ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ

«Επειτα από όλα τα φρικτά πράγματα που ζήσαμε, αν πεθάνω από καρκίνο θα μοιάζει με μια κακή ιστορία», είχε πει στη σύζυγό του o Πολ Οστερ.

Εχει μια βαλίτσα στην άκρη. Βάζει και βγάζει τα ρούχα του κάθε μέρα. Το πρωί ετοιμάζεται να φύγει και μέχρι το μεσημέρι δεν θυμάται γιατί. Ξυρίζεται κόντρα. Αναρωτιέται αν έχει σήμερα σχολείο. Οχι, του λένε, είναι Πάσχα.

Δεκέμβριος 2025. Ο Λάσλο Κρασναχορκάι δίνει την καθιερωμένη διάλεξη στη Σουηδική Ακαδημία στο πλαίσιο της απονομής του βραβείου Νομπέλ. Ξεκινάει με μια κατηγορηματική δήλωση. «Τα αποθέματα της ελπίδας μου έχουν τελειώσει».

Το 1968 στην Ελλάδα γινόταν ο κακός χαμός με το τραγούδι του Χρηστάκη στην ταινία «Ο τυχεράκιας» με τον Κώστα Χατζηχρήστο.

Τι σημαίνει τελικά πολιτικό σινεμά; Είναι το σινεμά που βραβεύει ταινίες με πολιτικό χαρακτήρα; Οι σταρ που κάνουν πολιτικές δηλώσεις; Ή το σινεμά που επιβιώνει μέσα σε έναν κόσμο αβεβαιότητας και κάνει καλά τη δουλειά του, δηλαδή ταινίες;

Ο αρχιμουσικός Γκουστάβο Ντουνταμέλ είναι ένας πραγματικός ροκ σταρ του πόντιουμ.

Ηταν από εκείνες τις περιπτώσεις που τα αντανακλαστικά λειτούργησαν και η δουλειά έγινε γρήγορα και, κατά το δυνατόν, αθόρυβα.

Οχι που δεν θα υπήρχε παρασκήνιο.

Ενας φίλος ερμηνεύει τις συμπεριφορές των ανθρώπων από μια ηλικία και μετά ως αντιδράσεις απέναντι στον φόβο του θανάτου.

«Αγάπη μου». «Αγάπη μου». «Αγάπη μου;». Η χορεύτρια φωνάζει, σχεδόν τσιρίζει. Κλαίει υστερικά.

Κάποιοι εκσφενδονίζουν κουτιά με μπογιά πάνω σε πίνακες. Αλλοι σταματούν συναυλίες επειδή δεν συμφωνούν με την καταγωγή του μαέστρου. Ορισμένοι κάνουν ανθρωπιστικά ταξίδια που ξέρουν ότι θα καταλήξουν σε αδιέξοδο, αλλά θα προσφέρουν εικόνα και θέαμα. Οι ακτιβιστές συνήθως κάνουν κάτι που προκαλεί θόρυβο.

Τα σώματα πέφτουν το ένα μετά το άλλο. Ντυμένα και γυμνά. Ο ρυθμός τους γίνεται ολοένα και πιο γρήγορος. Σαν καταιγίδα. Σχεδόν ακούγονται οι αγκώνες, οι πλάτες, τα πόδια καθώς γκρεμίζονται από την κορυφή της σκάλας για να καταλήξουν σε μια συμβολική ανυπαρξία. Ξανά και ξανά.