ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ

Ο γάμος στο Νιόκαστρο της Πύλου τα είχε όλα· επωνύμους, παράγοντες της πολιτικής ζωής, γκλάμουρ, παραπολιτικά, αρχαιολόγους στα κάγκελα και απολαυστικούς καβγάδες. Πραγματικά γάμος α λα ελληνικά.  

Ανδρική βία, ταξική φθορά, τραύμα. Βαθιά ανθρώπινη αμηχανία, αγωνία και μοναξιά. Μια εμπειρία αποξένωσης. Πλειστηριασμοί και παγκόσμια στεγαστική κρίση. Ζωή σε μια ιλιγγιώδη επιτάχυνση, ενώ γύρω συντελούνται καταστροφές. Ενδοοικογενειακή βία.

Στη σκηνή, ένας πατέρας και μια κόρη. Φαινομενικά τους χωρίζουν λίγα μέτρα, αλλά στην πραγματικότητα η απόσταση μεταξύ τους είναι αγεφύρωτη.

Οταν προσπαθήσεις να φέρεις ένα θεσμό στα μέτρα σου, συνήθως τον τσαλακώνεις. Σαν ένα φόρεμα που πετάς στην ντουλάπα.

Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του Πίτερ Γκελμπ. Ο νέος πονοκέφαλος του γενικού διευθυντή της Μητροπολιτικής Οπερας της Νέας Υόρκης δεν είναι καλλιτεχνικός.

«Επειτα από όλα τα φρικτά πράγματα που ζήσαμε, αν πεθάνω από καρκίνο θα μοιάζει με μια κακή ιστορία», είχε πει στη σύζυγό του o Πολ Οστερ.

Εχει μια βαλίτσα στην άκρη. Βάζει και βγάζει τα ρούχα του κάθε μέρα. Το πρωί ετοιμάζεται να φύγει και μέχρι το μεσημέρι δεν θυμάται γιατί. Ξυρίζεται κόντρα. Αναρωτιέται αν έχει σήμερα σχολείο. Οχι, του λένε, είναι Πάσχα.

Δεκέμβριος 2025. Ο Λάσλο Κρασναχορκάι δίνει την καθιερωμένη διάλεξη στη Σουηδική Ακαδημία στο πλαίσιο της απονομής του βραβείου Νομπέλ. Ξεκινάει με μια κατηγορηματική δήλωση. «Τα αποθέματα της ελπίδας μου έχουν τελειώσει».

Το 1968 στην Ελλάδα γινόταν ο κακός χαμός με το τραγούδι του Χρηστάκη στην ταινία «Ο τυχεράκιας» με τον Κώστα Χατζηχρήστο.

Τι σημαίνει τελικά πολιτικό σινεμά; Είναι το σινεμά που βραβεύει ταινίες με πολιτικό χαρακτήρα; Οι σταρ που κάνουν πολιτικές δηλώσεις; Ή το σινεμά που επιβιώνει μέσα σε έναν κόσμο αβεβαιότητας και κάνει καλά τη δουλειά του, δηλαδή ταινίες;

Ο αρχιμουσικός Γκουστάβο Ντουνταμέλ είναι ένας πραγματικός ροκ σταρ του πόντιουμ.

Ηταν από εκείνες τις περιπτώσεις που τα αντανακλαστικά λειτούργησαν και η δουλειά έγινε γρήγορα και, κατά το δυνατόν, αθόρυβα.