ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

«Της Λευκάδος ποτέ το μοιραίον / ακρωτήριον κόρη λευχείμων / επεσκόπει από των ερήμων / και δυσβάτων της νήσου ορέων / με δακρύβρεκτον βλέμμα η τλήμων».

Τα βιβλία πλέον ούτε τα λογοκρίνουν ούτε τα καίνε. Αλλά ούτε και τα πολυδιαβάζουν. Και όσα μένουν στα αζήτητα, οι εκδότες τους τα πάνε αδιάβαστα στις χωματερές ή στην πολτοποίηση της τρέντι ανακύκλωσης.

Φέτος συμπληρώνονται πενήντα χρόνια από τον Μάιο του 1976 οπότε και καταργήθηκε από τη μέση εκπαίδευση η διδασκαλία της «καθαρεύουσας» και επιβλήθηκε η «δημοτική» ως επίσημη γλώσσα του ελληνικού κράτους.

«Το φαινόμενο του Λάμπρου Πορφύρα», αναφέρει ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, «είναι μοναδικό στη λογοτεχνία μας».

Ηταν το πρώτο Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας, με συγγραφείς πρώτης γραμμής να συμμετέχουν σε συζητήσεις και να υπογράφουν βιβλία στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων. Αργησε; Για την πόλη που προϋπήρξε πολιτιστική πρωτεύουσα και παγκόσμια πρωτεύουσα βιβλίου, μάλλον ναι. Πέτυχε; Δύο συντάκτες της «Κ» απαντούν.

Δεκέμβριος 2025. Ο Λάσλο Κρασναχορκάι δίνει την καθιερωμένη διάλεξη στη Σουηδική Ακαδημία στο πλαίσιο της απονομής του βραβείου Νομπέλ. Ξεκινάει με μια κατηγορηματική δήλωση. «Τα αποθέματα της ελπίδας μου έχουν τελειώσει».

«Γράφω επειδή υπάρχει ένα ψέμα που θέλω να ξεσκεπάσω, κάποιο γεγονός στο οποίο θέλω να επιστήσω την προσοχή. Και η πρώτη μου έγνοια είναι να με ακούσουν». Ως προς αυτό ο Τζορτζ Οργουελ δεν πρέπει να έχει κανένα παράπονο.

Το θρησκευτικό ποιητικό έργο του Νίκου Γκάτσου που γράφτηκε το 1990 για τον Μάνο Χατζιδάκι κατόπιν παραγγελίας του για ένα έργο κατάλληλο για τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Η βιογραφία δεν συνιστά είδος που ευδοκιμεί στην ελληνική εκδοτική αγορά – τουλάχιστον για προσωπικότητες της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

Παρακολουθήσαμε την κεντρική συζήτηση του Διεθνούς Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας για την ελπίδα και την Ευρώπη.

Η Κατερίνα Φράγκου καθοδηγεί συγγραφείς εδώ και 31 χρόνια. Τι της έχει μάθει αυτή η δουλειά;

Εκπρόσωποι της νεότερης γενιάς φωτίζουν ποιήτριες που έμειναν στη σκιά των ανδρών ομοτέχνων τους. Ποιες γυναίκες αξίζουν μια θέση στο ανδροκρατούμενο πάνθεον της ελληνικής ποίησης;