Οι παραλίες, γεμάτες σετ ομπρέλας-ξαπλώστρας που κοστίζουν εκατοντάδες ευρώ, δεν αποτελούν αποκλειστικό «προνόμιο» της Μυκόνου. Εκεί όπου το νησί των Ανέμων σε προσγειώνει σε έναν άλλο… πλανήτη είναι –ανάμεσα σε πολλά άλλα– οι «εντυπωσιακές» περφόρμανς που στήνονται σε γνωστές παραλίες. Πρόσφατα, χορεύτριες εμφανίστηκαν στην κορυφή ενός λόφου, άρχισαν να κινούνται απόλυτα συγχρονισμένα και στη συνέχεια κατέβηκαν ανάμεσα στις ξαπλώστρες, παρασύροντας τους λουόμενους σε ένα αυτοσχέδιο πάρτι. Θύμιζε στιγμιότυπα της ταινίας «Animal» (2023) της Σοφίας Εξάρχου, όπου μία ομάδα ανιματέρ προσπαθούσε να κρατήσει ζωντανό το κέφι των τουριστών, βιώνοντας παράλληλα μια εξαντλητική καλοκαιρινή σεζόν. Οταν η ζωή αντιγράφει την τέχνη. -Ε.Σ.
Δεν περνάτε, κύριε
Να λοιπόν που τα πρόστιμα, η αφαίρεση διπλώματος και οι κάθε λογής ποινές δεν τους φοβίζουν όλους. Οπως τον οδηγό του οχήματος της φωτογραφίας, που όχι άνθρωπο δεν αφήνει να περάσει από το πεζοδρόμιο της Κυψέλης, αλλά ούτε κουνούπι. Και ενώ προ ημερών παρουσιάστηκε μια εφαρμογή του Δήμου Αθηναίων που θα ενημερώνει τους εποχούμενους για κενές θέσεις πάρκινγκ σε πραγματικό χρόνο, αισθάνεται κανείς ότι το πρόβλημα της στάθμευσης στην Αθήνα θα διαρκεί αιώνια. -Ν.Ζ.
Low budget story
Η «Εμμονή» του Κάρι Μπάρκερ ξεπέρασε πρόσφατα τα 400 εκατ. δολάρια στο παγκόσμιο box office, για να γίνει έτσι η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην ιστορία του σινεμά, με μπάτζετ κάτω του ενός εκατομμυρίου δολαρίων. Στην εποχή όπου στούντιο-γίγαντες επενδύουν εκατοντάδες εκατομμύρια, ο youtuber Μπάρκερ δημιούργησε το θρίλερ του καλοκαιριού με ελάχιστο μπάτζετ, αλλά φρέσκια ματιά. Εξαιρετικά τα πήγε και στη χώρα μας (185.000 εισιτήρια μέχρι σήμερα), με την ευχή οι νέοι Ελληνες κινηματογραφιστές, που σπάνια βλέπουν σύγχρονες ταινίες αν δεν είναι δικές τους, να εμπνευστούν από το παράδειγμά του. ΑΙΜ.Χ.
Κοίτα τι έκανες
Από την πρώτη σεκάνς της «Πρόσκλησης» τριγυρίζει στο μυαλό το «Husbands and Wives» του Γούντι Αλεν. Ενα τρίλεπτο ήταν αρκετό για να μάθουμε τα πάντα για τη δυναμική τού –κι εκεί υπό κρίση– ζευγαριού. Η κάμερα καταγράφει την προετοιμασία ενός δείπνου· και πριν το δείπνο ξεκινήσει, είμαστε κοινωνοί του ρήγματος. Αντίθετα, στην «Πρόσκληση» η Ολίβια Γουάιλντ μαξιμαλίζει, μοιάζει να θέλει να ουρλιάξει: «Δείτε, η ταινία μου είναι για ένα ζευγάρι σε κρίση». Το αποτέλεσμα δεν είναι αποτυχημένο. Είναι όμως κραυγαλέο και τελικά εύπεπτο. Η «κρίση» του ζευγαριού γίνεται (ξανά) μια αφορμή για τη Γουάιλντ να εντυπωσιάσει. Και η ευκαιρία αυτή (ξανα)χάνεται. -Θ.Λ.
Τίμιο ψηφιακό ντιβάνι
Ο Αλέν ντε Μποτόν δεν έπαιρνε ποτέ πολύ στα σοβαρά τον (συγγραφικό) εαυτό του. Αλλά τα βιβλία του, ευρηματικά και απαιτητικά δοκίμια που «μπέρδευαν» φιλοσοφία και καθημερινή ζωή, δύσκολα μπορούσαν να ταξινομηθούν. Σήμερα, χάρη στα σοσιαλμιντιακά βιντεάκια του The School of Life, ενός οργανισμού με έδρα το Λονδίνο που επιχειρεί να μεταφέρει στην ψηφιακή σφαίρα την πνευματική παρακαταθήκη του συγγραφέα, παίρνουμε μια γεύση με τι μπορεί να μοιάζει η σύγχρονη πρακτική ψυχολογία μίλια μακριά από τον χυλό της βιομηχανίας της αυτοβελτίωσης. -Δ.Ρ.
Τράφικ παντού
Στην αναχώρηση για Βελιγράδι, η ουρά για τις πύλες Α του «Ελ. Βενιζέλος» (για προορισμούς εκτός Σένγκεν) ξεκινούσε από τις πύλες Β. Το σύστημα εισόδου-εξόδου Ε.Ε. απενεργοποιήθηκε για τη διευκόλυνση των ταξιδιωτών, ενώ οι υπάλληλοι ήταν απίστευτα βοηθητικοί με όσους κινδύνευαν να χάσουν την πτήση τους. Στην επιστροφή, υπήρξε καθυστέρηση μιας ώρας λόγω του όγκου πτήσεων που είχε να διαχειριστεί το αεροδρόμιο της Αθήνας, την οποία ο πιλότος κάλυψε, ώστε να προλάβουν κάποιοι επιβάτες πτήσεις ανταπόκρισης. Το 25 ετών αεροδρόμιό μας μοιάζει να έχει φτάσει τα όριά του και αυτό προκαλεί ανησυχία και ανασφάλεια, μεσούσης της καλοκαιρινής σεζόν. -Π.ΤΣ.
