Πολύ μεγάλη πέραση έχει τα τελευταία χρόνια η παρουσίαση στο θέατρο της ζωής μεγάλων Ελλήνων λαϊκών συνθετών και τραγουδιστών. Ελπίζοντας ότι δεν ξεχνώ κάποια, το 2024 ανέβηκε στο θέατρο η μουσικοθεατρική παράσταση «Καζαντζίδης: Υπάρχω, ο μύθος ζει».
Επίσης, μέσα στη διετία παρουσιάστηκε μια παράσταση-αφιέρωμα στη ζωή του Στράτου Διονυσίου με τίτλο «Τα πήρες όλα κι έφυγες», στην οποία, μάλιστα, μετείχαν εναλλάξ τα παιδιά του, ο Αγγελος, ο Στέλιος και ο Διαμαντής.
Μετά τη χειμερινή διαδρομή της, θα παρουσιαστεί αυτό το καλοκαίρι η παράσταση «Μάλιστα κύριε Ζαμπέτα», η οποία, όπως αναφέρει το ενημερωτικό κείμενο, «υπόσχεται να υπηρετήσει πιστά και να ταυτιστεί πλήρως με τη μοναδική προσωπικότητα του μεγάλου λαϊκού δημιουργού. Θέλει να είναι η ζωντανή αντανάκλαση της ταυτότητάς του. Θέλει να γίνει η ίδια η παράσταση ο Ζαμπέτας και όχι ένα ακόμα αφιέρωμα σε αυτόν».
Προ ημερών παρουσιάστηκε το «MANOLIS / καρδιά σε τέσσερις χορδές», που διηγείται τη ζωή του Μανώλη Χιώτη. Μάλιστα, στον Τύπο δόθηκαν φωτογραφίες σε κολάζ, που εμφάνιζε από τη μία τον Μανώλη Χιώτη και τη Μαίρη Λίντα και από την άλλη τους δύο ηθοποιούς που τους ενσαρκώνουν στη φετινή παράσταση. Για να δούμε πόσο τους μοιάζουν ή μήπως πόσο είναι «ζωντανή αντανάκλαση της ταυτότητάς τους»; Τι σημαίνει υποδύομαι έναν λαϊκό μύθο; Η ερμηνεία τους θα είναι μίμηση; (Εδώ να ρίξω την ιδέα μιας θεατρικής παράστασης που θα κοπιάρει την ιδέα του σόου «Your Face Sounds Familiar» του ΑΝΤ1. Ποικιλία προσώπων θα έχει, όπως επίσης διαφορετικά είδη μουσικής, ενώ το στοίχημα της «ζωντανής αντανάκλασης» θα είναι υψηλότερο.)
Η τάση έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με την αναβίωση διάσημων ταινιών του παλιού ελληνικού κινηματογράφου στο θέατρο. Βεβαίως, οι ταινίες που αναβιώνουν βασίζονται σε θεατρικά έργα. Αντιθέτως, τώρα έχουμε καλλιτέχνες, που παρουσιάζουν μια παράσταση διασκευάζοντας για το θέατρο βιογραφίες των λαϊκών τραγουδιστών.
Σαφώς, πάντως, οι παραγωγοί επενδύουν στην αγάπη του μεγαλύτερης ηλικίας κοινού προς τους τραγουδιστές, οι οποίοι εξέφρασαν το λαϊκό αίσθημα σε εποχές «αθώες» –τις δεκαετίες του ’50-’60 και του ’80-’90– για την Ελλάδα (πόσο παράδοξο, και στις δύο εποχές ένας Παπανδρέου πρωταγωνιστούσε στην πολιτική ζωή της χώρας). Δεν ήταν, βέβαια, τόσο αθώες, αλλά εμείς τις βλέπουμε έτσι, αφού δεν θέλουμε να θυμόμαστε τι ακολούθησε σε κάθε περίπτωση.
Κάποιοι ψάχνουν ένα δυνατό εισπρακτικά καλοκαίρι, οι υπόλοιποι διψούν για λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τον Ζαμπέτα τους. Δεν είναι καθόλου λίγο αυτό.
