Τρεις κοστουμαρισμένοι κύριοι, με βαρύ μακιγιάζ σαν κλόουν, κάνουν την εμφάνισή τους στην Ορχήστρα της Επιδαύρου και ανεβαίνουν στη μεταλλική κερκίδα-παλκοσένικο. Ο ένας φοράει ψηλό καπέλο, οι άλλοι έχουν από δύο κέρατα στο κεφάλι. Πρόκειται για το βρετανικό συγκρότημα Tiger Lillies, που με το τραγούδι τους ξεκινούν τις «Βάκχες», την αγγλόφωνη παράσταση του Εθνικού Θεάτρου της Βουλγαρίας σε συνεργασία με το ΚΘΒΕ και το Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου, σε σκηνοθεσία Γιαβόρ Γκάρντεφ (παρουσιάστηκε την περασμένη Παρασκευή και το Σάββατο).
Κατόπιν εμφανίζεται ένας τυφλός γέρος, που σκουντουφλάει στα μεταλλικά κιγκλιδώματα που περικλείουν την Ορχήστρα σαν σε φυλακή (σκηνικά Νικόλα Τορομάνοφ). «Σε είδα», λέει προς τις κερκίδες του αρχαίου θεάτρου, και αποχωρεί. Είναι ο μάντης Τειρεσίας (Σάμουελ Φίντζι) που απευθύνεται στον Διόνυσο, «τον θεό της φωτιάς, τον θεό που θα εκδικηθεί τα γουρούνια που πιστεύουν πως δεν είναι θεός», όπως τραγουδούν με έκσταση οι Ασιάτισσες μαινάδες. Ξεχύθηκαν στην Ορχήστρα μέσα από τις κερκίδες σαν από τον Κιθαιρώνα, ακολουθώντας τον Διόνυσο (Λεονίντ Γιόβτσεφ), τον γιο του Δία και μιας θνητής, της Σεμέλης, κόρης του Κάδμου. Η πόλη δεν τον αναγνωρίζει, όμως, ως Θεό. «Θα δείξω στους Θηβαίους τι θεός είμαι», προειδοποιεί ο Διόνυσος. Η εικόνα Διονύσου και Βακχών παραπέμπει σε γκόθικ αισθητική (κοστούμια της Μαρίας Ηλένιας Δουλαδίρη).
Λίγο αργότερα εμφανίζονται ο Κάδμος (Αλέξανδρος Μυλωνάς) μαζί με τον Τειρεσία· «είμαστε οι μόνοι που βλέπουμε. Σοφίες με τους θεούς δεν χωράνε», ομολογούν. Δεν πιστεύει το ίδιο ο βασιλιάς Πενθέας (Μιχαήλ Ταμπακάκης), εγγονός του Κάδμου και γιος της κόρης του Αγαύης, που χλευάζει «τον άγνωστο που παριστάνει τον θεό και παρασύρει τις γυναίκες σε Βακχίες». Ο Πενθέας συλλαμβάνει τον Διόνυσο, τον κλείνει σε ένα μεταλλικό κλουβί-φυλακή, αλλά εκείνος καταφέρνει να βγει αποδεικνύοντας τη θεϊκότητά του. Ο Διόνυσος, για να εκδικηθεί τον Πενθέα, του εμφυσά την τρέλα, τον μεταμφιέζει σε γυναίκα, τον περιφέρει στη Θήβα και τον οδηγεί στα κρησφύγετα των Βακχών, όπου θα συναντηθεί με την Αγαύη και της θείες του Ινώ και Αυτονόη. Εκεί η Αγαύη (Λουκία Μιχαλοπούλου) μέσα στη μανία της τον βλέπει σαν λιοντάρι και τον σκοτώνει. Οταν επιστρέφει στη Θήβα και βλέπει το φως του ήλιου, καταλαβαίνει την πράξη της και συντρίβεται.
Ο σκηνοθέτης στο σημείωμά του αναφέρει πως «όταν ο άνθρωπος αρνείται τη σκοτεινή του συγγένεια με το άλογο, δεν το εξαφανίζει, αλλά το σπρώχνει στα βάθη, απ’ όπου σχεδόν πάντα επιστρέφει αγριότερο» και προσθέτει ότι «ο αταβιστικός φόβος της κατάρρευσης του πολιτισμού δεν κατοικεί μόνο στα πρόσωπα, φωλιάζει στο συλλογικό ασυνείδητο, εκεί όπου η κοινότητα πλάθει μύθους για να προστατευθεί. Από αυτό το πεδίο γεφυρώνεται μια αναλογία με την εμπειρία των βαλκανικών εθνικισμών, όπου η μισαλλοδοξία – ως πολιτική μορφή του φόβου του “άλλου”, τον καθιστά απειλή που πρέπει να απωθηθεί, να περιοριστεί ή να αφομοιωθεί».
Οι προθέσεις του δεν φάνηκαν. Η μουσική και οι στίχοι των ραψωδιών από τους Tiger Lillies σχολίαζαν τον μύθο, αποτελώντας και μουσικές γέφυρες για την εξέλιξη της δράσης, και ήταν αυτό το ισχυρό, πληθωρικό στοιχείο της παράστασης, με έναν θίασο από Βούλγαρους και Ελληνες ηθοποιούς. Οι θεατές είδαν μία καλοδουλεμένη μουσικοθεατρική παράσταση με εξαιρετικούς ηθοποιούς, αλλά βασικούς πρωταγωνιστές τους Tiger Lillies.
