Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν γράφει ότι «το έργο είναι η νεκρική προσωπίδα της σύλληψης» («Νο 13», μτφρ.: Κ. Κουτσουρέλης, Κίχλη, 2020). Ο Κώστας Μαυρουδής ανθίσταται σε αυτό το ολοκληρωμένο έργο. Παραθέτοντας, μεθοδικά, μια σκοπίμως πλαδαρή αλληλουχία θραυσμάτων από τις σημειώσεις του Χ., όπου, για παράδειγμα, το πράσινο του Παναθηναϊκού αντιπαραβάλλεται στο κόκκινο κραγιόν της μητέρας του, […]