Περάστε έξω, παρακαλώ. Αν παρακολουθούσε κανείς την αλληλουχία των δηλώσεων το πρωί του Σαββάτου, θα νόμιζε ότι η κυβέρνηση υπέκυψε στο βάρος του αυτονόητου. Συνάδελφοι του Μακάριου Λαζαρίδη του έδειχναν την πόρτα που ο ίδιος έκανε πως δεν έβλεπε ότι τον περίμενε ανοιχτή. Η παραμονή του ήταν πηγή πόνου για τη ζαλισμένη κυβερνητική πλειοψηφία. Το είχαν καταλάβει όλοι – και οι δημοσκόποι, που κατέγραφαν σε νούμερα την αόριστη αίσθηση του κόστους. Ολοι, εκτός από τον ίδιο τον φορέα του κόστους.
Αν έχει νόημα να ασχολείται κανείς ακόμη με το βραχύ πέρασμα του βουλευτή Καβάλας από την κυβέρνηση, είναι γιατί η περίπτωσή του δείχνει και τα σημάδια της φθοράς του κυβερνώντος κόμματος. Ο Λαζαρίδης είχε αυτοκτονήσει πολιτικά ήδη από την τηλεοπτική του εμφάνιση την Τρίτη του Πάσχα. Τότε, αντί να απολογηθεί, είχε δοκιμάσει να αντεπιτεθεί με τον τσαμπουκά του παράγοντα που διορίζεται επειδή «είν’ ωραίος». Αν υπήρχε ένα αρνητικό στερεότυπο για τον εγκάθετο που, επί δεκαετίες, εξαργυρώνει την κομματική του στράτευση, από υπουργείο σε υπουργείο, ο εγκαλούμενος βουλευτής έσπευσε να το επιβεβαιώσει. Η εκπαραθύρωσή του μέχρι τότε δεν ήταν αποφασισμένη. Το Μαξίμου είχε ακόμη ως προτεραιότητα να δείξει ότι δεν μεταχειρίζεται τους βουλευτές ως αναλώσιμους. Είχε –και έχει– ανάγκη να κατευνάσει την ταπεινωμένη και ψυχικά αποσταθεροποιημένη κοινοβουλευτική ομάδα.
Η τηλεοπτική αυτοχειρία του Λαζαρίδη θα είχε επισημοποιηθεί και ληξιαρχικώς, αν δεν ακολουθούσε η συζήτηση στη Βουλή – κατά την οποία ο πρωθυπουργός δεν βρήκε ούτε λέξη για να υπερασπιστεί τον υφυπουργό του.
Τι θα άκουγαν οι τοίχοι των γαλάζιων μαζώξεων αν είχαν αυτιά;
Ο Λαζαρίδης δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που καίγεται ξαφνικά μόλις πλησιάζει το φως της κεντρικής σκηνής. Είναι όμως από τις σπάνιες περιπτώσεις που εξαπολύει χολή και ρεβανσιστικές διαθέσεις ακριβώς τη στιγμή της ήττας του. Οι αναρτήσεις του μπορεί και να είναι ενδεικτικές ενός αντανακλαστικού κοινού στους βουλευτές του κόμματος.
Τι θα άκουγαν οι τοίχοι των γαλάζιων συναθροίσεων αν είχαν αυτιά; Τι θα διάβαζαν τα αδιάκριτα μάτια στα βουλευτικά groups; Δεν μας νοιάζει τι λέει το Μαξίμου και οι δημοσκόποι του. Δεν θα πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα της διακυβέρνησης. Δεν κυβερνούσε τόσο καιρό μαζί μας, για να φταίμε εμείς. Κυβερνούσε με τους εξωκοινοβουλευτικούς και τους Ποταμίσιους, αφήνοντας σε εμάς τα ξεροκόμματα της εξουσίας – τα ρουσφετάκια.
Αυτό το αίσθημα αυτοσυντήρησης αρχίζει κιόλας να βρίσκει «συνδικαλιστικούς» εκπροσώπους (τον Γεωργιάδη, τον Βορίδη), οι οποίοι επιχειρούν να κεφαλαιοποιήσουν την εσωτερική δυσαρέσκεια. Το παράδειγμα του αποπεμφθέντος υφυπουργού, που εμφανίζεται την ημέρα κιόλας της αποπομπής του άνιωθος και ασωφρόνιστος, αντανακλά το σκόρπισμα. Ακόμη και οι πιο τσαλακωμένοι, αισθάνονται την άνεση της αυτονόμησης. Οι δύσκολες ψηφοφορίες για τις ασυλίες έπονται.
