Αν υποθέσουμε ότι μία τσίχλα ζυγίζει περίπου 2 γραμμάρια, τότε τα 7 κιλά που κάθε καλοκαίρι ξεκολλάνε από τα μάρμαρα του Ηρωδείου οι αρχαιολόγοι και οι συντηρητές αντιστοιχούν σε 3.500 τσίχλες. Δεν ήμουν ποτέ καλός στα μαθηματικά, γι’ αυτό και με έπιασα να αναρωτιέμαι πώς γίνεται και οι χιλιάδες φιλόμουσοι που κατακλύζουν τα διαζώματα κάθε χρόνο για να ακούσουν άλλοτε τις άριες του Πουτσίνι και άλλοτε τον νταλγκά του Ρέμου δεν διστάζουν να αφήσουν ένα αντίδωρο στο ρωμαϊκό ωδείο – μια μικρή λαστιχένια μπαλίτσα που ανέδιδε για λίγο τα ευγενή αρώματα του ευκάλυπτου, της μέντας και της κανέλας, κολλημένη εκεί, ανάμεσα στις ρωγμές ενός μαρμάρου που βρίσκεται στην ίδια θέση από τον 1ο αιώνα. Παράλογο; Δεν απαντάει κανείς.
Το Ηρώδειο, λοιπόν, μπαίνει σε μια περίοδο «αγρανάπαυσης». Σαν τους ανθρώπους, τα μνημεία θέλουν κι αυτά την ηρεμία τους. Δεν πειράζει να περάσεις μερικές μέρες κοιτώντας το ταβάνι για να κάνεις detox από τον φυσικό και τον διαδικτυακό «θόρυβο». Κάτι παρόμοιο θα γίνει στο Ηρώδειο. Ενα detox από τακούνια, τσίχλες και ντεσιμπέλ, ώστε το μνημείο να έρθει στα ίσια του. Μας τελείωσε το καλλιτεχνικό πρόγραμμα, πάμε για κούρα αρχαιολογική. Αποκαταστάσεις, ανακατασκευές, συμπληρώσεις αρχιτεκτονικών μελών, ένα άγνωστο γεωμετρικό ψηφιδωτό θα έρθει στο φως. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ο ήχος και το φως. Θα συμμαζευτούν επιτέλους όλοι εκείνοι οι προβολείς και οι πύργοι τους και η μουσική θα πηγαίνει στρέιτ στα αυτιά του κοινού, χωρίς να σιγοντάρει τη φθορά των μαρμάρων με απανωτές δονήσεις. Το Ηρώδειο θα είναι για λίγο στα χέρια των γιατρών, των συντηρητών του, και σε αυτούς θα δείξει όλες τις πληγές του. Μακάρι να σκεφτούν και έναν τρόπο για να πιάνουν στα πράσα τον κάθε επίδοξο τσιχλοκολλητή. Ανιχνευτές κίνησης; Παρακολούθηση με ντρόουν; Ειδική αντι-τσιχλική επίστρωση μαρμάρου;
Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε σε τι περιβάλλον θα ανοίξει το Ηρώδειο μετά τις εργασίες αποκατάστασης και με ποιο σκεπτικό. Αλλη ήταν η Αθήνα τη δεκαετία του ’50, όταν το Ηρώδειο υποδεχόταν τον Δημήτρη Μητρόπουλο και τον Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, άλλη τη δεκαετία του ’80 με την ιστορική συναυλία του Παβαρότι και άλλη σήμερα. Κάποτε δεν έπεφτε καρφίτσα μέσα κι έξω από το μνημείο, ενώ τώρα οι οκτάβες των μονωδών ανταγωνίζονται ευθέως κορναρίσματα, φωνές και μουσικές από τα γύρω μαγαζιά και τους δρόμους. Θα αντέξει άραγε η κλασική μουσική τον θόρυβο της πόλης, που όσο πάει και δυναμώνει; Και, αν αλλάξουν οι ηχητικές προδιαγραφές του Ηρωδείου, θα αλλάξουν και τα κριτήρια επιλογής των καλλιτεχνικών προτάσεων;
Προς το παρόν ξεκούραση. Και για να είμαστε ειλικρινείς, μπορώ να σκεφτώ εύκολα 2-3 ακόμη μνημεία που χρειάζονται την αγρανάπαυσή τους.
