμουν λίγο πιο εσωστρεφής, κι όσο μεγαλώνω, γίνομαι όλο και πιο κλειστός.
Είσαι ένας από τους πιο καταξιωμένους συνθέτες στο ελληνικό θέατρο. Πώς μπήκαν η μουσική και το θέατρο στη ζωή σου;
Η μουσική υπήρχε από πάντα. Ξεκίνησα πιάνο από την πρώτη δημοτικού και μεγάλωσα σε ένα σπίτι γεμάτο μουσική. H μητέρα μου λάτρευε τον Χατζιδάκι, ο πατέρας μου τον Θεοδωράκη, ενώ ακούγαμε διαρκώς και κλασική μουσική. Ήταν σαν να συνυπήρχαν δύο κόσμοι, ένας τρυφερός και ρομαντικός και ένας πιο αγωνιστικός. Παράλληλα, αγαπούσα από παιδί και το θέατρο. Παρότι βρέθηκα στο Πολυτεχνείο, κυρίως γιατί αγαπούσα τα μαθηματικά, το όνειρό μου ήδη από το λύκειο ήταν να γράφω μουσική για θεατρικές παραστάσεις. Πέρασα από την υποκριτική, όμως με τα χρόνια με κέρδισαν περισσότερο η σύνθεση και η σκηνοθεσία.
Πες μου για την Ειρήνη του Αριστοφάνη που θα δούμε στην Επίδαυρο. Συνυπογράφεις τη σκηνοθεσία με τον Νίκο Καραθάνο και τη μουσική με τον Φοίβο Δεληβοριά. Τι κόσμο θέλετε να δημιουργήσετε επί σκηνής;
Με τον Νίκο και τον Φοίβο μάς συνδέουν χρόνια αγάπης, κοινής πορείας και κοινής αισθητικής. Από την πρώτη στιγμή θέλαμε να δημιουργήσουμε έναν κόσμο που να μιλά, όχι μόνο για την ειρήνη και τον πόλεμο, αλλά τελικά για την ίδια τη φύση του ανθρώπου. Η δική μας Ειρήνη ξεκινά από τον Αριστοφάνη και καταλήγει σε μια βαθιά υπαρξιακή παράσταση, όπου ο άνθρωπος επιστρέφει στις απαρχές του, εκεί όπου χάνονται οι λέξεις και τα νοήματα και μένουν μόνο τα ένστικτα. Είναι μια παράσταση που συνομιλεί άμεσα με το σήμερα. Ζούμε σε μια εποχή τεράστιας τεχνολογικής προόδου, αλλά ταυτόχρονα μοιάζει να κυβερνάται ξανά από τα πιο πρωτόγονα ένστικτα. Γι’ αυτό, για να μιλήσουμε για το παρόν, χρειάστηκε να κοιτάξουμε πολύ πίσω, στις ρίζες της ανθρώπινης φύσης.
Μεγαλώνοντας, με τι έχεις κάνει «ειρήνη» μέσα σου;
Παλαιότερα ήμουν πολύ πιο οξύθυμος, πιο φιλόδοξος και πιο εγωιστής. Νομίζω πως αυτά τα τρία στοιχεία έχουν γαληνέψει μέσα μου. Σήμερα μπορώ να πω ότι δεν έχω καμία φιλοδοξία για το οτιδήποτε. Προσπαθώ να με οδηγεί η σκέψη και όχι ο εγωισμός. Η ειρήνη, για μένα, κρύβεται ακριβώς εκεί: στο να απομακρύνεις από μέσα σου τα χειρότερα ένστικτά σου.
Δεν έχεις καθόλου παρουσία στα σόσιαλ μίντια. Είναι μια συνειδητή επιλογή ζωής;
Απόλυτα, αν και δεν μπορείς να τα αποφύγεις εντελώς, αφού όσα συμβαίνουν εκεί βρίσκουν τρόπο και φτάνουν παντού. Παρά ταύτα, όταν δεν εκτίθεσαι διαρκώς σε σχόλια και αντιδράσεις, αρχίζεις να ξεχωρίζεις διαφορετικά το σημαντικό από το ασήμαντο. Για πολλούς σημαντικό είναι ό,τι γίνεται δημοφιλές. Για μένα, ό,τι έχει προσωπικό νόημα. Μου αρέσει να ζω τις στιγμές, όχι να τις αναρτώ.
Τι κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου;
Έχω ελάχιστο. Ο χρόνος μου είναι, συνήθως, μοιρασμένος στις παραστάσεις και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού, όπου διδάσκω ηχητική δραματουργία στο τμήμα σκηνοθεσίας. Όταν όμως βρίσκω χρόνο, μου αρέσει να ταξιδεύω.
Τα ταξίδια είναι η μεγάλη σου αγάπη;
Ναι, χωρίς αμφιβολία. Έχω επισκεφτεί μαγικά μέρη, όπως η Ιαπωνία, η Χιλή, η Αργεντινή, η Νότια Αφρική, η Νέα Ζηλανδία, ο Βόρειος Πόλος. Σχεδόν όλα τα χρήματα που βγάζω τα επενδύω στα ταξίδια, κι αυτό γιατί σε βγάζουν από τον μικρόκοσμό σου, σε κάνουν να βλέπεις τον κόσμο πιο συνολικά και να επαναπροσδιορίζεις τη θέση σου μέσα σε αυτόν.
Ειρήνη − Μια επίσκεψη στο έργο του Αριστοφάνη από τους Νίκο Καραθάνο, Φοίβο Δεληβοριά & Άγγελο Τριανταφύλλου. Παρασκευή 24 & Σάββατο 25 Ιουλίου στις 21.00 στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου. Προπώληση: more.com
