ΠΤΥΧΕΣ

Δεν θυμάμαι αν το μπακάλικο του κυρίου Νίκου στην οδό Δροσοπούλου, εκείνα τα χρόνια, είχε κάποια ονομασία ή ωραία επιγραφή.

Είχα την επιθυμία πρόσφατα να πάρω το βιβλίο μου και να πάω στο Αλσος Παγκρατίου. Σε ένα ήσυχο παγκάκι, ξαπόστασα διαβάζοντας λίγες σελίδες…

Αν και έχει αλλάξει τόσο πολύ το Κουκάκι, εκεί γύρω στην πλατεία Γαργαρέττας, με το παλιό αυτό τοπωνύμιο, υπάρχει ακόμη αδιόρατη ίσως μια αίσθηση αθηναϊκής γειτονιάς.

Τα στενά ανάμεσα στον σταθμό του Ηλεκτρικού στον Πειραιά και στην οδό Γούναρη, με τον νέο Πύργο στο βάθος, είναι ένας μικρόκοσμος με θραύσματα της παλιάς ατμόσφαιρας.

Πόσες ιστορικές εγγραφές να έχει και να αντέχει ακόμη η μικρή οδός Αγίου Νικολάου, εκεί όπου το Κουκάκι συναντάει τις ανηφοριές του Φιλοπάππου;

Ολόγυρα στα στενά γύρω από την πλατεία Αμερικής, πάνω και κάτω από την Πατησίων, υπάρχει εν υπνώσει ένα φαινόμενο που κυλάει προς την ανυπαρξία.

Η νυχτερινή Αθήνα του 1960 γεννούσε αισθήματα θαυμασμού, δέους, ανυπομονησίας.

Πολλά βλέμματα –θωπευτικά, παρηγορητικά, ανιχνευτικά– συγκεντρώνει το καμένο σπίτι στο Κουκάκι, γωνία Φαλήρου και Τούσα Μπότσαρη.

Υπάρχουν περιοχές της Αθήνας που τις περπατούν κυρίως όσοι ζουν εκεί. Εχουν κυρίως κατοικίες, μονώροφες, διώροφες, πολυώροφες, έχουν αυλές ή πρασιές και μοιάζει να διατηρούν αδιόρατα τη μνήμη ενός θαμπού εξοχικού παρελθόντος.

Σε εκείνα τα ρευστά όρια ανάμεσα στον Περισσό και στη Ριζούπολη, σε εκείνο το κομμάτι προς τη λεωφόρο Ηρακλείου, η περιπλάνηση στα στενά θα φέρει εικόνες από μικρά σπίτια και ξεχασμένες γωνιές ανάμεσα σε πολυκατοικίες και βιοτεχνικά κτίρια.

Ενα σωστό κενοτάφιο είναι η οδός Σαμουήλ Καλογήρου, που βγαίνει στην οδό Πειραιώς, ανάμεσα στην Αγίων Ασωμάτων και στην πλατεία Κουμουνδούρου.

Για περίπου 10 χρόνια το γλυπτό που όλοι γνωρίζουμε στην πλατεία Βικτωρίας βρισκόταν πάνω στην πλατεία Συντάγματος.