Είναι κάποιες στιγμές που η καλή μοίρα στέκεται στο πλευρό των ευλογημένων.
Ο Ερικ Κλάπτον το 1974 βγαίνει απ’ τον κυκεώνα της ηρωίνης που του στέρησε περίπου τρία χρόνια καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Ο πρώτος προσωπικός δίσκος του, με τίτλο το όνομά του, είχε εκδοθεί το 1970 με όμορφα καλλιτεχνικά και εμπορικά αποτελέσματα.
Την ίδια χρονιά παρουσίασε και τη σύμπραξή του με τους Delaney & Bonnie, καθώς και τους Derek and the Dominos και την περίφημη «Layla» του.
Συλλογές, επανακυκλοφορίες και ζωντανές ηχογραφήσεις κρατούσαν σε επικαιρότητα το όνομά του, μέχρι επιτέλους να ηχογραφήσει πρωτότυπο υλικό, στα Criteria Studios στο Μαϊάμι της Φλόριντα.
Μένει στην Ocean Boulevard στο Golden Beach της Φλόριντα και έτσι το δεύτερο ολόδικό του άλμπουμ φέρει τον τίτλο «461 Ocean Boulevard».
Εχει στο πλευρό του μια εξαιρετική ομάδα, πλαισιωμένη από μουσικούς πρώτης γραμμής με τους οποίους έχει χημεία, έναν ικανότατο μάνατζερ, τον Robert Stigwood, έναν επίσης «γνώστη» παραγωγό, τον Tom Dowd, την προικισμένη ερμηνεύτρια και τραγουδοποιό Yvonne Elliman και βέβαια την Blackie, όπως την αποκαλεί, Fender Stratocaster του, δίχως να παραλείπει τη σχέση του με τις Gibson και Martin κιθάρες.
Να θυμίσω πως στην πρώτη προσωπική του απόπειρα έκανε κατάσταση διασκευάζοντας το «After Midnight» του συνοδοιπόρου του J.J. Cale.
Και τη δεύτερη αυτή φορά, η διαφορά έρχεται με το «I Shot the Sheriff» του Bob Marley, το οποίο ο ίδιος είχε καταθέσει με την μπάντα του, τους Wailers, στις αρχές του 1973 και συμπεριλήφθηκε το φθινόπωρο της χρονιάς στο έκτο κατά σειρά στούντιο άλμπουμ τους, το αριστουργηματικό «Burnin».
Είναι η τελευταία φορά που ο Marley σμίγει με τους Peter Tosh and Bunny Wailer, καθώς η ηγετική παρουσία του μάλλον αναγκάζει τους άλλους δύο πρωταγωνιστές σε αυτόνομη δράση. Εκτοτε το σχήμα θα ονομάζεται Bob Marley and the Wailers.
Και ο δίσκος και το τραγούδι θα ξεχωρίσουν –μάλιστα εδώ συμπεριλαμβάνεται και το «Get Up, Stand Up»–, όμως η απογείωση του «I Shot the Sheriff» θα έρθει με την προσέγγιση του Clapton. Μάλιστα, ο Marley θα προλάβει να του δώσει τα συγχαρητήριά του. Δεν είναι τυχαίο πως πρόκειται για το μοναδικό Νο1 single του Ερικ Κλάπτον στην Αμερική.
Η απήχηση του τραγουδιού αλλά και του δίσκου «κούρδισαν» ξανά τη μηχανή του Βρετανού σολίστα, δημιουργού και ερμηνευτή, και κατά μία έννοια σηματοδότησαν και τη μετέπειτα διαδρομή του.
Ο τρόπος του δηλαδή που ξεφεύγει από τα τυπικά ροκ όρια, μπολιασμένος διακριτικά από αμέτρητες «ξένες» επιρροές και η μεστή αλλά «υπνωτιστική» θαρρείς ματιά του θα αποτελέσουν το σήμα κατατεθέν του.
Στο μενού του «461 Ocean Boulevard» συμπεριλαμβανόταν και το πολυσυζητημένο «Let It Grow».
