Κάθε φορά που φτάνω στη Θεσσαλονίκη με το αυτοκί-νητο, μπαίνω στην πόλη από τα δυτικά. Περνάω μπροστά από τον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό, βλέπω τον μεταλλικό φράχτη που μέσα του κατασκευάζεται το Μουσείο Ολοκαυτώματος και λίγο πριν βγω στο ύψος του λιμανιού, εκεί όπου διοργανώνεται το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, στρέφω το βλέμμα ασυναίσθητα προς τα αριστε-ρά, σε ένα παλιό, άχαρο κτίριο γραφείων. Εκεί, στην οδό Καζαντζάκη, είχε τα γραφεία της η Χρυσή Αυγή και στην εποχή της παντοδυναμίας της θυμάμαι τις σημαίες και τα πανό να κρέμονται στην πρόσοψη. Ηταν πάντα ένα καλωσόρισμα που μου έσφιγγε το στομάχι.
Οι εικόνες από τους μαυροφορεμένους «Ρουβίκωνες» να ψάχνουν Εβραίους στην «αντισιωνιστική περιπολία» τους μέσα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης μού θύμισαν τη μέθοδο της Χ.Α.: Οργανωνόμαστε και σας κυνηγάμε. Τότε ήταν οι μετανάστες, τώρα οι Εβραίοι. Το φάντασμα του αντισημιτισμού της πόλης (μου), που πάνω στο εβραϊκό νεκροταφείο έχτισε το πανεπιστήμιό της, που έκανε πάρκινγκ την πλατεία Ελευθερίας –στην οποία συγκεντρώθηκαν χιλιάδες Εβραίοι το Μαύρο Σάββατο του 1942, πριν υποστούν δημόσιους εξευτελισμούς και επιβιβαστούν στα τρένα του θανάτου–, που πυρπόλησε τη φτωχική συνοικία Κάμπελ το 1931, βγήκε πάλι παγανιά.
Τα ξημερώματα της Τετάρτης, τέσσερις άνθρωποι τραυματίστηκαν από συντονισμένη επίθεση με γκαζάκια στα σπίτια τριών στελεχών της Ν.Δ. στη Θεσσαλονίκη. Η μητέρα της πολιτεύτριας της Ν.Δ. Αφροδίτης Νέστορα έχασε τη ζωή της με τον πιο φρικτό τρόπο. Εγκλωβίστηκε μέσα στη φωτιά που προκάλεσαν οι εκρήξεις. Η αστυνομία αναζητεί τους δράστες σε έναν πυρήνα 30 αναρχικών που συνδέονται με δύο καταλήψεις. Μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, δεν είχε γίνει καμία σύλληψη. Δεν θα πέσουμε από τα σύννεφα εάν ακούσουμε ότι οι δράστες ήταν «γνωστοί» στην αστυνομία.
Η τυφλή και ανεξέλεγκτη βία ευδοκιμεί τα τελευταία χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Αλλοτε έχει ακροδεξιό και άλλοτε ακροαριστερό μανδύα, και βρίσκει διάφορες μορφές έκφρασης. Από τον άγριο προπηλακισμό του αντιπρύτανη του ΑΠΘ Ιάκωβου Μιχαηλίδη μέχρι τις συμμορίες ανηλίκων που μαχαιρώνονται στους δρόμους για τα οπαδικά. Η πόλη όμως προτιμά να «σιωπά», όπως εύστοχα σημείωσε ο Σταύρος Τζίμας στη χθεσινή «Κ» (2/7). Ποιος ορθώνει ανάστημα απέναντι στο κύμα της βίας; Είτε έχει ακροδεξιό είτε ακροαριστερό πρόσημο; Ο ένας που το τόλμησε, ο Γιάννης Μπουτάρης, και το πλήρωσε με επιθέσεις και προπηλακισμούς, δεν είναι πια ανάμεσά μας. Οσο υπάρχει σιωπή, όμως, η «μαυρίλα» και η καταχνιά απλώνονται.
