Σάκης Ιωαννίδης

Ο Τούρκος νομπελίστας μιλάει για τη γραφή, την πολιτική και την Τ.Ν. ενόψει της συμμετοχής του στο Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων.

Οταν προσπαθήσεις να φέρεις ένα θεσμό στα μέτρα σου, συνήθως τον τσαλακώνεις. Σαν ένα φόρεμα που πετάς στην ντουλάπα.

Βεβαίως το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι, κατά την αγγλική παροιμία. Αλλά όσο early bird και αν είναι ο νεαρός ακροατής, η ακροάτρια ή τα ακροατά, αν δεν έχουν εξοικονομήσει τουλάχιστον 2.000 ευρώ για τη θερινή συναυλιακή σεζόν, τη μουσική τους δεν θα την ακούσουν.

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου αφηγείται την εμπειρία της από την παρουσίαση της «Λυσιστράτης» στην Κίνα.

Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του Πίτερ Γκελμπ. Ο νέος πονοκέφαλος του γενικού διευθυντή της Μητροπολιτικής Οπερας της Νέας Υόρκης δεν είναι καλλιτεχνικός.

«Τώρα, αυτό είναι καλό ή κακό;». Ιδού μια ερώτηση που ξεπήδησε αυθόρμητα διαβάζοντας για το άνοιγμα του Cine Paris ήδη από τις 23 Απριλίου, βάζοντας υποψηφιότητα για την πλέον «πρόωρη» έναρξη στην ιστορία των θερινών σινεμά στην Αθήνα.

«Επειτα από όλα τα φρικτά πράγματα που ζήσαμε, αν πεθάνω από καρκίνο θα μοιάζει με μια κακή ιστορία», είχε πει στη σύζυγό του o Πολ Οστερ.

Αναζητούσαμε έναν αυθεντικό, βουκολικό Επιτάφιο μακριά από τις αναιμικές, αθηναϊκές εκδοχές του με τα σηκωμένα κινητά και τις (συχνά όχι τόσο) ψιθυριστές συνεννοήσεις για το «μετά».

Εχει μια βαλίτσα στην άκρη. Βάζει και βγάζει τα ρούχα του κάθε μέρα. Το πρωί ετοιμάζεται να φύγει και μέχρι το μεσημέρι δεν θυμάται γιατί. Ξυρίζεται κόντρα. Αναρωτιέται αν έχει σήμερα σχολείο. Οχι, του λένε, είναι Πάσχα.

«Δεν έχω υπάρξει θύμα, αλλά μου έχει τύχει πολλές φορές να βρίσκομαι μπροστά σε περιστατικό μπούλινγκ. Και κάπως παγώνω. Δεν ξέρω πώς να αντιδράσω, φοβάμαι μήπως βρεθώ κι εγώ στη θέση του άλλου παιδιού».

Δεκέμβριος 2025. Ο Λάσλο Κρασναχορκάι δίνει την καθιερωμένη διάλεξη στη Σουηδική Ακαδημία στο πλαίσιο της απονομής του βραβείου Νομπέλ. Ξεκινάει με μια κατηγορηματική δήλωση. «Τα αποθέματα της ελπίδας μου έχουν τελειώσει».

Θα μπορούσε να είναι μια τίμια προσπάθεια για εμπορικό ελληνικό σινεμά, αν η «Τελευταία κλήση» δεν μπλεκόταν στην ουρά και στη φιλοδοξία της.