Είχαν την «τρέλα» να βάλουν και λίγη τέχνη στο πρόγραμμά τους. Να συνυπάρξουν για δύο ημέρες οι «techies» του φεστιβάλ Panathenea με καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Οι εταιρείες τεχνολογίας με ελληνικούς φορείς πολιτισμού. Για να γίνουν ομιλίες, δράσεις και εργαστήρια. Τίποτε από αυτά, όμως, δεν υλοποιήθηκε. Στα φέιγ βολάν του Διαδικτύου κυκλοφορούσε μια καταγγελία για «ξέπλυμα» του Ισραήλ και του «ισραηλινού καθεστώτος» μέσα από το φεστιβάλ. Μέσα σε μια νύχτα οι καλλιτέχνες εξαφανίστηκαν και ακυρώθηκε όλη η πολιτιστική πλατφόρμα. Κανείς δεν ασχολήθηκε με το τι ισχύει και τι όχι. Ολοι προτίμησαν να μην μπλέξουν με τον διαδικτυακό όχλο, για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο και αταγκάριστο.
Εν αγνοία της
Η νίκη της Ντάρα με το «Bangaranga» έγινε ξαφνικά σημαία για διάφορους manosphere λογαριασμούς, που τη διάβασαν ως «επικράτηση του κανονικού» απέναντι στην queer αισθητική, πανηγυρίζοντας παράλληλα για τη δέκατη θέση του Ακύλλα. Η ερμηνεύτρια από τη Βουλγαρία, όμως, όπως και το κομμάτι που κέρδισε στη Eurovision, δεν έχει καμία σχέση με αυτά τα αφηγήματα. Το μόνο που δείχνει αυτή η οικειοποίηση είναι πόσο συχνά τα σόσιαλ μίντια πνίγονται σε μια τοξική εκδοχή αρρενωπότητας, που ψάχνει παντού «νίκες» για να επιβεβαιωθεί. -Ε.Σ.
Υπαρκτός σουρεαλισμός
Ανήμερα τη γιορτή του Αγίου Κωνσταντίνου και στη λεωφόρο Αλεξάνδρας επικρατεί το γνωστό κυκλοφοριακό κομφούζιο. Ξαφνικά, στη λεωφορειολωρίδα προβάλλει το πλήθος που συμμετέχει στη λιτάνευση της ιεράς εικόνας των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης του παρακείμενου ναού που βρίσκεται στο νοσοκομείο «Ελπίς». Προπορεύεται η Φιλαρμονική, ορισμένοι, λιγότερο ευσεβείς από τους πολίτες που περίμεναν στωικά στη στάση των λεωφορείων, εκφράζουν χαμηλοφώνως τη διαφωνία τους. Η Αθήνα δεν σε κάνει ποτέ να βαριέσαι. -Κ.Μ.
Ωραίο μου περίπτερο
Τα περίπτερα όπως τα ξέραμε μοιάζουν όλο και περισσότερο με ξεχασμένα τοπόσημα μιας άλλης Αθήνας. Σε έναν μεγάλο δήμο όπως είναι η Καλλιθέα, χρειάζεται να περπατήσεις πάνω από δέκα λεπτά για να βρεις περίπτερο με Τύπο, αφού πρώτα προσπεράσεις 2-3 περίπτερα-υπερπαραγωγές, φορτωμένα με φθηνά παιχνίδια και γκουρμέ πατατάκια, που αρνούνται πεισματικά να πουλήσουν οτιδήποτε δεν πίνεται, τρώγεται ή καπνίζεται (και κάποια ακόμη με κατεβασμένα ρολά, που κλείνουν αιφνιδίως). Και η πόλη βουτάει όλο και πιο νωθρά σε μια φρικτή ομοιογένεια, που κρεμάει με μανταλάκια δωροσακούλες αντί για εφημερίδες. -Ε.ΤΖ.
Διαμαντάκι εκ Κολομβίας
Για τις μεγάλες εμπνεύσεις που δεν θα επισκεφθούν ποτέ αυτόν τον «έναν», «κάποιον» ασήμαντο ποιητή-πρωταγωνιστή. Για τους ονειροπόλους γραφιάδες που, όπως στην περίπτωσή του, κάποτε κάποιοι πίστεψαν στο άστρο τους αλλά τελικά δεν έγραψαν ποτέ τίποτα σπουδαίο. Αλλά και για το πώς –απρόσμενα– η ίδια η ζωή μπορεί να παραγάγει ποίηση μέσα από την άγρια δύναμη του τυχαίου – ποίηση λυτρωτική ή καταστροφική για τον έρμο ήρωα που κατρακυλά σε έναν κωμικοτραγικό κατήφορο. «Ενας ποιητής» του Σιμόν Μέσα Σότο: σαν να βλέπεις τριπαρισμένο, παλιό καλό Γούντι Αλεν προσαρμοσμένο στις φτωχογειτονιές της Κολομβίας. -Θ.Λ.
Ακριβή μου Σόφια
Ημερομηνίες και πόλη διεξαγωγής για τη Eurovision του 2027 δεν ανακοινώθηκαν ακόμη. Παρ’ όλα αυτά, σκεφτήκαμε να κάνουμε μια αναζήτηση σε πλατφόρμα κρατήσεων καταλυμάτων, ένα Σαββατοκύριακο στα μέσα Μαΐου του 2027, στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας. Κάθε χρόνο που ταξιδεύω στη γειτονική μας χώρα παρατηρώ κάποιες μικρές αυξήσεις, οι οποίες γιγαντώθηκαν με την έλευση του ευρώ. Ωστόσο, 12.000 ευρώ για πέντε μέρες διαμονής, σε διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης; Εντάξει, φούσκα είναι και θα σκάσει, αλλά πενταψήφιος αριθμός για μερικές μέρες λόγω της Eurovision; Η αισχροκέρδεια έχει και τα όριά της. -Π.ΤΣ.
