ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Η ταινία «Κοντινένταλ ’25» (2025) του Ρουμάνου σκηνοθέτη Ράντου Ζούντε (γενν. 1977), που προβλήθηκε και στη χώρα μας, παραπέμπει και συνομιλεί με την ταινία «Ευρώπη ’51» (1952) του Ροσελίνι. 

Πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό. Πρώτα ήρθαν τα γεύματα και έπειτα η ονομασία των ωρών της ημέρας, καθώς οι άνθρωποι οργάνωσαν την καθημερινότητά τους με βάση το πότε τρώνε, αναφέρει σε άρθρο του ο ιστοχώρος Euronews.

Χάρη σε ένα πρόγραμμα κοινωνικής ψυχιατρικής, οι γυναίκες στα χωριά του Διδυμοτείχου βγήκαν από τα σπίτια τους. Συναντιούνται, συζητούν, αποκτούν ψηφιακές δεξιότητες, ψυχαγωγούνται. «Ηρθαν και μας έλυσαν τη γλώσσα», είπε στην «Κ» μία από αυτές.

Η ανάπτυξη δεξιοτήτων, η ψυχική ισορροπία και η ποιότητα ζωής αποκτούν μεγαλύτερη σημασία από τη γρήγορη επαγγελματική ανέλιξη ή έναν ηγετικό τίτλο.

Σε μια εποχή που η ανθρώπινη ύπαρξη συχνά απογυμνώνεται σε μετρήσιμους δείκτες απόδοσης και επιβίωσης, αξίζει να επανέλθουμε σε δύο συνδεδεμένες έννοιες βαθιά ριζωμένες στη φιλοσοφική και επιστημονική παράδοση: στην τάση για επιβίωση και στην τάση για αποτελεσματική δράση.

«Ο ψυχολόγος για τη νέα γενιά έχει γίνει κάτι σαν το σινεμά της γειτονιάς μας», αναφέρει στην «Κ» η Φωτεινή Τσαλίκογλου, συγγραφέας και ομότιμη καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Το 70% των Ουκρανών υποφέρει από άγχος ή κατάθλιψη και ο αντίκτυπος της σύγκρουσης ίσως διαρκέσει «για γενιές», σύμφωνα με τον ΠΟΥ.

Θα μπορούσε η κατάργηση των Πανελλαδικών να μειώσει και το στρες που αισθάνονται οι υποψήφιοι; Η «Κ» ρώτησε ειδικούς της εκπαίδευσης και της ψυχικής υγείας.

Ερευνες δείχνουν ότι πλέον στρεφόμαστε στα κινητά μας πάνω από 100 φορές την ημέρα. Εχουμε συνδεθεί τόσο άρρηκτα με τις «έξυπνες» συσκευές μας, που σχεδόν δεν αντιλαμβανόμαστε πώς οι οθόνες μας έχουν καταλάβει κάθε ελεύθερη στιγμή του χρόνου μας.

Σύγχρονες επιστημονικές έρευνες δείχνουν ότι δεν υπάρχει ένα μαγικό νούμερο, ένας «ασφαλής αριθμός ωρών» στην οθόνη, που να ισχύει για όλα τα παιδιά.

Ο διακεκριμένος παιδοψυχίατρος Γιοργκ Φέγκερτ σκιαγραφεί τις προκλήσεις για τις οικογένειες στον ψηφιοποιημένο κόσμο.

Στη δημόσια συζήτηση μιλάμε συχνά για ευθύνες, δικαιώματα και υποχρεώσεις. Πολύ λιγότερο μιλάμε για κάτι πιο σιωπηλό, αλλά εξίσου καθοριστικό: τη νοοτροπία του θύματος.