Ο γάμος στο Νιόκαστρο της Πύλου τα είχε όλα· επωνύμους, παράγοντες της πολιτικής ζωής, γκλάμουρ, παραπολιτικά, αρχαιολόγους στα κάγκελα και απολαυστικούς καβγάδες. Πραγματικά γάμος α λα ελληνικά.
Ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων, το επιστημονικό και συνδικαλιστικό κυρίως όργανο των αρχαιολόγων, έβγαλε μια ανακοίνωση με την οποία υποστηρίζει ότι η δεξίωση στο Νιόκαστρο στερείτο νομιμότητος. Είδαν τις φωτογραφίες και τα βίντεο στις μεσημεριανές εκπομπές και στα σόσιαλ και σήμανε συναγερμός. Η ανακοίνωση παρουσιάζει αναλυτικά τα άρθρα της νομοθεσίας, τους όρους, τις προϋποθέσεις με τις οποίες παραχωρούνται αρχαιολογικοί χώροι και μνημεία. Απαγορεύεται να τρώνε, έλεγε η ανακοίνωση, αν δεν έχει δώσει άδεια ένα συλλογικό όργανο. Καταλήγει ότι η δεξίωση όπως έγινε «συνιστά ιδιοποίηση και αγοραία χρήση της πολιτιστικής κληρονομιάς».
Δεν άργησε η απάντηση της Εφορείας Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας. Μας πληροφόρησε ότι η δεξίωση ήταν σύννομη, αδειοδοτημένη με όρους και προϋποθέσεις που ακολουθούνται σε αυτές τις περιπτώσεις. Διευκρινίζεται ακόμη ότι ο χώρος έχει παραχωρηθεί αρκετές φορές στο παρελθόν για παρόμοιες εκδηλώσεις.
Αν υπάρχει κάποια παρατυπία με τις άδειες, λοιπόν, ας τα βρουν με το υπουργείο Πολιτισμού.
Προκύπτει, βεβαίως, ένα ερώτημα. Αν ο γάμος ήταν ανωνύμων και άνευ πολιτικών, θα έκανε τόσο ντόρο; Θα ασχολιόταν κανείς με μία ακόμη δεξίωση; Αν είχαν φυσικά και λίγο μυαλό, και οι επώνυμοι θα μπορούσαν να είναι πιο προσεκτικοί. Στην εποχή μας ακόμη και οι ανθυποσελέμπριτι προσέχουν πού πηγαίνουν, πού φωτογραφίζονται και τι λένε. Προσπαθούν να μην προκαλούν. Ο αέρας της επωνυμίας, που κάποτε εξασφάλιζε τη θωράκιση απέναντι στα πράγματα, μπορεί να γίνει τοξικός. Αλλά δεν θα τους πούμε εμείς τι να κάνουν. Ας τα βγάλουν πέρα μόνοι τους.
Το πιο βασικό ερώτημα που επανέρχεται με τέτοιες παραπολιτικές και παρα-αρχαιολογικές υποθέσεις είναι τι είδους σχέση θέλουμε να έχουμε με τα μνημεία. Πού μπαίνουν το όριο και το μέτρο. «Προστατευμένα» μέσα σε γυάλινα κλουβιά ή «ανοιχτά», ακόμη κι αν αυτό σημαίνει δεξιώσεις και φλας; «Το συγκεκριμένο συμβάν», λέει ο ΣΕΑ, «λαμβάνει χώρα σε μια περίοδο όπου προβάλλεται από την πολιτική ηγεσία, με κύριο όχημα τον ΟΔΑΠ, κατεξοχήν η εμπορική και “επικερδής” χρήση μουσείων, μνημείων και χώρων». Δεν βλέπω κάτι κακό. Γιατί η χρήση των μουσείων και των μνημείων να μην είναι επικερδής αν τα χρήματα επιστρέφουν στην ανάδειξη και στη συντήρησή τους;
