ΚΡΙΤΙΚΗ

Ο Μισέλ Ουελμπέκ δύναται να ενταχθεί, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, στη γραμμή του υπαρξισμού· εντούτοις, τόσο το λογοτεχνικό του έργο όσο και η δημόσια περσόνα του υπερβαίνουν τα όρια μιας απλής αναπαραγωγής ή παραλλαγής του εν λόγω φιλοσοφικού παραδείγματος.

Το «Κέικ» είναι ένα ελληνικό θεατρικό έργο που γράφτηκε το 2013 και ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο ένα χρόνο μετά.

Η παράσταση ξεκινάει από τον ανελκυστήρα.

Διαβάζοντας την καινούργια μελέτη του Βαγγέλη Χατζηβασιλείου, αυτού του εξέχοντος κριτικού των ελληνικών γραμμάτων, με συναρπάζει η λαχτάρα του να επιστρέψει σε παλαιότερες αναγνώσεις για να ελέγξει την αντοχή τους στον χρόνο.

Ο «Βυσσινόκηπος» σε σκηνοθεσία Εκτορα Λυγίζου από το Εθνικό Θέατρο.

Το κλείσιμο των ιστορικών εκδόσεων Γαβριηλίδη, μετά τον θάνατο του Σάμη Γαβριηλίδη (2020), στέρησε την αγορά από αξιόλογα βιβλία, ανάμεσά τους την «Προπαγάνδα» του Λούντζη.

Eνα είναι σίγουρο, δεν πρόκειται να βαρεθείς. Ανάλογα πού στέκεσαι μπορεί να διαφωνήσεις, ίσως να θυμώσεις ή και να αγανακτήσεις με εκείνον που τα γράφει, αλλά να πλήξεις, όχι.

Το να μελετά κανείς μια αλλότρια κουλτούρα είναι σαν να την αλλοιώνει, λένε, ενίοτε, οι ανθρωπολόγοι.

Θεσσαλονίκη, Ιούλιος 1987. Ολόκληρη η χώρα ζεματάει από έναν πρωτοφανή, φονικό καύσωνα, ενόσω στη νύμφη του Θερμαϊκού οι υψηλές θερμοκρασίες σε συνδυασμό με την υγρασία κάνουν το κλίμα αποπνικτικό.

Ο Σαμ Σέπαρντ, που πολλοί τον περιέγραφαν ως «Ευγένιο Ο’Νηλ ντυμένο καουμπόη», θεωρήθηκε εξαρχής σουρεαλιστικός δραματουργός. Αυτό ισχύει, αλλά εν μέρει.

Με τη δεύτερη συλλογή ποιημάτων της η Ακριβή Κακλαμάνη (γεννηθείσα το 1966) επιβεβαιώνει την ειδική, όχι όμως ασυνήθιστη, ιδιαίτερα στην ποίηση που γράφεται από γυναίκες, συνθήκη της όψιμης και, ταυτόχρονα, ώριμης εμφάνισης.

Μια μέρα ένας άνδρας μονήρης, που ζει σε μια αθηναϊκή συνοικία παρέα με τον σκύλο του, δέχεται μια ανύποπτη κληρονομιά. Ενας άγνωστος ηλικιωμένος άνδρας, που ψυχομαχεί σε νοσοκομείο, του κληροδοτεί την περιουσία του και μαζί ένα αλγεινό παρελθόν.