Ανδρική βία, ταξική φθορά, τραύμα. Βαθιά ανθρώπινη αμηχανία, αγωνία και μοναξιά. Μια εμπειρία αποξένωσης. Πλειστηριασμοί και παγκόσμια στεγαστική κρίση. Ζωή σε μια ιλιγγιώδη επιτάχυνση, ενώ γύρω συντελούνται καταστροφές. Ενδοοικογενειακή βία.
Αυτά είναι τα θέματα σε τίτλους των έξι παραστάσεων που θα παρουσιάσουν οι νέοι δημιουργοί της ενότητας «Gen 260» στο Φεστιβάλ Αθηνών. «Λανθιμίζουν», θα παρατηρούσε κανείς. Πολλά έργα είναι βασισμένα σε λογοτεχνικά κείμενα, νουβέλες, βιβλία. Πρωτότυπο κείμενο παρατήρησα σε δύο από τις έξι παραστάσεις. Κάτι δείχνει και αυτό.
Το φεστιβάλ κάνει και αυτό την απόπειρά του να «αγκαλιάσει» τη νέα γενιά με ένα μίνι φεστιβάλ, όπως το περιγράφει, μέσα στο (μεγάλο) φεστιβάλ. Μυρίζει πατριαρχία, θα έλεγε κάποιος εκπρόσωπος της Gen Z αν είχε χιούμορ. Πάντως ο στόχος της πρωτοβουλίας είναι δηλωμένος: «Να λειτουργήσει ως φυτώριο της επόμενης γενιάς καλλιτεχνών των παραστατικών τεχνών και να εξελιχθεί σε θεσμό ανάδειξής της». Και παρακάτω, «να φέρει το κοινό σε επαφή με τη δημιουργικότητα και το διακριτό, προσωπικό σκηνοθετικό βλέμμα νέων καλλιτεχνών», να προσφέρει «ουσιαστικό βήμα έκφρασης στους νέους δημιουργούς» και να γίνουν «ενεργό μέρος του καλλιτεχνικού προγράμματος».
Μπορεί να μεγαλώνω και να με πιάνει η γκρίνια, αλλά πλέον κάθε πρωτοβουλία που γίνεται αποκλειστικά με γνώμονα τους νέους μού φαίνεται ήδη παλαιά. Μοιάζει σαν τον θείο που πηγαίνει και κάθεται με τη νεολαία. Ολοι είχαμε από έναν όσο μεγαλώναμε.
Στην εποχή μας υπάρχει μια μανία με τους νέους. Οχι μόνο με τη νεότητα –άλλο κεφάλαιο αυτό–, αλλά με τους νέους και ειδικά με τη Γενιά Ζ· όλοι προσπαθούν να την αναλύσουν, να την καταλάβουν, να συνομιλήσουν μαζί της, ακόμη κι αν κάθε προσπάθεια φαίνεται στα μάτια των ενδιαφερομένων κάπως «ντελούλου». Η Γενιά Ζ είναι η πιο προβεβλημένη αλλά και η πιο εκτεθειμένη γενιά· κάθε στιγμή αυτών των παιδιών που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν με την κουλτούρα του Διαδικτύου είναι αποτυπωμένη σε άπειρα στιγμιότυπα. Σχεδόν δεν της επιτρέπεται να μεγαλώσει. Μια συνάδελφος πριν από λίγες μέρες με ρωτούσε τι θέματα θα κάνει όταν ενηλικιωθεί η Γενιά Ζ. Τι βάρος και αυτό.
Φαίνεται πάντως ότι πολλοί εζήλεψαν τη δόξα των Ζ. Οπως θα διαβάσατε σε αυτές τις σελίδες, το Ιδρυμα ΔΕΣΤΕ θα κάνει μια έκθεση για την «ξεχασμένη» Γενιά Χ. Ο τίτλος τα λέει όλα: «Gen X: Tales from the Forgotten Generation». Αν ήμουν πάντως ένας από αυτούς, θα φώναζα «ξεχάστε με».
