Στη σκηνή, ένας πατέρας και μια κόρη. Φαινομενικά τους χωρίζουν λίγα μέτρα, αλλά στην πραγματικότητα η απόσταση μεταξύ τους είναι αγεφύρωτη. Η φαντασία του Τιάγκο Ροντρίγκες έχει εκτοξεύσει εκείνη στον πλανήτη Αρη, ενώ έχει καθηλώσει τον πατέρα στον πλανήτη Γη που καταρρέει, ανάμεσα σε δίσκους βινυλίου και παλιές φωτογραφίες. Επικοινωνούν με ηχογραφημένα μηνύματα. Εκείνη έχει φύγει με τη δική της θέληση με σκοπό να γίνει κομμάτι μιας νέας ανθρωπότητας σε έναν μακρινό πλανήτη. Εκείνος νομίζει ότι θα γυρίσει και στέλνει μηνύματα πατρικής προσοχής – βάλε καμιά ζακέτα, θα λέγαμε με άλλα λόγια. Προϋπόθεση όμως για εκείνους που οραματίζονται αυτόν τον νέο κόσμο είναι η διαγραφή της μνήμης. Οι «νέοι» άνθρωποι πρέπει να ξεχάσουν καθετί που τους συνδέει με τον παλιό κόσμο. Να διαγράψουν κυριολεκτικά το παρελθόν τους και την ταυτότητά τους. Η πορεία τους προς ένα κοσμικό αλτσχάιμερ είναι ευχή και όχι κατάρα.
Πότε ένας γονιός χάνει την επαφή με το παιδί του; Πότε ένα ράγισμα στη σχέση τους γίνεται χάσμα; Πότε ξεκινάει μια παράλληλη ζωή που μπορεί να καταλήξει σε ένα αδιέξοδο; Τι συμβαίνει στον ψυχισμό του παιδιού στην αμείλικτη εφηβεία; «Πού είναι πραγματικά η κόρη μου; Μήπως αρνιόμουν να δω το προφανές;» ακούμε τον πατέρα στην παράσταση.
Οσοι ειδικοί ασχολούνται με αυτά τα ζητήματα έχουν θεωρίες, εικασίες, συμβουλές, αλλά μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να υπάρχουν λύσεις. Σε έναν Αρειανό ίσως να έμοιαζε παράδοξο ότι στην εποχή της απόλυτης επικοινωνίας και της εκμηδένισης των χρονικών αποστάσεων, η ουσιαστική επικοινωνία μέσα στις οικογένειες θα ήταν τόσο δύσκολη. Τα αποτελέσματα φαίνονται γύρω μας καθημερινά· παιδιά «χάνονται» στον λαβύρινθο του Διαδικτύου, εθίζονται και απομονώνονται, εμφανίζουν καταθλίψεις και διαταραχές που δεν ταιριάζουν (ή δεν ταίριαζαν) στην ηλικία τους, γίνονται πιο βίαια με τους άλλους ή με τον ίδιο τους τον εαυτό. Τα πρόσφατα περιστατικά αυτοκτονίας νέων παιδιών δεν μπορούν να βγουν από την εξίσωση. «Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Μόνο να αλλάξουμε κόσμο μπορούμε», λέει η κόρη στη σκηνή.
Στην παράσταση «Η απόσταση», ο Ροντρίγκες δεν δίνει απαντήσεις. Η ρήξη έχει συντελεστεί και εμείς παρακολουθούμε τις συνέπειές της. Το τραγικό πρόσωπο όμως δεν είναι η κόρη που ξεχνάει μια για πάντα τον πατέρα –για εκείνη δεν υπάρχει πια–, αλλά εκείνος που ζει μέσα στις αναμνήσεις και στις φωτογραφίες της παλιάς τους ζωής και βάζει στο πικάπ τα τραγούδια που κάποτε άκουγαν μαζί. Ενα διαρκές πένθος.
