Γίνεται πολιτική χωρίς πολιτικούς; Κόμμα χωρίς βουλευτές; Γίνεται κυβέρνηση χωρίς αιρετούς; Αλλά μήπως η πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους επαγγελματίες πολιτικούς; Μήπως οι υποτελείς του σταυρού είναι καταδικασμένοι να αναπαράγουν την πολιτική κουλτούρα που κληρονόμησαν;
Σε αυτή την εσωτερική διαμάχη που έχει ξεσπάσει με θρυαλλίδα το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ στους κόλπους της νεοδημοκρα-τικής πλειοψηφίας, συγκρούονται δύο αντίπαλα στερεότυπα. Το πρώτο είναι του ρουσφετολόγου βουλευτή που έχει κάνει καριέρα μόνο στο κόμμα και στο κράτος ως «μετακλητό» στέλεχος, προτού εξαργυρώσει την πελατειακή δικτύωσή του με μία έδρα. Το δεύτερο στερεότυπο είναι του «εξελάκια» τεχνοκράτη, που μιλούσε σαν bot πριν από την τεχνητή νοημοσύνη.
Αντιδρώντας σε αυτό που αντιλαμβάνονται ως ενοχοποίησή τους για τη φθορά της κυβέρνησης, οι βουλευτές της Ν.Δ. αντιτάσσουν ότι εκείνοι είναι ο λώρος με την κοινωνία. Οτι το να ακούν τους ψηφοφόρους τους –ακόμη και τα ιδιωτικά τους αιτήματα– δεν συνιστά διαφθορά. Είναι μέρος της αποστολής τους. Οτι οι ίδιοι είναι οι ιμάντες της νομιμοποίησης που επιτρέπουν στους «φορετούς» υπουργούς του Μαξίμου να αναπέμπουν από το Facebook κηρύγματα μεταρρυθμιστικού διδακτισμού.
Ρουσφετολόγοι βουλευτές εναντίον αχάμπαρων τεχνοκρατών.
Οι ενσαρκώσεις του βουλευτικού στερεοτύπου είναι πολλές. Η ενσάρκωση του αχάμπαρου τεχνοκράτη στην κορνίζα της γαλάζιας δαιμονολογίας είναι μία: ο Ακης Σκέρτσος. Αυτόν αγαπούν να μισούν σε όλες τις στροφές της διακυβέρνησης οι παλιοί του κόμματος. Σε αυτόν έστρεψε την αγανάκτησή του και ο Γιάννης Οικονόμου – ο γεωπόνος από τη Φθιώτιδα που έχει σταδιοδρομήσει από τη ΔΑΠ και την ΟΝΝΕΔ, μέχρι σε θέση γενικού γραμματέα (Καταναλωτή) και επικεφαλής κρατικού οργανισμού (Συγκοινωνιών), προτού μπει το 2019 στη Βουλή. Ο στόχος δεν ήταν πρωτότυπος. Ούτε βεβαίως το σκεπτικό. Ο Σκέρτσος, σύμφωνα με τον Οικονόμου, «δεν έχει επαφή με τη ζώσα πραγματικότητα», «δεν κατανοεί πώς σφυρηλατείται ο δεσμός ενός πολίτη με τον πολιτικό οργανισμό».
Πέρα όμως από αυτά τα χονδροειδή σχήματα, η «ζώσα πραγματικότητα» της μητσοτακικής διακυβέρνησης δείχνει ότι τα όρια μεταξύ τεχνοκρατών και πολιτικών είναι ρευστά. Κάποια από τα εξωκοινοβουλευτικά στελέχη της πρώτης κυβερνητικής περιόδου έχουν πλέον εκλεγεί με σταυρό. Ο Οικονόμου είχε συμβιώσει με τον Σκέρτσο στο Μαξίμου ως κυβερνητικός εκπρόσωπος. Το κόμμα δεν βρέθηκε στο περιθώριο αυτά τα εφτά χρόνια, όσο κι αν το πρωθυπουργικό modus operandi απαιτούσε διαρκή συμμετοχή στελεχών ανεξάρτητων από τον νεοδημοκρατικό βιότοπο. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός εκφράζει αυτή την υβριδική συγκρότηση, ως γόνος πολιτικής δυναστείας που πολιτεύθηκε με σημαία τις αρχές της «τεχνοκρατικής» αποτελεσματικότητας.
Αρα; Οι «δύο κόσμοι» είναι ένας. Οι βουλευτές είναι στραβωμένοι με το «Μαξί-μου». Αλλά όταν οι τοίχοι του «Μαξίμου» πρέπει να λάβουν υπόσταση, δεν είναι πολλοί οι πρόχειροι στόχοι.
