Ποιος είναι ο «πολιτικά αναλφάβητος»; Τον όρο εισήγαγε ο Αλέξης Τσίπρας στην πρόσφατη προκήρυξή του. Ο πρωθυπουργός, λέει, αντιμετωπίζει τους Ελληνες σαν «πολιτικά αναλφάβητους». Δηλαδή; Μπορούσε να πει σκέτο «αφελείς». Μπορούσε να πει ότι υποτιμά τη νοημοσύνη τους. Ομως, όχι. Είχε ανάγκη να επικαλεστεί ένα ιδιαίτερο είδος καλλιεργημένης ευφυΐας. Την πολιτική εγγραμματοσύνη.
Ενας ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, εκλεγμένος για πρώτη φορά επί των ημερών του Τσίπρα, είπε προχθές στην τηλεόραση ότι οι εκλογές του 2023 «ήταν πειραγμένες». Δεν ήταν πολύ αναλυτικός στην καταγγελία του. Είπε μόνο ότι απόρησε όταν είδε τον χάρτη της Κρήτης να γίνεται «από πρασινοκόκκινος μπλε». «Πώς έγιναν αυτά τα πράγματα;» αναρωτήθηκε.
Αυτός που κρίνει την εκλογική γεωγραφία «διαβάζοντας» μόνο τα χρώματα τι είναι; Πολιτικά εγγράμματος ή πολιτικά αναλφάβητος; Είπε και κάτι άλλο ο ευρωβουλευτής. Οτι το σύστημα «επηρέασε συνειδήσεις». Αρα, μάλλον δεν φταίει εκείνος που προσέκρουσε σε μια ανεξήγητη για τα διανοητικά του εργαλεία εκλογική πραγματικότητα (40%-20%). Ηταν οι αναλφάβητες συνειδήσεις των πολλών που καθοδηγήθηκαν από ψηλά και διαμόρφωσαν τη δυσεξήγητη διαφορά. Οι άβουλοι, οι «πολιτικώς αναλφάβητοι» πολίτες παραπλανήθηκαν. Σχημάτισαν αγεληδόν μια ασυνείδητη κοινωνική πλειοψηφία.
Δεν υποκρύπτεται εδώ μια μορφή αριστερού ελιτισμού, που θεωρεί τους πολίτες εύπλαστη εκλογική μάζα; Που τους χρεώνει έλλειψη κατανόησης της πολιτικής; Ανωριμότητα; Αμορφωσιά;
Ποιος υποτιμά το πολιτικό κριτήριο των πολλών;
Είναι άδικο και παραπειστικό να χρεώνει κανείς κάθε συριζαϊκή γραφικότητα στον πρώην πρόεδρο του κόμματος. Τι φταίει ο Τσίπρας για τα ορφανά του; Ο ίδιος, άλλωστε, έχει δείξει ότι δεν θέλει πια ούτε να τους χρεώνεται ούτε να συναγελάζεται μαζί τους. Προτιμάει, όπως φαίνεται, να τσιμπολογήσει στελέχη της πασοκικής περιφέρειας, από το να ξαναβρεθεί με τους πρώην συντρόφους του.
Ομως, την ίδια περιφρόνηση για την εκλογική του διάψευση απηχούν και οι δικές του διακηρύξεις. Ο πρώην πρωθυπουργός μιλάει σαν να μην έχει κατατεθεί εναντίον του στην κάλπη όχι απλώς μια αποδοκιμασία, αλλά μια συντριπτική λαϊκή ετυμηγορία. Σαν να μην είχαν –σχετικά πρόσφατα– την ευκαιρία οι πολίτες να τον κρίνουν και ως πρωθυπουργό, το 2019, και ως αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το 2023.
Φυσικά, καμία ήττα δεν του απαγορεύει να δοκιμάσει ξανά. Εχει όμως εξηγήσει επαρκώς, στον εαυτό του και στο ακροατήριό του, γιατί έχασε; Εχει επιστρατεύσει την πολιτική του εγγραμματοσύνη για να ερμηνεύσει την πολιτική του αποτυχία – και να πείσει ότι την κατάλαβε τόσο, ώστε να μην την επαναλάβει;
Προς το παρόν, αρκείται στο να διεκτραγωδεί τις αποτυχίες της κυβέρνησης. Και να αναπέμπει στο κοινό του χρησμούς πολιτικής μεταφυσικής. «Ζυγώνει η ώρα». Και ο καιρός γαρ εγγύς.
